ஆதன் ஔவை

’ஊரினும் பெரிய மேகம் பார்’ என்று

அழைத்துக் காட்டினேன் அவளிடம்

மேகங்களற்ற தெளிவானம்தான்

தனக்குப் பிடித்ததென்று சொல்லிப் போனாள்

அவள்

என் இடதுபாகத்து அத்திப்பூவை

என் முழுமைக்காண இணை

எனினும்

ரஸனை பேதங்கள் இல்லாமலா போகும்?

ஆதமும் ஹவ்வாவும்

இறக்கப்பட்ட ஸ்தலங்களின் பேதமது

வரனுறல் அறியாச் சோலையென்று புளகித்துக்

கபிலன் உலவியிருந்த குறிஞ்சித் திணை

என் மனத்துக்கினிய நிலம் எனில்

பெருங்கடல் தொட்டு நிற்கும் நெய்தலே

அவளின் நெஞ்சுக்கு நனி இனிது

மண்ணில் நின்றபடி தூவெளியைத் தீண்டலாகும்

ஒளி நனையும் உச்சிகளே நாட்டம் எனக்கு

அறியா ஆழம் அனுப்புகின்ற அலைகள்

மீண்டும் மீண்டும் தொட்டிருக்க வேண்டும் அவளுக்கு

பால்வெண் மேகமொன்று

பெரிதென்று என் விரல் சுட்ட முடிந்த

சிருஷ்டிகள் யாவினுக்கும் பெரியதாய்

அசைவற்று மிதந்திருந்ததொரு வெண்முகில்

பச்சை மாமலைக்கு மேல்

அதற்கான கம்பளிப் போர்வை போல் இருந்தது அது

மத்தியக் கிழக்கின் பழங்கவிஞர் யாருமிருந்தால்

நோவாவின் கப்பல் என்றதை வருணித்திருப்பார்

அதைச் சுமந்து வருதலாகட்டும்

இங்கிருந்து நகர்த்திவிடுதலாகட்டும்

காற்றால் ஆகாத காரியம் என்பதைத்

தெளிவாகச் சொல்லி நின்றது அதன் பேருரு

செம்மறிக்கூட்டம் போல் மேகங்களை

மேய்த்திருக்கும் ஓர் அந்தரங்கக் கைதான்

அதனை இங்கே கொண்டு வந்து

இப்படி நகராமல் கட்டிவைத்திருக்கிறது

ஒரு சிறு ஒலிச்சலனமும் இன்றி

மௌனமாய்த் திரண்டு உருப்பெற்றுள்ளது அது

எதுவுமே நடவாதது போல் தோன்றியுள்ள இப்பிரம்மாண்டத்தை

எதுவுமே நடவாதது போல் கவனியாதிருக்கும் மக்கள்திரள்

எதுவுமே இவர்களுக்கு ஆவதில்லை எனில் வியப்பென்ன?

தேவையொரு சிசு மனத்தின் விசும்பல்...

காய்ந்த மண்ணாய் வெடித்திருக்கின்ற

வாடிய பயிரெனத் துவண்டிருக்கின்ற

மலர் காணாப் பட்டாம்பூச்சியாய் நொந்திருக்கின்ற

வயல் சாகக் காணுமொரு உழவனின் உளைச்சலை

உணர்ந்து நையுமொரு நெஞ்சின் பிரார்த்தனை

அது சென்று தொட வேண்டும்

இப்போதே

மழைப்பால் பெருக்கிடக் காத்திருக்கும்

ஒற்றைத் தாய்முலையாய்த் திறந்துள்ளது அது

முஹம்மதின் பசித்த உதடுகள் இல்லாது

அலிமா முலையூட்டுப் படலம் இல்லை

இஸ்லாத்தில் பெண்ணியக் குறியீடுகள்

மஹ்மூது முஸ்தஃபா

(இக்கட்டுரையில் இடம்பெறும் இரண்டு கலைச்சொற்களான ஆண்மையம் (Masculine) மற்றும் பெண்மையம் (Feminine) ஆகியவற்றை இக்கட்டுரையின் பொருண்மையான சமயவியல் / ஆன்மிகம் சார்ந்து குறியீடாக விளங்கவேண்டுமே அல்லாது மருத்துவ நோக்கில் விளங்கப்படுவது போன்று பாலினக் கோணத்தில் விளங்கலாகாது. – மொ.பெ.)

இஸ்லாமும் புனிதப் பெண்மையுமா? ஆம். சாத்தியமற்றதாகத் தெரிகிறது என்றாலும், உண்மைதான். நமது காலத்தில், ஆண் ஆதிக்கம் பெற்ற, அதிகாரம் கொண்ட, அடக்குமுறையான வடிவில் முன்வைக்கப்பட்ட இஸ்லாமியப் பிரதிக்கே மிகவும் பழக்கப்பட்டுப் போயிருக்கிறோம். அது நமது ஆன்மிக வாழ்விலிருந்து பெண்மைப் பரிமாணத்தை பெரிதும் நீக்கி நம் வாழ்வில், நம் சமூகங்களில் மற்றும் நம் உலகில் தீவிரமான சீர்குலைவை விளைத்துள்ளது.

      ஆனால் அது இப்படி இருந்த ஒன்றல்ல. இஸ்லாம் அதன் அசல் வெளிப்பாட்டிலும் உருவேற்பிலும் மனிதனைச் சமனமாக்கி நமது ஆண்மை மற்றும் பெண்மை அம்சங்களை ஒருமையானதொரு முழுமை நிலைக்கு ஒருங்கிணைக்கும் வழிமுறையாக இருந்தது, இருக்கிறது. இஸ்லாமியச் சொல்லியலில் இதுவே ”நஃப்ஸுல் முத்மஇன்னாஹ்” – அமைதியுற்ற ஆத்மா என்னும் நிலை. அதில் நம் அந்தரங்க பிணக்குகளும் முரண்பாடுகளும் தீர்க்கப்பட்டு, இதயம் காயங்கள் ஆற்றப்பட்டு, முழுமையில் படைப்புக்கள் எல்லாம் இறையேகத்துவத்தைப் பிரதிபலிப்பதை நாம் அனுபவக்கும் நிலை அது. இதுவே தவ்ஹீத் என்னும் ஒருமைப்பாடு.

      இஸ்லாத்தின் மையமாய் இருக்கும் தவ்ஹீத் என்னும் இக்கோட்பாடு இறைவன் ஒருவன் என்று சொல்வதோடு அமையும் வெறும் இறையியற் கோட்பாடு அல்ல. உண்மையில், அது ஒரு வினைச்சொல் என்பதால், ஒன்றுபடுத்தல் என்னும் அர்த்தத்தைத் தருவது. அதாவது, ஒருங்கிணைத்தல் (to integrate), துண்டமானதை ஒருங்கிணைவுக்குக் கொண்டு வருதல் என்பதாகும். மனிதத் தளத்தில் அது இறைவனின் ஏகநிலையை நம்மில் உணர்ந்துகொள்ளும் வினையாகும்.

      வாழ்வின் பெண்மை அம்சம் நம்மிலும் சமுதாயத்திலும் முறையாக ஒருங்கிணையவும் மதிக்கவும் படவில்லை எனில் அத்தகையதொரு நிலை அடையப்பட முடியாது. இறைவனைப் பற்றிய நமது பார்வையின் அடிப்படை பெரிதும் ஆண்மையக் குறியீடுகளிலும் மொழியிலும் அர்த்தங்களிலும் வேர்க் கொண்டிருக்கும் வரை இந்த ஒருங்கிணைவு சாத்தியமில்லை. பாலினம் எதுவும் இல்லாதபோதும், தனது திருப்பண்புகள் ஆண்மை மற்றும் பெண்மையின் சகவுறவுச் சமனமாய் (symbiotic balance) இருத்தலில் வெளிப்பட்டுள்ள இறைவனை நாம் அறிவதற்குத் துணையாக தெய்வீகத்தின் பெண்மையம்சத்தை வெளிக்கொணரும் குறியீடுகளால் இஸ்லாம் தனது தூய வடிவில் நிரம்பியுள்ளது.

      எனில், இஸ்லாத்தில் புனிதப் பெண்மைக்கான உதாரணங்கள் யாவை? ஆக அடிப்படையானதும் நன்கு தெரிந்ததுமான ரஹ்மத் (கருணை) என்னும் கோட்பாட்டில் நாம் தொடங்கலாம். நியதியற்ற பேரன்பான அதுவே முதன்மையான இறைப்பண்பு என்று உலகளாவிய முஸ்லிம்கள் ஏற்றுள்ளனர். முஸ்லிம்களிடம் சிறப்பாக அறியப்பட்டதும் அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்படுவதுமான இறை நாமம் ரஹ்மான் என்பதாகும். இது ர்-ஹ்-ம் (R-H-M) என்னும் வேரிலிருந்து வருகிறது. அதற்கு கர்ப்பப்பை / கருவறை (ரஹ்மு) என்னும் அர்த்தமுள்ளது. இது தனித்தன்மையான பெண்மைப் பண்பாகும். இறைவன் அனைத்துப் பொருள்களையும் வளைத்தடக்கியுள்ள தெய்வீகக் கருவறையாக இருக்கிறான். அவனிலிருந்தே உள்ளன அனைத்தும் வருகின்றன.

      இறைவனை ’அவன்’ என்று ஆண்பாலாகச் சுட்டும் நமது வழமையான பார்வையை மாற்றி அமைப்பது நமக்குக் கடினமே. குறிப்பாக, பாலினத் தீர்மாணமற்றதை ஆண்பாலாகக் குறிக்கும் நியதி கொண்ட இலக்கணக் கட்டுள்ள அரபி போன்றதொரு மொழியில் இது மிகக் கடினம். எனினும், ஏற்பு, நயம், அர்ப்பணம், பேரிரக்கம், மென்மை, சாந்தம், சொஸ்தம், பகிர்வு, பாய்மம், சமாதானம், பிரியம், மிருது, மன்னிப்பு, போஷிப்பு, பொறுமை, மூலம் மற்றும் புதிர்மை ஆகிய பண்புக்ளைப் பெண்மை உள்ளடக்கியது என்பதை நாம் நினைவு கொண்டால் இவற்றுடன் ஒப்புமையாகவுள்ள, இயல்பில் பெண்மையாய் உள்ள தெய்வீகப் பண்புகள் பல இருப்பதைக் காணலாம்: அமைதி (சலாம்), நம்பி (முஃமின்), படைப்பாளி (ஃகாலிக்), நுட்பமான் (லத்தீஃப்), மென்மையாளி (ஹலீம், ரஊஃப்), அறிவாளி (ஹகீம்), அந்தரங்கம் (பாத்தின்), ஜீவி (ஹய்ய்), கொடையாளி (வஹ்ஹாப்), உள்ளன்பாளி (வதூத்), மன்னிப்பாளி (ghகஃபூர்) மற்றும் பலவுமாம். 

      நம்முள் ஆழமாக விதைக்கப்பட்டுள்ள பாலினச் சார்பு இல்லாது நாம் இறைநாமங்களை தியானித்துச் சிந்தித்தால் அல்லாஹ்வின் தெய்வீகப் பண்புகள் பலவற்றின் பெண்மையக் குறியீட்டு அம்சங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

      நமது ஆன்மிக வளர்ச்சிக்கும் ஆன்மாக்களின் ஒருங்கிணைவிற்கும் வழிகாட்டியுதவ பெண்மைக் குறியீடுகள் எவ்வாறு தரப்படுகின்றன என்று காண குர்ஆனில் உள்ள குறியீடுகள் சிலவற்றை நாம் பார்க்கலாம்.  இதோ இரண்டு உதாரணங்கள்:

      ’நூலின் தாய்’ (உம்முல் கிதாப்): ஆழமான இந்த ஆன்மிகச் சொல்லாடலை இறைவனின் அறியமுடியாத சுயத்திற்கு (தாத்) நெருங்கியதான தெய்வீக அறிவின் மூலத்தைக் குறிப்பதற்கு குர்ஆன் பயன்படுத்துகிறது. இறைத்தூதர்களின் இதயங்களுக்கு வெளிப்பாடுகள் அனைத்தும் நேரடியாக உதயமாகும் மூலம் அது. இந்த மீப்பொருளியற் கோட்பாட்டை விளக்குதற்குத் தாய்மை, பிறப்பித்தல், போஷித்தல் மற்றும் அரவணைப்பு ஆகிய படிமங்களைப் பயன்படுத்துவது அழகும் நுட்பமுமாகும். தெய்வீக வழிகாட்டல் என்பது அதன் நியதியற்ற அன்பில், ஆன்மாக்களைப் போஷிப்பதில், நமது குறைபாடுகளை ஏற்பதில், அருளும் மன்னிப்பும் தந்து நம்மைத் தழுவிக்கொள்வதில் தாய்மையானது என்னும் ஆழ்ந்த புரிதலுக்கு இது நம்மை இட்டுச் செல்கிறது.

      சுவனக் கன்னியர் (ஹூருல் ஈன்): இச்சொல்லாடல் விசுவாசிகளான ஆண்களுக்காக சொர்க்கத்தில் காத்திருக்கும் அழகிய கன்னியரைக் குறிப்பதாகவே பொதுவாகக் கொள்ளப்படுகிறது. இச்சொல்லாடல் மறுமை வாழ்வு பற்றிய ஆணின நோக்கின் பாலியல் கற்பனையின் அம்சமாக அவ்வப்போது குழப்பிக்கொள்ளப் படுகிறது. ஹூஃப் என்னும் சொல் ஹ்-வ்-ர் (H-W-R) என்னும் வேரிலிருந்து வருகிறது. அதன் முதன்மையான அர்த்தம் திரும்புதல் அல்லது மாறுதல் என்பதாகும். அதாவது உரு/தன்மை மாற்றம் (Transformation). கண்களின் பிரகாசம் அல்லது சுடர்ந்து மின்னும் கண்கள் (சுடர் சுட்டும் விழிகள்) என்னும் பொருளுமுண்டு. இறைத்தூதர்களின் தோழமையைப் பெருவதற்காக அனைத்துக் குறைகளினின்றும் தூய்மையடைதல் என்னும் பொருளும் அதற்கு உள்ளது! ஈன் என்னும் சொல் கண்ணைக் குறிக்கும் ‘ஐன் என்னும் சொல்லிலிருந்து வருகிறது. ஐன் என்பதற்கு சாராம்சம் அல்லது ஒன்றின் மூலம் என்பதாகவும் அர்த்தமுள்ளது. ஒரு முழுமை உண்டாகுமாறு இரு பாதிகளை ஒன்றாக்குதல் என்னும் கருத்தில் ஆன்மாக்களை இணைக்கும் சூழலில் இச்சொல் குர்ஆனில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்தத் திருவசனங்களை ஆழ்ந்து சிந்தித்தால், நமது முழு மனிதத்தன்மை பற்றிய அனுபவத்திற்கு அது நம்மை இட்டுச் செல்லும். அது, நமது ஆண்மைய மற்றும் பெண்மையப் பரிமாணங்களை நாம் இணைக்கும்போது (pairing), அதாவது நமது ஸ்தூல இயங்கு சுயம் (ஆண்மையம்) திறந்து நமது அந்தரங்க  நுட்ப சுயத்துடன் (பெண்மையம்) இணைந்து, அந்நிலையானது துண்டமாதல், துயரம் மற்றும் பிணக்கு (நரகம்) ஆகியவற்றிலிருந்து இணைவின் அமைதி மற்றும் ஆனந்தத்திற்கு (சொர்க்கம்) நம்மை உருமாற்றி நாம் முழுமையாகும்போது ஏறப்டுவதாகும்.

      இறைத்தூதர் முஹம்மதின் குறியீட்டிலேயே நாம் புனிதப் பெண்மையைப் பார்க்கவியலும். அவர்கள் குர்ஆனில் இருவழிகளில் பெயரிடப்பட்டுள்ளார்கள். மேலும், அவர்களின் அன்பர்களிடையே அதிகமும் அவ்விரு வழிகளில்தான் பொதுவாக அறியப்படுகிறார்கள். ஒன்று, ”அகிலங்களுக்கெல்லாம் அருட்கொடை” (ரஹ்மத்துல்லில் ஆலமீன்) என்பது. கருவறை போன்ற இப்பண்பு இறைத்தூதரது இயற்கையின் பண்பாகவும், முன்பே நாம் சுட்டியபடி பெண்மையப் பண்பாகவும் இருக்கிறது. இரண்டாவது, தாய்மைத் திருநபி (நபிய்யுல் உம்மிய்) என்பதாகும். பொதுவாக இச்சொல்லாடல் எழுதப்படிக்கத் தெரியாதவர் என்னும் பொருளில் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. ஆனால் உம்மிய் என்பது சொல்லிலக்கணப்படி தாய்மையுள்ள என்று பொருள்படும். அவர்கள் ஞானத்தையும் வழிகாட்டுதலையும் நேரடியாக மூலத்திலிருந்தே பெற்றார்கள், நூற்களிலிருந்தோ பிற மனிதர்களிடமிருந்தோ அல்ல என்னும் உண்மையை இது குறிக்கிறது.

      இறுதியாக, நாம் பள்ளிவாசலின் மற்றுமதன் தனித்தன்மையான கட்டட வடிவமைப்பின் குறியீட்டியலைப் பார்ப்போம். மரபான பள்ளிவாசல்களின் அகவெளி இரு விஷயங்களால் வரையறுக்கப்படுகிறது, விதானம் (குப்பா, dome) மற்றும் தொழுகை மாடம் (மிஹ்ராப், niche).  மிஹ்ராப் என்பது பள்ளியின் மிகவும் முக்கியமான அம்சமாகும். அதுவே தொழுகையாளிகளை மக்கா நகரின் (கஃபா ஆலயத்தின்) திசை (கிப்லா) நோக்கி நிலைநிறுத்துகிறது. ஆனால், மிஹ்ராப் ஆழமான பெண்மையக் குறியீட்டை வைத்திருக்கிறது. அருள்பெற்ற கன்னி மேரி (மர்யம்) அவர்கள் மிஹ்ராபில் தனிமையாய் இருப்பார்கள் என்று குர்ஆனில் நமக்குச் சொல்லப்படுகிறது. மிஹ்ராபில் அவர்கள் தனித்திருந்தபோதுதான் வானவர்கோன் ஜிப்ரீல் அவர்களிடம் தோன்றி, அவர்கள் ஏசு(இறைத்தூதர் ஈசா)வைக் கருவுற்றுத் தாங்கிப் பெற்றெடுப்பார்கள் என்னும் நன்மாராயம் சொன்னார்கள். தெய்வீக ஒளிச்சுடருக்குத் திறந்துகொடுத்துப் புனித ஆன்மாவை இவ்வுலகிற்குக் கொண்டுவரும் ஏற்புத்தன்மையின் பெண்மைய ஆற்றலை மர்யம் குறிக்கிறார்கள். இறைவனின் மேல் முழுப்பொறுப்பு வைத்துச் சரணடைந்துள்ள அர்ப்பணமான மனித இதயத்தின் மூலப்படிவமாக மர்யம் இருக்கிறார்கள். இறைவனை அழைத்து உதவி கோருவது எப்படி என்பதயும் தனது ஐயங்களைத் தாண்டி இறைக்கருணையின் மீது எப்படி நம்பிக்கை வைப்பது என்பதையும் நபி ஜகரிய்யா அவர்கள் மர்யமின் பக்தியிடமிருந்து கற்றுக்கொள்வதாக குர்ஆன் காட்டுகிறது. அவ்வழியில் அவர் இறையருளின் தனது பங்கினை அடைந்துகொண்டார்.

      பல நூற்றாண்டுகளாக மர்யம் பற்றிய இந்தத் திருவசனம் பள்ளிவாசல்களின் மிஹ்ராப் விளிம்பை அலங்கரிப்பது மரபாக இருந்தது. மர்யமின் படித்தரம் (மகாமுல் மர்யம்) என்பதாக மிஹ்ராப் அழைக்கப்பட்டது. மிஹ்ராப் என்னும் படித்தரத்தரம் மர்யமுக்கு உரியது என்னும் நிலையில் பள்ளிவாசலில் ஒவ்வொரு தொழுகையாளிக்கும் முன்னதாக அவர்களின் ஆன்மா நின்றிருக்கும். அதாவது, ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் அந்தரங்க இமாம் அவர்களே. தொழுகை வெளியை வளைத்திருக்கும் விதானம் மர்யம் அவர்களின் கருவறையைக் குறிக்கிறது; இறைவார்த்தையான ஈசா நபி (என்னும் ஏசுநாதர்) இந்தப் பருவுலகிற்குப் பிறந்து வருகின்ற வழியினை, கருவறை வாசலை மிஹ்ராப் குறிக்கிறது. (மொ.பெ.குறிப்பு: தமிழில் ’பள்ளி வாசல்’ என்னும் சொற்றொடர் இத்தத்துவத்தை முழுமையாகச் சுட்டிவிடக் காண்கிறோம். பள்ளி என்னும் சொல் சமணர்களிடமிருந்து பெறப்பட்ட ஒன்றாகச் சொல்லப்படுவது ஒருபுறமிருக்க, ’பள்ளி வாசல்’ என்னும் சொற்றொடராக அதனை உருவாக்கியதன் பின்னணியில் இத்தத்துவப் பார்வை இருந்திருக்க வேண்டும் என்று கருதலாம். தாயின் கருவறையில் குழந்தை இருந்த ஓய்வு நிலை – பள்ளி நிலை, ஏனெனில் பள்ளிகொள்வது என்றால் துயில்வது என்று பொருள், ‘திருப்பாற்கடலில் பள்ளி கொண்டான்’ என்று திருமாலைக் குறிக்கும் வைணவச் சொல்லாடலை ஒப்பு நோக்குக, யோக நெறியில் அஃது அறிதுயில் என்னும் துரிய துரியாதீத நிலைகளாகும் – அந்த ஓய்வு நிலைக்கு இணையான ஒரு நிலையை இவ்வுலகில் யாரும் அடைய முடியுமா? எக்கவலையும் மனதில் இல்லாது இறைவனின் தியானத்தில் லயித்துவிடுகிற அந்த இத்மினான் (முழுநிம்மதி) நிலையை உண்டாக்கும் இடமே பள்ளி எனப்பட்டது. வாசல் என்பது மிஹ்ராபைக் குறிக்கும்.) நாம் பள்ளிவாசலுக்குள் இருக்கும்போது ரஹ்மான் என்பதன் பிரதிபலிப்பான மர்யமின் கருவறைக்குள் வைக்கப்படுகிறோம். நம் உள்ளங்கள் முறையாக மிஹ்ராபை முன்னோக்குகையில் இறைவார்த்தையை (குறியீடாகச் சொல்வதெனில் ஈசாவை) நம் இதயங்களில் பெற்றுக்கொள்வதற்கு ஆயத்தமாகிறோம். இவ்வாறு, தெய்வீக அருள் நமது சுயத்தின் அந்தரங்கமான நுட்பமான பெண்மையப் பரிமாணத்தின் வழியே பாய்ந்து பருவுலகென்னும் செயல்படு ஆண்மையப் பரிமாணத்தில் வெளிப்படுகின்ற ரகசியத்தின் குறியீடாகப் பள்ளிவாசல்கள் இருக்கின்றன.

      தவ்ஹீத் என்னும் ஏகத்துவச் சத்தியத்தின் சுவையை நல்கும் சரியான விகிதத்திலும் சமனத்திலும் நமது ஆண்மைய மற்றும் பெண்மையப் பரிமாணங்கள் இருப்பதான ஒருமைப்பாட்டின் உறுதியான நிலைக்கு நாம் ஆற்றுப்படுத்தப் படுவோமாக.         

சூஃபித்துவத்தின் மூன்று பரிமாணங்கள் - part 2

’அச்சம்’, ‘நேசம்’ மற்றும் ‘மெய்யறிவு’ என்னும் மும்மை, நாம் முன்பே கண்டது போல், விரிபவையாகவும் அதே சமயம் குவிபவையாகவும், அடுத்தடுத்துத் தொடர்பவையாகவும் அதே சமயம் உடனிகழ்பவையாகவும் உள்ளன; இம்மூன்று பரிமாணங்களும் தனித்தனி வழிகளுடைய அதே சமயம் ஒற்றைப் பெருவழியின் அம்சங்களாகவும் இருக்கின்றன; அவை படித்தரங்களாகவும் சால்புகளாகவும் இருக்கின்றன. இந்த படித்தரங்களும் இயக்கங்களும் அவை மனித இயறகையில் மூன்று பரிமாணங்களாக இருப்பதிலிருந்து வருகின்றன. உடல், மனம், உயிர் (மொ.பெ.குறிப்பு: அல்லது உடல் பொருள் ஆவி – மனம் என்பதைக் குறிக்க பொருள் என்னும் சொல் தரும் அர்த்தபாவங்கள் தமிழின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது. அதாவது உடல் என்பது சொல் எனில் மனம் அதன் பொருள், அர்த்தம் என்றாகிறது. அர்த்தத்தையும் கடந்தது உயிரெனும் ஆவி. மனம் என்பதை ஃபார்சியில் ”மன்” என்பர். மன்+அம் = மனம். அது சிந்திக்கும் வேலையைச் செய்கிறது. ’மன்னன் உயிர்த்தே மலர்தலை உலகம்’ என்பது சங்கத்தமிழ் வரி. அதாவது மன்னனின் சிந்தனையே மக்களின் சிந்தனையாக இருந்த காலம். மன்னனே நாட்டின் மனம் ஆகச் செயல்பட்டவன். மக்கட் திரள் அவனின் பேருடல். மன்+அம் = மனம் என்பதுபோல் மன்+அன் = மனன் à மன்னன். மனம் = பொருள் = மஃனா (அரபியில் ‘அர்த்தம்’ என்பதற்கு) = mean à meaning (ஆங்கிலத்தில் அர்த்தம் என்பதற்கு). உடல் மனம் உயிர் (corpus, anima, spiritus) ஆகியவையும் அவை சார்ந்த மனிதப் பண்புகளும் இதற்குச் சான்று. (குறிப்பு: ஆத்மஞானக் கலையகராதிப்படி hylikos or somatikos, psychikos, pneumatikos. Hylic (material) என்பதும் somatic (corporeal) என்பதும் ஒரே அர்த்தமுள்ளன.)

      மஃகாஃபத், முஹப்பத், மஃரிஃபத் என்னும் மும்மை சூஃபித்துவத்துக்குரியன என்பது இரண்டு முதன்மைக் காரணிகளால் நிரூபிக்க்ப்படுகின்றது, ஒன்று வெளிப்புறமானது, மற்றது உட்புறமானது. ஒரு பக்கம், சூஃபித்துவத்தின் வரலாற்று அல்லது சுழல்முறை மலர்ச்சி என்பது தோராயமாக மூன்று கட்டங்களில் நடந்தேறிற்று, அவற்றில் துல்லியமாக அச்சம், நேசம் மற்றும் மெய்யறிவின் ஆதிக்கம் இருந்தது. இன்னொரு பக்கம், தரீக்கத்தின் அடிப்படைப் பயிற்சியான ”விர்து” என்னும் சூஃபி அன்றாட தியானம் முறையே மஃகாஃபத், முஹப்பத் மற்றும் மஃரிஃபத்துடன் தொடர்புடைய முக்கியமான மூன்று மந்திரங்களைக் கொண்டிருக்கிறது. அதன் சுழல்முறை மலர்தலைப் பொருத்தவரை ஆரம்பத்திலிருந்தே அனைத்து அம்சங்களும் இடம்பெற்றிருக்குமாதலால் முன்னேற்றத்தின் எந்த அடையாளத்தையும் அது காட்டாது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ரகசியங்களின் கோட்பாட்டு மற்றும் செறிவேற்றப்பட்ட வெளிப்பாட்டு நோக்கில் சொல்வதெனில் ஒருவித ஆன்மிக நன்னிலையை மட்டுமே அது காட்டுகிறது.

      விர்தின் மும்மந்திரங்களின் பெயர்கள்: இஸ்திக்ஃபார், ஸலாத் அலந்நபி மற்றும் ஷஹாதத். அதாவது, பாவமன்னிப்புக் கோருதல், இறைத்தூதரின் மீது வாழ்த்து மொழிதல் மற்றும் இறைநம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்தி சாட்சி பகர்தல்.  அச்சம் என்பது முதன்மையாக பச்சாதாபத்தையும் மன்னிப்புக் கோரலையும் தூண்டுகிறது. நேசம் என்பது அனைத்தின் மூல ஒளியான இறைத்தூதரின் வழியே இறைவனை அடைகிறது, மெய்யறிவு என்பது இறைவனைப் பற்றியதாக இருந்து, சத்தியத்திற்கும் மாயைக்கும் அல்லது ஏகமானதற்கும் கண்டமானதற்கும் இடையில் வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது.

q       q         q        q        q        q

      ”இறைவனிடம் மன்னிப்புக் கோருகிறேன்” என்பதே இஸ்திக்ஃபாரின் வெளிப்படையான கருத்து. அது தவிர்தலின், எனவே சுத்தமாதலின் அல்லது சமனத்தை மீட்டலின் மந்திரமாகும். இது ஒவ்வொரு மனிதனையும் பற்றியது, ஏனெனில் ஒவ்வொரு மனிதனும் அவனியல்பில் குழப்பத்திற்கும் ஊசலாட்டத்திற்கும் (அரபியில் ‘வஹ்மு’ மற்றும் ’வஸ்வாஸ்’) ஆளாகின்றவன்; “நல்ல மனிதன் தினமும் ஏழுமுறை தவறுகிறான்” என்பதொரு முதுமொழி. அதாவது, தற்செயல்களில் எப்போதுமேயொரு சன்னமான குறைபாடு இருக்கிறது, அது பெரும்பிழையாக இல்லாத போதும். இஸ்லாமியக் கொள்கையின்படி இறைத்தூதர்கள் பாவம் செய்வதிலிருந்து தவிர்க்கப்பட்டவர்கள், ஆனால் இறைவனிடமிருந்தான நமது படிப்படியான விலகலின் சம்பளமான இந்த நுண்ணிய குறை அவர்களையும் தொடுகிறது. இந்த விளிம்பு இல்லை எனில் அடியான் (’அப்து) என்பவன் ரட்சகன் (ரப்பு) ஆகிவிடுவான். முஹம்மத் அவர்கள் தாமே இறைவனிடம் தினமும் பாவமன்னிப்புத் தேடினார்கள் என்றால் அது அவர்கள் பாவம் செய்ததால் அல்ல, மாறாக மனிதத் தன்மையின் குறைபாடுகளை நினைந்தேயாகும். தன் சூழலின் சீரற்ற தன்மையாலும் அது தவிர்க்கவியலாது தூண்டும் எதிர்வினைகளாலும் சிறந்த பூரண மனிதனும்கூட ஒருவிதமான குழப்பத்திற்கு அல்லது அசமனத்திற்கு ஆளாகிறான். குறைபட்ட சூழலுக்கு ஆற்றும் எதிர்வினைகள் எல்லா நேரங்களிலும் பூரணமானதாக இருந்துவிட முடியாது. மேலும், மதிப்புக்களைப் பிரித்துக் காட்டுகின்ற கராரான கோடும் இல்லை. இறைவனின் அடியான் (’அப்து) என்னும் நிலையில், மேலும் அனைத்து மூலப்படிவங்களையும் அறிவதால் அடியார்கள் அனைவரின் உச்சமாகவும் முழுத்தொகுப்பாகவும் இருக்கின்ற நபியவர்கள் அடிமைத்தனம் (’உபூதிய்யத்) என்னும் இருத்தல் நிலையில் காணலாகும் அனைத்துக் கண்ணோட்டங்களையும் செம்மைப்படுத்த வேண்டியிருந்தது என்பதை நினைவில் கொள்ளவேண்டும். அதனால்தான், அவர்களே முதலில் இறைவனிடம் மன்னிப்புக் கோருபவராக இருந்தார்கள். அதை அவர்கள், தனது சமுதாயத்தால் சிறப்பாக முன்னிறுத்தப்பட்ட  ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தின் சார்பில் செய்தார்கள்.

      ”அச்சம்” என்பதிலொரு எதிர்மறையம்சம் உள்ளது. அது துறத்தல் அல்லது தவிர்தல் ஆகும். அதில் நோன்பு, உறங்காமை, பேசாமை மற்றும் தனிமை ஆகியன அடங்கும். அதில் உடன்பாடான உறுதியான தன்மையுமுண்டு. இயங்குதலும் வேலைகளும் அதில் அடங்கும், ஹிந்துக்கள் கர்மயோகம் என்று சொல்வது போல. இது மட்டுமே தனித்து முழு ஆன்மிகம் ஆகிவிட முடியாது என்றாலும் எந்த மனிதனும் இதன் கோரிக்கைகளை விட்டு முற்றிலும் தப்பிவிட இயலாது.

      ’நேசம்’ என்னும் பரிமாணத்தைப் பொருத்தவரை, அது விர்தில் இப்படி வெளிப்படுகிறது: “என் இறைவனே! ஒளியூட்டும் நின் பேரருளை நின் அடிமையும் திருத்தூதரும் எழுதவும் படிக்கவு கற்காதவருமான எம் தலைவர் முஹம்மதின் மீதும் அவரின் கிளைஞர்கள் மீதும் தோழர்கள் மீதும் பொழிந்து மேலும் அவர்களுக்கு நினது சாந்தியை வழங்குவாயாக”. (குறிப்பு: அல்லாஹும்ம என்பது அல்லாஹ் என்னும் பெயரின் மொழிபெயர்க்க முடியாத ஒரு விளி ஆகும். அதன் விகுதிக் குறிப்பு பன்மையில் இருக்கிறது. எனவே அதனை ஒருமையான பிரார்த்தனைகளில் கொண்டுவருவது சிக்கலாகிறது). குர்ஆனியக் கொள்கையின்படி, இறைக்காதல் என்பது நடைமுறையில் நோக்க இறைத்தூதர் மீதான காதல்தான். இறைத்தூதர் மீதான காதல் என்பது அவரைப் பின்பற்றுவதைக் கோருகிறது. இறைவனை நேசிக்க விரும்பும் ஒவ்வொருவரும் இறைத்தூதரின் வார்ப்பினுள் வந்து முஹம்மதிய முழுமையின் வழியாக இறைவனை நேசிக்க வேண்டும். இறைவன் தனது தூதரை நேசிக்கிறான். அந்த இறைத்தூதரின் ஆன்மிக வடிவில் எந்த அளவுக்கு ஒரு மனிதன் தன்னை ஒன்றாக்குவானோ அந்த அளவுக்கு அவனையும் இறைவன் நேசிப்பான். இந்த வழியில்தான் இஸ்லாம் முஹப்பத் என்பதன் ரகசியத்தை அணுகுகிறது. முதலாக, அது இறைவனை நோக்கிய அடியானின் முன்னகர்வு அல்ல, அது தனது நியதிகளை முன்வைக்கும் பரஸ்பர மாற்றாகும். இறைவனை நேசிப்பது என்பது இறைவனால் நேசிக்கப்படுவதாகும். இறைவன் சுன்னத்தை (நபிவழியை) நேசிக்கிறான். எனவே, இறைவனால் நேசிக்கப்படுவதற்கு ஒருவன் நபிவழி என்னும் வரையறைக்குள் தன்னை ஆட்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். வெளிப்படையான வரலாற்று சுன்னத் ஒன்றுள்ளது, அது அரபி நபியின் முன்மாதிரி 

(உஸ்வத்) ஆகும். எனினும், இயற்கையமைப்பு (ஃபித்ரத்) சார்ந்த சுன்னத் ஒன்றுமுள்ளது. ஆதியான, மீ-வழமையான, உட்பொதிந்த பேருரு அது. முஹம்மதிய சுன்னத் என்பது குறித்துக்காட்டும் பயன்பாடாகும். அதுவே அனைத்து இறைநேசத்தின் உள்ளார்ந்த மற்றும் பிரபஞ்சந்தழுவிய நியதியாகும். இக்கருத்தில், இறைவனை நேசிப்பது என்பது ஆன்மாவின் அழகை உணர்தலாகும் என்று நாம் சொல்லலாம், ஏனெனில், “அல்லாஹ் அழகன், அவன் அழகை நேசிக்கிறான்”.

      நேசத்தின் அகநிலை அனுபவத்தை விடவும் புறநிலை சுன்னத் ஒன்றைப் பின்பற்றுவதற்குத் தரப்படும் முக்கியத்துவத்தின் நோக்கம் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் நேசத்திற்கான அணுகுதல் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதும் அவ்வகையில் இறைவனால் நேசிக்கப்படும் அருள் கிடைக்கவேண்டும் என்பதுமாகும். இந்நோக்கமும் இக்கண்ணோட்டமும் இறைவனின் நேசம் தூயதொரு அன்பளிப்பாகவும் நிபந்தனையற்ற அருட்கொடையாகவும் இருக்கச் செய்கிறது. இக்கருத்திலேயே, “இறைவனை நேசி, நீ விரும்பியதைச் செய்” என்று தூய அகஸ்டினால் சொல்ல முடிந்தது. இஸ்லாம் மறுக்கவியலாததொரு சாத்தியக்கூறு இது. ஆதியமைப்பான ஃபித்ரா என்பதற்கு நம்மை மீட்டுவரும் உள்ளார்ந்த சுன்னத்தை, இதயத்தின் ரகசியத்தைக் (சிர்ரு) குறித்து இந்த அருட்கொடையை அது அனுமதிக்கிறது. (குறிப்பு: யூதர்களின் வேதமான தௌராத் (Torah) வெளிரங்கமான இறைச்சட்டத்தைப் பொருந்திய நிலைகளில் நேசத்தின் முதன்மையை வலியுறுத்துகிறது. ஏசுநாதரின் போதனை அந்தரங்க இறைச்சட்டத்தைப் பொருந்திய நிலைகளில் நேசத்தின் முதன்மையை வலியுறுத்துகிறது. இவையிரண்டும் ’கிடைமட்ட’ மற்றும் ’செங்குத்தான’ சால்புகளாகும். எப்போதும் ஒருங்கிணைவு மற்றும் சமனத்தில் அக்கறை கொண்டுள்ள இஸ்லாம் இவ்விரு நோக்குகளையும் இணைக்கிறது.)

      ”நேசம்” என்பது ஓர் ஆன்மிகக் கோட்பாடு, அதனை நாம் ஓர் அருட்கொடையாக அல்லது பேரார்வத்தினொரு வடிவமாக எப்படிப் பார்த்தாலும் சரி, அவ்விரண்டும்கூட ஒன்றையொன்று சார்ந்தவைதாம். அந்நிலையில், அது நன்மை, வண்மை மற்றும் உற்சாகம் ஆகிய ஆற்றல்மிகு பண்புகளைச் செயலுறுத்துகிறது. வண்மை என்பது தன்னையே இறைவனுக்கு வழங்கிவிடுவதாகும். அவ்வாறு வழங்குவதில் அது தன்னை அவனின் படைப்புக்களுக்கும் வழங்குகிறது. நேசம் என்பதில் ஒரு செயப்பாட்டுச் செம்மை இருக்கிறது. அது அழகு அமைதி மற்றும் ஒத்திசைவின் உணர்வாகும். ஒரே நேரத்தில் தியானத் தன்மையும் அறமுமாயிருக்கும் இந்தப் பண்பே குர்ஆனில் இப்படிச் சொல்லப்படுகிறது: “அதில் அவர்கள் வீண் பேச்சுக்களையும் பாவ வார்த்தைகளையும் கேட்க மாட்டார்கள். ’அமைதி’ ’அமைதி’ என்பதையே (கேட்பார்கள்)” (56:25,26). (குறிப்பு: ‘அமைதி’ (சலாம்) என்பது இறைவனின் அழகிய திருநாமங்களில் ஒன்று). பின்வரும் திருவசனம் முற்றிலும் ஒப்புமையான (முதாபிக்) ஒன்றாகும்: “கூறுக: ‘அல்லாஹ்’. பிறகு அவர்களை அவர்களின் வீண்பேச்சில் திளைக்க விட்டுவிடுங்கள்.” (6:91). அல்லாஹ் என்னும் திருநாமம் தற்செயல்களை உள்ளிழுத்துக்கொள்ளும் சுயம்பொருளைப் போன்று இதில் காட்டப்பட்டுள்ளது. படைப்புக்களின் உள்ளமையடிப்படை நன்மை அழகு மற்றும் அமைதியே ஆகும். தனிப்பட்ட தற்செய்கை தன் மேல் கவிந்தபடிக்கு நேசம் செய்தி வெளிப்பட அனுமதிக்கின்றன.

      அறிவு என்னும் பரிமாணம் விர்தில் (அன்றாட தியானிப்பில்) ஷஹாதத் (சாட்சி பகர்தல்) என்பதால் காட்டப்படுகிறது. அதனுடன் பின்வரும் குர்ஆன் திருவசனப் பகுதிகள் சேர்த்துச் சொல்லப்படுகிறது: ”அவனுக்கு இணை ஏதுமில்லை” (6:163), “ஆட்சி அவனதே, புகழ் அவனதே, அவன் அனைத்தின் மீதும் ஆற்றல் உள்ளவன்” (64:1). இது உணர்த்துவதாவது, இயற்கை விதிகள் போன்ற இரண்டாம் நிலைக் காரணிகள் எல்லாம் முதற்காரணத்தின் எதிரொலிகளேயாகும். பரம்பொருளே ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் முடிவுசெய்கிறது, வரமற்ற தற்செயல்களின் நிச்சயமின்மையிலும்கூட எதுவும் அதனைத் தப்பிவிட முடியாது. 

      அறிவு முக்கியமாக இரண்டு கண்ணோட்டங்களைக் கொண்டுள்ளது. ஒன்று, இறைவனின் அப்பாலைத்தன்மையைக் (transcendence) (அரபியில் தன்ஸீஹ், சமஸ்க்ருதத்தில் நிர்க்குணம் – மொ.பெ.) குறிக்கின்ற புறநிலைக் கண்ணோட்டம். மற்றொன்று, இறைவனின் உள்ளுறைமையைக் (immanence) (அரபியில் தஷ்பீஹ், சமஸ்க்ருதத்தில் சற்குணம் – மொ.பெ.) குறிக்கின்ற அகநிலைக் கண்ணோட்டம். ஆனால், இறைவனின் சர்வவியாபகம் (Omnipresence) என்னும் புறநிலை உள்ளுறைமை என்றொரு நிலையுமுள்ளது. மேலும், தூய அறிவுநிலை (Pure Intelligence) என்னும் அகநிலை அப்பாலைத்தன்மையும் உள்ளது. இது படைப்புக்களின் சுயாதீனத்தை, தன்முனைப்பை விஞ்சிய நிலையாகும். எக்கார்ட் இந்நிலையை “increatus et increabilis” என்றார். மேற்சொன்னதில் முதலாம் கண்ணோட்டமானது ஆன்மிகக் கோட்பாட்டை அதன் சிந்தனை வடிவில் எழுப்புகிறது. இரண்டாம் கண்ணோட்டம் ஏக உள்ளமையால் (வஹ்தத்துல் உஜூது) நிர்ணயிக்கப்படும் ஆன்மிக அனுபவத்தைத் தருகிறது. அதாவது, மஃரிஃபத் என்பது முதற்காரணம் என்னும் புறநிலைப் பரிமாணத்தில் ஆன்மிகப் பகுத்தறிதலாகவும் உள்ளுறையும் பரம்பொருள் என்னும் அகநிலைப் பரிமாணத்தில் ஆன்மிக ஒளியூட்டமாகவும் இருக்கிறது. அதாவது, அது அனைத்தையும் உள்ளடக்கியுள்ளது.

      இதுகாறும் நாம் அலசிவந்திருக்கும் இருநிலைகளாக அல்லாது தனித்து இறைவனின் கட்டற்ற நிலையைக் கருதினால் முக்கியமானதொரு புள்ளியை நாம் கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஆன்மிகக் கோட்பாடு என்பது கட்டற்றதையும் (இறைவனையும்) சார்பானதையும் (படைப்பு) பகுத்தறிவதேயாகும். (ஃபர்க்கு பைனல் முத்ல(க்)கி வல் முகய்யதி –மொ.பெ.) இது, கட்டற்றதில் சார்பு வேர் கொண்டிருப்பதையும் சார்புகளில் கட்டற்றது தன்னை வெளிப்படுத்துவதையும் கவனிக்கக் கோருகிறது. இவ்விரு உபபரநிலைகளில் (hypostases) முதலாவது, மூலப்படிவங்களின் நியமப்பாதையான படைப்புக்காரணியாக அல்லது தெய்வீகப் பேரறிவாக இருக்கிறது. அவற்றுள் இரண்டாம் உபபரநிலையானது படைக்கப்பட்ட மூலாதாரத்தை (created Logos) இறைத்தூதர், மறைவெளிப்பாடு, வானவர்கோன் ஆத்மா (ரூஹ்), ஆன்மிக அதிகாரம், புனிதச் சின்னம் போன்ற அதன் அனைத்து அம்சங்களிலும் குறிப்பதாக இருக்கிறது.

      சிற்றண்ட (microcosm, பிண்டம்) நோக்கில் அல்லது அகநிலை நோக்கில் அல்லது விரும்பினால் ஆன்மிக நோக்கில் இந்நிலை ஒப்புமையானதாகும். தூய பிரக்ஞையும் பேரான்மாவும் (நஃப்ஸி ரஹ்மானி – மொ.பெ) கலப்பற்ற சுயமும் ஆன உள்ளுறைமையான கட்டற்றதில் (முத்லக்) சார்பின் படைக்கப்படாத எதிர்பார்ப்பினையும் அதன் தனிப்பட்ட பிரக்ஞையையும் பகுத்தறிய வேண்டும். அதன் தலைமாறாக, அகநிலையான சார்பில் கட்டற்றதன் பிரக்ஞையின் வெளிப்பாட்டையும் பகுத்தறிய வேண்டும். இதை வேறு விதத்தில் சொல்வதெனில், நம்மிலுறையும் பரம்பொருளினுள்ளே, புறநிலையில் பெறப்படுவதான படைப்புக் காரணியாம் பிரிக்கும் பேரறிவும் அதனால் பிரிக்கப்பட்டவையும் உறுதிப்பட்டிருப்பதைப் தெளிந்தறியவும், ஒருவரின் இதய ஆழத்தில் தூய புனிதப் பேரறிவின் இருத்தல் அன்றி உருவாகவியலாத பகுத்தறிவு என்னும் தனதல்லாத அறிவுப்புலத்தைத் தெளிந்தறியவும் வேண்டும்.

      மஃரிஃபத் அல்லது ஞானம் என்பது இந்த உள்ளுறைப் பேரறிவில் அழிவற்ற ஆன்மா மீண்டும் ஒருங்கிணைவதாகும். இதன் தொடர்பில், ஆன்மாவுக்குள் பேரறிவு ஊடுறுவுவது, (கிறித்துவச் சொல்லாடலில் கூறுவதெனில்) ”உண்மை மனிதனும் உண்மைக் கடவுளும்” ஒத்திசைவதனால் உண்டாகும் அற்புதமாகும். எதிரிடையோ கலத்தலோ இல்லாது அளவற்றது ஆளுமையொன்றில் வெளிப்படுவதன் முழு ரகசியமும் இதுவே. (இதைத்தான் முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களின் மெய்ந்நிலை (ஹகீக்கத்) என்றும் அவர்களை முழுமையான வெளிப்பாட்டிடம் (மழ்ஹரே அதம்மு) என்றும் சூஃபிகள் சொல்கிறார்கள் – மொ.பெ) இந்த பெரும் ரகசியமே, ஒரே சமயத்தில் முரணானதாகவும் விளங்கக் கடினமானதாகவும் ஆழ்ந்த உண்மையாகவும் உள்ள பின்வரும் அகஞானக் கூற்றின் அடிப்படை நோக்கினை கிரகிக்க உதவுகிறது: ”சூஃபி என்பவர் படைக்கப்படாதவர்” (அஸ்ஸூஃபி லம் யுஃக்லக்).

முற்றும் 

சூஃபித்துவத்தின் மூன்று பரிமாணங்கள் - part 1

ஃப்ரிட்ஜாஃப் ஷுவான்

அச்சம் (மஃகாஃபத்), நேசம் (முஹப்பத்), மெய்யறிவு (ஹகீக்கத்): சூஃபித்துவம் (தஸவ்வுஃப்) கொண்டுள்ள மூன்று பரிமாணங்கள் அல்லது பாதையின் (தரீக்கத்) மூன்று படிநிலைகள் இவையே. ஆன்மிக இயங்குதல் அல்லது நிகழ்தல் குறித்த கோணத்தின் நோக்கில் அவை பரிமாணங்கள் ஆகவும், ஆன்மிகம் தொடர் வளர்ச்சி குறித்த நோக்கில் அவை படிநிலைகளாகவும் உள்ளன.

      ”அச்சம்” என்பதை இறைவல்லமை பற்றிய நமது பிரக்ஞை என்றும்  செயல்கள் வழியோ தவிர்தல் வழியோ சுயாதீனம் உண்டாக்கும் விளைவுகள் பற்றிய பிரக்ஞை என்றும் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். கொள்கையிலும் செயலிலும், இறைவனுடன் நமக்கு நெருக்கம் தரும் விசயங்களைக் கொள்ளவும், இறைவனை விட்டும் நம்மை பிரிக்கின்ற செயல்களைத் தள்ளவும் வேண்டும். ”கொள்கையிலும் செயலிலும்” என்றது ஏனெனில், தடுக்கப்பட்ட ஒரு பொருளும்கூட சில நேரங்களில் ஒருவனை பூர்வீக இறைநாட்டம் மற்றும் கருணையை விட்டும் அகற்றிவிட மாட்டாது, அதே போல் ஆகுமான ஒரு பொருளும்கூட சில நேரங்களில் ஒருவனை இறைவனை விட்டும் தூரமாக்கிவிடுவதுண்டு. அவ்வாறே, நாட்டங்கள் மற்றும் தேவைகளின் அனைத்து நிலைகளிலும் இசை என்பது இஸ்லாத்தில் தடை செய்யப்பட்டிருப்பினும் சூஃபிகள் அதனைத் தமக்கே உரிய வழிகளில் பயன்படுத்துகின்றனர். முரணாக, மனதைப் புண்படுத்தாத சில வினைகளும் கேளிக்கைகளும் வெளிப்படையில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளன என்றாலும் இறைநெருக்கத்தை இழக்கக்கூடாது அல்லது ஆன்மிகத் தூய்மை கெடக்கூடாது என்னும் நோக்கில் சூஃபிகள் அவற்றைவிட்டும் தவிர்ந்துகொள்கின்றனர். இந்தக் குழப்பமான தளத்தில் ஒவ்வொரு விஷயமும், உள்ளும் புறமும், சூழ்நிலைகள் மற்றும் தெளிவற்ற காரணிகளைச் சார்ந்திருக்கின்றன.

      அப்படியேதான் இருக்கட்டும், வெளிச்செயல்களுக்கு மேலாக அன்பினை அல்லது வெளியம்சத்திற்கு மேலாக உள் அம்சத்தை ஏசு வலியுறுத்தியது அது “அச்சம்” மேலோங்கியிருந்த காலம் என்பதைக் காட்டுகிறது. அந்நிலை பற்றிய பிரக்ஞை ஆன்மிகத்தின் முழுமை அல்லவெனினும் ஆன்மிகத்தின் ஓர் பகுதியாகும். ஏனெனில் ஆன்மிகத்தின் முழுமை என்பது “நேசம்” என்னும் அம்சத்துடன் மிக அவசியமாக “மெய்யறிவு” என்னும் தளத்திற்குரியது.

      எங்கே வெளியம்சம் (ஷரீஅத்) முடிகிறது, உள் அம்சம் (ஹகீக்கத்) தொடங்குகிறது என்று நம்மைக் கேட்டால், அந்த எல்லைக் கோடு நேசத்தின் வழியே செல்கிறது என்பதே நமது விடை. அதாவது, நேசம் என்பது ஒரே சமயத்தில் வெளியம்சமாகவும் உள்ளம்சமாகவும் இருக்கிறது. அவ்வாறு அது இரண்டு வரம்புகளை இணைக்கும் கண்ணியாக உள்ளது. இருப்பினும், வெளியம்சத்திலும் அவசியமான மெய்யறிவுக் கூறு மறைமுகமாக இருக்கின்றது. அது இறையியற் தத்துவம் ஆகும். அதேபோல், உள்ளம்சத்திலும் அச்சம் என்பதன் கூறு உண்டு. அது ஒழுக்கவியலாகும். வெளியம்சத்தில் அனைவரின் மீதும் கடமையாக்கப்பட்டுள்ள கட்டுப்பாட்டுத் தொகுப்பே அதன் ஆரம்ப நிலை.

      அச்சம், நேசம் மற்றும் பேரறிவு என்று மூன்று ஆன்மிக நிலைகள் இருக்க – ‘அச்சம்’ என்னும் இடத்தில் ‘நற்செயல்’ அல்லது ‘நற்கூலி’ என்பதையும், ‘நேசம்’ என்னும் இடத்தில் ‘கருணை’ என்பதையும் வைத்துப் பார்க்கலாம். எனில், இவற்றுள் ஒன்று அல்லது இன்னொன்றிற்குக் குறிப்பாகத் தகுதி பெறுகின்ற மனிதர்கள் உண்டு. கராராகச் சொன்னால், அச்சம் என்னும் நோக்கில் கட்டுப்பட்ட ஒருவருக்கு  உள்ளம்சத்தில் (ஆன்மிகத்தில்) நேரடியாகப் பங்கேற்பதற்கு இடமில்லை. ஆனால் உள்ளம்சம் எப்போதும் ’நேசம்’ கொண்டோரையும், மேலும் குறிப்பாக “மெய்யறிவு” கொண்டோரையுமே தன்னுள் வரவேற்கிறது. குறியீடாக,  தோட்டத்தினும் தோட்டக்க்காரனைத் தேர்ந்து கொண்டோரை வரவேற்கிறது. சமயச் சொல்லாடலில் சொல்வதெனில்,  தூய நற்கூலியைக் கருதாது இறைவனுடனான இணைவை விழைவோரை அது வரவேற்கிறது. (மொ.பெ. குறிப்பு: “கூடும் அன்பில் கும்பிடலே அன்றி வீடும் வேண்டா விறலின் விளங்கினார்” என்பர் சேக்கிழார்)

      இது விஷயம் எனில், இயல்பாகவே நேசத்திற்கென்று விதிக்கப்பட்டவனை மெய்யறிவிற்கு உரியவனிடமிருந்து வேறுபடுத்துவது எது? ஸுப்ரசித்தமான ஹிந்துக் கலைச்சொற்கள் கொண்டு சொல்வதெனில், இயல்பால் ஒரு மனிதன் பக்தனா அல்லது ஞானியா என்று அறிவது எப்படி? தீர்வு நியதி வருமாறு: ஆன்மிகத்தில் ஈடுபாடும் உலகப் பற்றும் அற்ற ஒருவன் ஞானத்தின் கோட்பாடுகளை அறிந்திருந்தும் அவனது குணத்தின் குறைகளை அது களையவில்லை எனில் இயல்பில் அவனொரு பக்தன்; நீண்ட காலத்தில் பக்தி அவனது குறைகளை நீக்கக்கூடும். ஞானத்திற்கென்று பிறந்த ஒருவன் பொருட்களின் மெய்த்தன்மை பற்றிய அறிவார்ந்த வாதங்களின் வழி தன்னை அறத்தில் முழுமை அடைவான். பக்திக்கென்று பிறந்த ஒருவன் பொருட்களின் நன்மை குறித்த அறம் சார்ந்த வாதங்களின் வழி முழுமை அடைவான். நடைமுறையில், பக்தனின் நாட்டம் தத்துவ விவாதங்களை அலட்சியம் செய்வதாகவும், ஞானியின் நாட்டம் அறத்தின் உணர்வழுத்தங்களை விரும்பாததாகவும் இருக்கும்.

      ஞானக் கோட்பாடுகளை பக்தன் விளங்கியிருக்கலாம் என்று சொன்னோம். எனினும், அது அவனின் பண்புகளை மேம்படுத்தவில்லை எனில் அவற்றை அவன் அரைகுறையாகவே விளங்கியுள்ளான் என்பதாகும். கோட்பாடுகளின் நோக்கில் அவனின் புரிதல் முழுமையானதாய் இருக்கலாம், ஆனால் மெய்ப்படுதல், கற்பனை மற்றும் இருத்தலின் பரிமாணம் அதில் இல்லை என்று சொல்லலாம். இறையியலாளர் பிளேட்டோனியரைத் தாக்கும் போது தற்சார்பில் அவர்கள் சரிதான். ஏனெனில், பிளேட்டோ மற்றும் பிளாட்டினஸ் ஆகியோரின் கொள்கைகள் அற மீட்டுருவாக்கத்தைச் சாதிக்கவில்லை. எனினும், தாக்கப்படும் அந்த கொள்கைகளில் சால்பினை அடைந்துகொள்வோரும் இருக்கிறார்கள், அத்தகையோரின் அற மேன்மையின் மலர்ச்சி என்பது நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ அவர்களின் மெய்யறிவின் இயக்கத்தால் வருவது என்பதை இறையியலாளர்கள் மறந்துவிடுகின்றனர்.

      பொதுவாக ஆன்மிக விகிதங்கள் கலவையாகவே இருக்கின்றன என்பதற்கு அப்பால், சிலர் பக்திப் பண்பினராகவும் வேறு சிலர் ஞானப் பண்பினராகவும் இருந்தபோதிலும் ஒவ்வொரு மனிதனிலும் பக்தி மற்றும் ஞானத்தின் கூறுகள் காணப்படும் என்பதை நாம் மறக்கலாகாது. எனவே, ஆன்மிகப்பாதை என்பது ஒருவன் தேர்வது என்றல்லாது அவனுக்கு விதிக்கப்பட்டது என்றாகிறது. மேலும், உண்மையான ஞானி ஒருவன் சூழலின் காரணமாக முதலில் தன்னை ஒரு பக்தன் என்பதாகக் கருதிக்கொள்வதும், பிறகு மெல்ல அவனது உண்மை ஞான இயல்பு அவனுக்குத் தெளிவடைவதும் சில நேரங்களில் நேர்ந்துவிடுகிறது. இதற்கு மாறாக, எவ்விதத் தயக்கமுமில்லாமல் தம்மை ஞானி என்று எடுத்துக்கொள்கின்ற பலரின் செயல் தவறாகிவிடுகிறது. அவர்களின் அந்த நம்பிக்கை சுயமதிப்புடன் கூடிய ஏட்டுக் கல்வியால் உண்டாவதாகும்.

உண்மையான ஞானி ஒருபோதும் தர்க்கத்தால் உறைந்து கர்வமடைய மாட்டான். அதே சமயம், பாரபட்சமின்மை என்னும் பெயரில் மிகை சகிப்பும் கொண்டிருக்கமாட்டான். மனிதன் என்னும் சொல்லின் நேர்மறைப் பொருளில் முழுமையானவனாய் நல்லொழுக்கத்தைப் பின்பற்றுவதில் எப்போதும் உண்மையை கிரகிப்பவனாய் இருப்பான். ஏனெனில், நாம் உணரினும் உணராவிடினும் நல்லொழுக்கங்கள் உள்ளியல்பில் எப்போதும் உண்மையுடன் தொடர்புடையவை. ஞானியாய் இருப்பது என்பது எப்போதும் இதன் பிரக்ஞையாய் இருக்கும் நிலையே.

மெய்யுணர்வுள்ள மனிதனுகு ஒருவித அழகுணர்வு இருக்கிறது. திட்டவட்டமாகச் சொல்லத் தூண்டுகிறது: ஒரு ஞானி, அவனோர் அறவியலாளன் என்பதற்கு முன் ஓர் அழகியலாளன் ஆவான். அல்லது, அழகியலாளனாய் இருப்பதன் வழியாகவே அவன் அறத்தினை அடைகிறான். சுருக்கமாக, அறநல்லுணர்வு என்பது அவனது விசயத்தில் ஒவ்வொரு நிலையிலும் அழகுணர்வுதான். எதுவரை எனில், அழகியல் உள்ளுணர்வு அல்லது இசைமை என்பது மெய்யறிவின் இன்றியமையாத ஒரு கூறாகும். இறைச் சுயத்தின் ஒரு பெயராக இஸ்லாத்தில் சொல்லப்படும் ரஹ்மான் என்பதும், ஹிந்து வேதாந்தத்தின் மும்மை வாக்கியமான “சத்-சித்-ஆனந்தா” என்பதும் சுட்டிக்காட்டும்படி, இறைவனின் பெருங்கருணை மற்றும் பேரன்பினைக் குறிப்பதான அவனது ”அழகு” அவனது புனித சுயத்தினொரு அம்சமேயாகும். அவ்வழகே மெய்யறிவுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. இதைத்தான் பைபிள் “அன்பே இறை” (God is Love) என்று போதிக்கிறது. (மொ.பெ.குறிப்பு: ‘Love is God’ என்றிருந்தால்தான் ‘அன்பே இறை’ என்றாகும். God is Love என்பதை நேரிட்டு கடவுள் அன்பானவர் என்று சொன்னால் அர்த்தபாவம் சற்று பிசகுகிறது. கடவுள் அன்பு என்று சொன்னால் இரண்டு தனிப் பெயர்ச்சொற்களாக நிற்கிறது. ‘இறையே அன்பு’ என்று செய்திருக்கலாம். எனினும், ‘அன்பே சிவம்’ என்று இங்கே தமிழ்ஞானி திருமூலர் சொன்னதனடியொற்றி ‘அன்பே இறை’ என்று மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன்.) அனைத்துக்கும் மேலாக, இங்கே நாம் சூஃபித்துவம் பற்றிப் பேசுகிறோம் என்பதால், இப்னுல் அரபிக்கு, ஆன்மிகத்தின் முடிவில், அழகு-நேசம் என்னும் இணைநிறைகள் பிரபஞ்ச மெய்ம்மையின் உள்ளமையைக் குறிப்பதாகவே இருக்கின்றன.

இந்த இணைநிறைவுத் தன்மையிலேயே ஞானியின் ஆன்மா வாழ்கிறது. நிகழ்வுகளை ஊடுறுவும் ஆன்மிகப் புலனை இயல்பிலேயே அவர் பெற்றிருப்பதால் ஒவ்வொரு தளத்திலும் அதன் அடையாளங்களை அவர் தரிசிக்கிறார். அன்மாவின் அழகில்லாது ஞானம் சாத்தியமில்லை. ஞானிக்கு, சூஃபித்துவத்தின் ஆரிஃப் பில்லாஹ்வுக்கு (அல்லாஹ்வைக் கொண்டு அறிபவர்), ஆன்மாவின் அழகென்பது இருக்கின்ற ஒரே ஏக அழகான தெய்வீக அழகின் பிரதிபலிப்பைக் காண்பதேயாகும். குரஆன் காட்டுவதன்படி, அடிப்படையில், இறைவன் “வல்லமை” (ஜலால்) மற்றும் “அழகு” (ஜமால்) என்பதாக, அல்லது வல்லமை மற்றும் ”கருணை” (இக்ராம்) என்பதாக இருக்கிறான். இறைவன் கட்டற்றோன், ஆதலால் வரம்பற்றோன். அவனது வரம்பின்மை என்பது அவனது ஒளிச்சுடர்களும் அழகுமேயன்றி வேறில்லை.

q           q         q        q         q

’தோட்டம்’ மற்றும் தெய்வீகத் ‘தோட்டக்காரன்’ ஆகியவற்றுக்கிடையிலான முரண் பற்றி முன்னம் ஓர் உவமை சொல்லப்பட்டது. பேச்சில் வழிவிலகல் தகாதெனினும் இப்புள்ளி அதனை அனுமதிக்கிறது அல்லது வலியுறுத்துகிறது. இறையுள்ளமையை பிரபஞ்ச நிகழ்வுகளினின்றும் மேம்படுத்தியுரைக்கும் நன்னோக்கில் மொழியப்பட்ட அவ்வுவமையில்  சிந்தனையற்ற ஓர் இயங்கியல் அபத்தம் இருக்கிறது. தர்க்கப்படி, தோட்டத்தினும் தோட்டக்காரன் மேலானவனாக இருக்கவியலாது. ஏனெனில், தோட்டக்காரனின் இருப்பிற்குத் தோட்டமே காரணம். மறுதலையாக அல்ல. ஆனால், அரண்மனையின் இருப்பிற்கு அரசனே காரணம். அவன் அந்த அரண்மனையின் சேவகன் அல்லன், மாறாக அதன் உறைபொருளும் நோக்கமும் அவனே. சுவனத்தோட்டம் மற்றும் தெய்வீகத் தோட்டக்காரன் என்று உவமித்துச் சொல்வதற்கு மாற்றாக ஒருவர் இப்படிப் பேசலாம்: கோப்பையினும் பானம் மேலானது அல்லது மணக்கோலத்தினும் மணப்பெண் மேலானவள், ஏனெனில், பொன்னால் ஆன கோப்பையே ஆயினும் தாகித்தவனுக்கு அதனால் கிட்டும் பயன் சிறிது, முத்துக்கள் பதித்ததே ஆயினும் மணமகன் விரும்புவது மணப்பெண்ணையே அன்றி ஆடையை அல்ல. “தோட்டம்” என்னும் குர்ஆனியக் குறியீட்டுடனே ஒருவர் சமாதானம் கொண்டு சொல்ல வந்த வேறுபாட்டை அதன் அடிப்படையிலேயே விளக்கியிருக்கலாம். ஏனெனில், பிரபஞ்ச நிகழ்வுகள் என்பவை ஒன்றாகவும் அவற்றை நாம் கிரகித்து அனுபவிப்பது வேறாகவும் இருக்கிறது. மாற்றக, ‘படைப்பு’ மற்றும் ‘படைப்பாளன்’ என்னும் கருத்தினடியில் பேசியிருக்கலாம். முன்னதை விடவும் பின்னது மேலானது என்பதில் யாருக்கும் ஐயமெதுவும் இராது. குர்ஆன் இதற்குமேல் சொல்வதில்லை. அது ‘தோட்டக்காரன்’ என்று பேசுவதில்லை. அதே சமயம் ’தோட்டம்’ என்பதை நிந்திக்கவும் விடுவதில்லை. கருத்துக்களின் இதே வரிசையில், இறைவன்தான் வேண்டும் என்னும் சாக்கில் ஹூரிகள் (சுவனக் கன்னியர்) குறித்து நிந்தனையாகப் பேசுவதும் ஹூரிக்ளை வாக்களிக்கும் இறைவனுக்கு கீழ்ப்படியா நிலையை உருவாக்குவதோடு அத்தகைய ஏளனத்திற்கான முனைப்பு தனிமனிதனுக்குத் தகும் என்று காட்டுகின்றதுமான பெரும் பிழையாகும். இங்கும் ஒருவர் குறியீட்டினை நிலைமாற்றி நிகழ்வுகளின் மூலப்படிவங்களுக்கு இட்டுச் செல்லவேண்டும். அப்பேடியே இருப்பினும், ‘தோட்டக்காரன்’ என்று சூஃபிகள் சொல்லும்போது இறைவனைத்தான் குறிக்கிறது என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. அப்படியெனில், இறைவன் என்று தெளிவாகச் சொல்வதை விட்டு தோட்டக்காரன் என்று திரையிட்டுச் சொல்வதில் அர்த்தமில்லை. எனவே, இதனைத் தவிர்க்கும் பொருட்டே, தோட்டம் என்னும் குறியீட்டினை நிறுவிய சூஃபிகள் “தோட்டக்காரன்” என்று சொல்லுமிடத்தில், நிகழ்வுகள் என்னும் பன்மைத் தோட்டங்களுக்கு எதிர்நிலையில் வைத்து “சுயத்தின் தோட்டம்” என்று பேசுகிறார்கள். ’சுயத்தின் தோட்டம்’ இறைவனே அன்றி வேறில்லை. இந்தப் படிமக்குறியீட்டில் பெரும் சாதகமுள்ளது. அதாவது, தர்க்க ரீதியாக இருப்பதுடன், மறைமுகமாகவும்கூட அது குர்ஆனுடன் முரண்படவில்லை. (மொ.பெ.குறிப்பு: ”நாம் அனைவரும் உண்மையில் இறைவனின் ஞானப் பூங்காவில் இருக்கிறோம்” என்று சூஃபி மகான் ஃபைஜி ஷாஹ் நூரி (ரஹ்) அவர்கள் சொன்னதை இங்கே நினைவு கொள்கிறேன்.)

Faizee Shah Noori (rah). 

அலசப்படும் இப்பொருண்மையை இயைபுடன் வெளிப்படுத்த உதவுமொரு குர்ஆனியக் கருத்தியல் “ரிள்வான்” (இறை திருப்தி / பொருத்தம்) என்பதாகும். (குறிப்பு: பெரும்பான்மைத் திருவசனங்களில் இச்சொல்லுக்குப் பொதுவான பொருள் இருப்பினும், பின்வரும் மூன்று திருவசனங்களில் இதற்குச் சிறப்பான அர்த்தம் உள்ளது: ”... தம் ரட்சகனிதத்தில் அஞ்சுவோருக்கு, அவர்கள் என்றென்றும் தங்குமாறு அதன் கீழிருந்து நதிகளோடும்  சோலைகளும், தூய இணைகளும், அல்லாஹ்விடமிருந்து ஏற்பும் (திருப்பொருத்தமும், ‘ரிள்வான்’) உண்டு...” (3:15). ”தன்னிலிருந்தான கருணை மற்றும் திருப்பொருத்தம் (ரிள்வான்) மற்றும் அதில் அவர்களுக்கு நிலைத்த சுகமுள்ளதான சோலைகளும் பற்றி அவர்களின் ரட்சகன் அவர்களுக்கு நன்மாராயமுரைக்கிறான்” (9:21); ”விசுவாசிகளான ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் அல்லாஹ் வாக்குறுதியளித்துள்ளான் – அவர்கள் என்றென்றும் தங்குதற்மாறு அதன் கீழிருந்து நதிகளோடும் சோலைகள் மற்றும் ஏதேன் தோட்டங்களில் அழகிய இல்லங்கள் மற்றும் அல்லாஹ்விடமிருந்தான திருப்பொருத்தம் (ரிள்வான்) மகத்தானது. அதுவே உன்னதமான அடைதலாகும்” (9:72)). பெருங்கருணை பற்றிய சூஃபிகளின் பார்வை இந்த ரிள்வான் (இறைத் பொருத்தம் / ஏற்பு / திருப்தி) என்னும் கருத்தியலை மையமாக வைத்தே இயங்குகிறது. ஆனால், ‘அச்சம்’ என்னும் பண்பினரின் பார்வையில் பெருங்கருணை பற்றிய புரிதல் என்பது ஏக உள்ளமையை விடவும் பன்மை நிகழ்வுகளை வைத்தே வளர்கிறது.

இதுவோர் எளிய மொழிபுதான் எனினும் ஆன்மிக மொழியில் பெருமதிப்புள்ள ஒன்றாகவும் மறையியற் படிமம் குறித்து எச்சரிக்கையுள்ள ஒன்றாகவும் இருக்கிறது. இந்த வழிவிலகலின் பின், பொதுத்தளத்தில் இது வீணான விளக்கமல்ல என்னும் புரிதலுடன், மீண்டும் நாம் ஆன்மிகத்தின் மூன்று பரிமாணங்கள் பற்றிய பேச்சுக்குத் திரும்புவோம்.

to be continued...

q      q      q      q      q      q      q

பேச்சரவம் கேட்டிலையோ?

"chatting under a red tree" by lam duc manh.

விசேசம் என்று கூடி அளவளாவும்

இந்த மனிதர்களின் ஓயாத பேச்சு

கிளைகளில் பச்சிலைகளின் சலசலப்பா?

அல்லது சருகுகள் மண்ணில் புரள்வது போன்றா?

ஒவ்வொருவரும் ஒரு கிளை

ஒவ்வொரு வார்த்தையும் இலை

பூக்கள் இருப்பின் அழகுதான் அது

சிறிதோ பெரிதோ

கனிகள் இருந்தால் மேலும் அழகுதானே?

சௌக்கியமா? என்னும் விசாரிப்பில்

தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடு இல்லைதானே? என்பதில்

அங்கே வெய்யில் எப்படி?

மழை கிழை பெய்ததா? போன்றவற்றில்

பெருங்கடலின் துளி என நின்னை முன்வைத்து

இப்பிரபஞ்சமே அல்லவா விசாரிக்கப்படுகிறது!

சம்பிரதாயம் என்று நீ காணும் வாக்கியங்களில்

சலித்துக்கொள்ளும்படியாய் அப்படியென்ன பிழை?

அன்பிட்டு நிரப்பிவிட்டால் அக்கோப்பைகள்

அமிர்தம் நிரம்பியவை அல்லவா?

இஸ்லாமிய ஆன்மிகம் - part 3

உண்மையான சூஃபி குரு என்பவர் யார்? என்று ஒருவர் கேட்கக்கூடும். கேட்கத் தகுந்த கேள்விதான். ஏனெனில், மேற்குலகில் சமீப காலங்களில் சூஃபித்துவத்தில் போதிய தகுதியே இல்லாத நபர்கள் பலரும் தம்மை சூஃபி குருமார்கள் என்று கூறிக்கொண்டு கிளம்பியுள்ளார்கள். குறைந்தபட்சம் அவர்களைப் பற்றிச் சொல்லவேண்டும் எனில் இப்படிச் சொல்லலாம், அவர்களது ‘பாதை’ இஸ்லாமும் அல்ல சூஃபித்துவமும் அல்ல. ஏனெனில் இரண்டும் ஒன்றாகவே செல்லும். மேற்கண்ட வினாவின் பொருட்டு இன்னொரு விஷயத்தையும் நினைவுகொள்வது பொருந்தும். அதாவது, இறைவன் மற்றும் ஆன்மிக தியானம் சார்ந்த அவர்களின் அடிப்படைக் கொள்கைகளைப் பொருத்தவரை சூஃபிகள் எப்போதும் இஸ்லாமிய மறைவெளிப்பாட்டின் பரிமாணங்களுக்கு உள்ளாகவே இயங்கி வந்துள்ளனர். இது மிகவும் முக்கியமான விஷயமாகும். ஏனெனில், விளைவை உண்டாக்கும் ஆற்றலை அவர்களது போதனைகள் மற்றும் பயிற்சிகளுக்குத் தருவது இஸ்லாமிய மறைவெளிப்பாடுதான். 

பழைய சூஃபிகளின் போதனைகளும் பயிற்சி முறைகளும் என்னென்ன என்பதை நாம் வரலாற்று ரீதியாக அறிந்திருக்கவில்லை எனில் தற்போது தன்னை சூஃபி குரு என்று கூறும் ஒருவரின் நம்பகத்தன்மையை நாம் உறுதிப்படுத்த வழியிராது. சூஃபித்துவம் பற்றியோ அல்லது சூஃபிப் பாதை பற்றியோ எந்த விதிகளும் நியதிகளும் நம்மிடம் இல்லாத நிலையில் இன்னொருவரை விடுத்து ஒரு குறிப்பிட்ட சூஃபி குருவை நாம் ஏன் பின்பற்ற வேண்டும் என்று நாம் காரணம் சொல்லவும் முடியாது. ஆனால், முற்காலத்திய சூஃபி போதனைகள் மற்றும் பயிற்சிகள் பற்றிய வரலாறு நம்மிடம் இருக்கவே செய்கிறது. இஸ்லாமிய மறைவெளிப்பாடு இன்றி சூஃபித்துவம் என்பது இறைவனை அடையும் பாதையாக இருக்கவியலாது என்பதைக் கண்டுகொள்வதற்கு அவ்வரலாறு போதுமானதாகவுள்ளது.

      கடந்த நூற்றாண்டுகளில், குர்ஆன் மற்றும் சுன்னத் மீதான அவர்களது நேசம் மட்டுமன்றி, இஸ்லாமியச் சமயத்தின் வட்டத்திற்கு வெளியே அவர்களது ஆன்மிகப் பாதை பற்றிய அறிவு இயங்கவியலாது என்பதையும் சூஃபி மகான்மார்கள் மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளனர். தன்னை சூஃபி குரு என்று அழைத்துக்கொள்ளும் ஒருவர் தனது போதனைகளையும் பயிற்சிகளையும் இஸ்லாமிய மறைவெளிப்பாட்டிற்குத் தொடர்பின்றி வைப்பார் எனில் சூஃபித்துவத்தை நன்கு அறிந்தோர் அதனை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். கடந்த ஆயிரம் ஆண்டுகளில் பல்லாயிரம் சூஃபி குருமார்கள் மறைவெளிப்பாட்டின் கண்ணோட்டங்களுக்கு உட்பட்டே தமது சீடர்களுக்குப் போதித்து வந்துள்ளார்கள் எனும்போது நமது காலத்திலும் ஒரு சூஃபி குருவை இதே விதி கொண்டுதான் கண்டடைய வேண்டும். வேறு வகையில் அமையுமெனில், நம் காலத்தின் அக்கறையுள்ள சாதகன் தனது மாயைகளில் சிக்கிக்கொள்வான். உண்மையான குருவைக் காட்டித் தரும் பரிச்சயமான அடையாளங்கள் அவனது காட்சியை விட்டும் மறைந்துவிடும். உண்மையில், இறைத்தேடல் கொண்டவருக்காகத்தான், மரபான சூஃபி குருவை அவர் அடையாளம் காணவும் போலி குருமார்களிடம் சிக்காமல் தப்பவும், அந்த அடையாளங்கள் எல்லாம் நீண்ட நூற்றாண்டுகளாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு வந்துள்ளன.

      கடவுளை அடைவதற்காக ஒரு மனிதன் தன் சொந்தப் பாதையை உருவாக்கிக்கொள்ள உரிமை உடையவன், கடவுள் கருணையுள்ளவராதலால் அந்தப் பாதையை ஏற்றுக்கொள்வார் என்று சிலர் எண்ணக்கூடும். இங்கே, இஸ்லாமியப் பாதை என்பது ஞானிக்ளுக்கு அன்றி, ஏதேன் தோட்டத்தை விட்டு வெளியேறுமுன் ஆதாமும் ஏவாளும் பெற்றிருந்த இறைஞான நிலையை இழந்து நிற்கும் பெரும்பான்மை மக்களை நோக்கியே பேசப்படுகிறது. எனவே, தனது வீழ்ந்த இயல்பை வைத்து இறைவனிடம் செல்லும் பாதையை இங்கே மனிதன் உருவாக்கவில்லை; வீழ்ந்த மனிதனுக்கு அவன் தனது வீழ்ச்சியின் விசையை முடிப்பதற்கும் ஆதி சுவனத்தின் புனித மற்றும் ஞான நிலையை மீட்பதற்குமான பாதையைக் கடவுள்தான் தனது பெருங்கருணையினால் காட்டித் தருகிறான்.

      அனைவருமே புனிதர்களாகவும் ஞானிகளாகவும் இருந்துவிட்டால் மறைவெளிப்பாட்டின் தேவையே இருக்காது; அன்மிக வாழ்வு என்பது இயல்பாகவே ஒவ்வொருவரிடமும் இருந்திருக்கும். இக்காலத்தின் நிலை அதுவல்ல. ஏன், இஸ்லாமிய மறைவெளிப்பாட்டின், சொல்வதெனில் உலகிற்கு வந்த முந்தைய மறைவெளிப்பாடு எதுவாயினும் அக்காலத்தின், நிலையும் அப்படியல்ல. அதன் விளைவாக, சூஃபித்துவம் என்பது தனது பிடிப்பை மறைவெளிப்பாட்டிலிருந்தே பெற வேண்டும். குர்ஆன் இவ்வுலகிற்கு இறங்கிற்று என்றும் நபி வானங்களைக் கடந்து மேலேறிச் சென்று இறைவனுடன் ‘இணைந்தார்’ என்றும் சொல்லப்படுகிறது. சூஃபிப் பாதைக்கான விளக்கம் நமக்கு அதில் இருக்கிறது: இறைவனின் கருணையான மறை வெளிப்பாட்டில் அது ஆரம்பித்து இறை சன்னிதானத்தை நோக்கிய நபியின் முன்மாதிரியான பயணத்தில் அது தொடர்கிறது. ஒருவகையில், ஒவ்வொரு சூஃபி ஷைஃகும் நபியின் பணியை மீண்டும் தொகுத்துரைக்கிறார் எனலாம். வீழ்ச்சியின் விளைவுகளிலிருந்து மீண்டு சுவனத்தை எய்தும் பொருட்டுத் தனது காலத்தின் புறச்சமய அரபிகளை இஸ்லாமிய நம்பிக்கைக்குள் நபி கொண்டுவந்ததைப் போன்று சூஃபி ஷைஃகுகளும் நபி நிறுவிய கட்டமைப்புகளுக்குள் இயங்கி, சீடர்தம் மனங்களின் தன்முனைப்பான அசைவுகளால் தடங்கலுறாது அவர்களின் இதயங்களில் தெய்வீக உள்ளமை பிரகாசிக்கவும் அனைத்தின் மூலமான தெய்வீகத்தை நோக்கி அவர்களும் தமது தியானப் பயணத்தை நிகழ்த்தவும் அவர்களது உட்குழப்ப நிலைகளைச் சீர்படுத்தி இறைச்செய்தியில் உறுதிப்படுத்துகின்றனர்.

      உண்மையான குரு பற்றிக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது ஆனால் உண்மையான சீடனைப் பற்றிக் குறிப்பிடப்படவில்லை. போலி குருமார்களை அடையாளம் காண்பது சாத்தியம் எனில் போலில் சாதகர்களை அடையாளம் காண்பதும் சாத்தியமே. சொல்லப்போனால், அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் படைக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பதில் சந்தேகமில்லை! இக்காலத்தில், பாதை தனது விருப்பத்தின்படி இருக்க வேண்டும் அல்லது அது இருக்கவே வேண்டாம் என்று நினைக்கும் சீடர்கள் பலர் இருக்கின்றனர். பாதை என்பது அறிவியல் ரீதியானதாக, அல்லது உளவியல் ரீதியானதாக அல்லது பரிணாம ரீதியானதாக, அல்லது ஜனநாயக ரீதியானதாக அல்லது சமாதான ரீதியானதாக அல்லது இவை அனைத்துமாக இருக்கவேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்புகின்றனர். அவர்கள் எல்லாம் சூஃபிப் பாதையை உண்மையாகத் தேடுபவர்கள் அல்லர். ஏனெனில், உண்மையான சாதகன் என்பவன் ஆன்மிகப் பாதையை, தன்னை அழிக்கும் அதன் நியதிகளுடன் ஏற்றுக்கொள்பவனே அன்றி, நாம் முன்பு காட்டியது போல், பல வண்ணங்களிலான நவீன சிந்தனையால் முடக்கப்பட்ட மனத்தினது போல் முற்றிலும் மாயையான தனது விருப்பங்களை ஆன்மிகப் பாதையின் மீதான நியதியாக்குபவன் அல்லன். மனிதன், சமூகம், கலைகள், மதம் மற்றும் பல துறைகளையும் பாதித்திருக்கின்ற நவீனக் கூர்தலறக் கொள்கைகள் பதிந்திருக்கும் ஒருவனின் மனம் அனைத்து மறைவெளிப்பாடுகள் மற்றும் ஆன்மிகப்பாதைகளால் பொதுவாக முன்வைக்கப்படும் ”ஆதாமின் வீழ்ச்சி” என்னும் கோட்பாட்டினை எப்படி மதிக்கும்? மனித மனங்கள் மதக்கொள்கைகள் மற்றும் உண்மைகளால வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த அந்தக் காலகட்டத்திலேயே சுயதிருப்தி மற்றும் பிணக்கம் ஆகியவற்றாலானதும் வீழ்ச்சியின் விளைவுமான மனச்சிக்கல்கள் கொண்ட சீடர்களின் சிந்தனை முறைகளையும் வாழ்வியலையும் சூஃபி குருமார்கள் மறுகட்டமைப்புச் செய்ய வேண்டியிருந்தது எனும்போது, மதம் என்பது எங்ஙனும் திரிபுபட்டும் வெளிப்படுத்தப்பட்ட மறையுண்மைக்கு மனித மனங்கள் கோணியுமுள்ள இக்காலகட்டத்தில் அவர்களின் வேலை எவ்வளவு கடினமானதாக இருக்கவேண்டும்?

      உண்மையான சீடன் பற்றி சூஃபித்துவம் தரும் படம் தெளிவானது: ஆன்மிகப் பாதை வழங்கும் அனைத்தையும் அவன் ஏற்றுக்கொள்வான், அதற்கான அவனின் பங்களிப்பு ஏதுமில்லை, ஏனெனில் வழங்குவதற்கு அவனிடம் எதுவுமில்லை. அவனது சுய-அழிவிற்கு மாற்றாக குரு அவனுக்கொரு புது வாழ்வைத் தருகிறார். படிப்படியாக, அவனுடைய வீழ்ந்த இயல்பு இல்லாமலாகிறது – பழைய ஆதம் மெல்ல மறைகிறார். சீடனில் சொர்க்க மனத்தினை மீட்டுருவாக்கி வீழ்ச்சிக்க்கு முந்தைய ஆதமாக அவனை ஆக்குவதற்கே சூஃபி ஷைஃகு பாதையில் அவனுக்கு வழிகாட்ட முனைகிறார். நபி சொன்னது போல், “அல்லாஹ் அழகன், அவன் அழகை விரும்புகிறான்” என்பதால், திருந்தாத மனத்துடன் அல்லது மனதின் ஆழத்தில் இன்னமும் இறை சன்னிதிக்குப் பொருந்தாத வாழ்க்கை முறைகளுடன் இறைவனைச் சந்திப்பதை அவன் ஒருபோதும் நினைத்துப் பார்க்க முடியாது.

      ஆன்மிகப் பாதையின் லட்சியம் இறைவனுடன் ஒன்றாவதுதான். அது தூய்மையான ஆன்மிக இணைவுதான். ஆனால் நபருக்கேற்ப அதில் ஆழத்திலும் ஆற்றலிலும் பல்வேறு நிலைகள் இருக்கின்றன. ஹக்கின் (இறைவனின்) இந்த ஒருமையறிவையே சூஃபிகள் ஞானம் (மஃரிஃபா) என்று சொல்கின்றனர். அது ஒரு சீடனின் மனத்தை மட்டும் பாதிப்பதில்லை, அவனின் சுயத்தையே மாற்றுகிறது. ஏனெனில், ஆன்மிக அனுபவத்தின் நிகழ்வில் அவனில் எதுவும் விடுபடக்கூடாது. மெய்ஞ்ஞானம் என்பது அல்லாஹ்வுடன் தக்க முறையில் நடந்துகொள்ளாத எவருக்கும் கிட்டாததொரு பேரறிவும் புனிததன்மையுமாகும் என்பதை சூஃபி இலக்கியங்கள் தெளிவாக இயம்புகின்றன. இக்காரணம் பற்றியே, தனது அகங்காரத்தை வலுப்படுத்தி, தன்னுள் அல்லது அனைத்துப் படைப்புக்களுள் இறையுள்ளமையை நெருங்கவிடாத அனைத்துச் சிக்கல்களுடன் தனது ’வீழ்ந்த’ ஆதமைப் புறந்தள்ளும் பொருட்டு ஒரு சாதகன் தன்னில் வளர்த்தெடுக்க வேண்டிய சரியான கண்ணோட்டங்களை எல்லாம் மிக விரிவாக விளக்குகின்ற கையேடுகளை சூஃபி மகான்கள் பலரும் மெனக்கெட்டு எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். இறைவனை அறியும் வகையில் மனதைத் திறக்கும் கலையானது இஸ்லாத்தினுள் சூஃபித்துவம் மட்டுமே கற்பிப்பதற்குச் சிறப்புத் தகுதி பெற்ற ஒன்றாகும். மேலும், சூஃபித்துவத்தினுள் அக்கலையில் தேர்ச்சி பெற்ற ஷைஃகு மட்டுமே ஆதார பூர்வமாக அதனைப் பிறருக்குக் கற்பிக்கவியலும்.

      சூஃபிப் பாதையைப் பின்பற்றுகின்ற அனைவருமே அதன் முடிவை எட்டிவிடுகிறார்கள் என்பதல்ல. அதெல்லாம் மிகப் பழங்காலத்தே, ஒவ்வொரு சாதகனின் சுயமும் ஆன்மிகத்தால் கருக்கொண்டிருந்தபோது. நமது காலம் போன்ற ஒன்றில், பேதங்களாலும் பொருட்துய்ப்பாலும் ஆன்மிக வாழ்வின்மீது கிரகணம் பீடித்திருக்கும் நிலையில், முஸ்லிம் உலகம் அதற்கே உரிய வழியில் சமய விழுமியங்களில் உலகெங்கும் வீழ்ந்துபட்டிருப்பது வியப்பான ஒன்றல்ல. எனினும், தேடுவோருக்குப் பாதை கிட்டும் சாத்தியமுள்ள வகையில் அது தனது மரபான அமைப்புக்களையும் இலட்சியங்களையும் போதிய அளவு தக்கவைத்துக் கொண்டுள்ளது. அதன் அனைத்து சாதகர்களும் இவ்வுலகிலேயே அதன் இலட்சியத்தை அடைந்துவிடுகிறார்கள் என்று சொல்லவியலாத போதும் அவர்கள் தமது காலத்தை வீணடித்துவிடவில்லை என்பது உண்மை. ஏனெனில், அத்தகையோருக்கு ஆன்மிகப் பாதைக்கு வெளியே வாழ்வின் அர்த்தம் ஏதுமில்லை. அத்தகையோருக்கு, சூஃபிப்பாதையின் வெளியே உலக நிகழ்வுகளின் அழுத்தும் பிடியில் உள்ள வாழ்க்கை காலம் மற்றும் முயற்சியை வீணடிபப்தாகவே இருக்கும். சூஃபிப்பாதையே அவர்களது அறிவு மற்றும் நற்பண்பை விழிக்கச் செய்கிறது. ஏனெனில், சத்தியத்தில் அமைதிபெறும் வாய்ப்பை அது அவர்களின் மனத்தில் துலக்கி, பேரான்மாவின் வாழ்வில் தம்மை விரித்துக்கொள்வதை விட்டும் தடுக்கின்ற அழுக்காறுகளை அகற்றுவதற்கு வழி செய்கிறது.

      மேலும், சூஃபிப் பாதையின் இலட்சியம் என்று சொல்லப்படுவதில் பல படித்தரங்கள் இருக்கின்றன. பரம்பொருளின் ஆணைகளுக்கிணங்க வாழப்பட்டு வந்திருக்கும் வாழ்க்கை என்பது ஏற்கனவே ஒருவகை இறையிணைவைப் பெற்றுள்ளது. இறுதி அலசலில் தெரிவது யாதெனில், அதே பரம்பொருள்தான் தியானிப்பவனின் மனத்திலிருக்கும் உண்மைகளில் தன்னப் பிரதிபலிக்கிறது, அதே பரம்பொருள்தான் அவனது முயற்சிகளிலும் நம்பிக்கையிலும் நற்பண்புகளிலும் நல்லியல்பிலும் பிரதிபலிக்கிறது. வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், சாதகன் ஏற்கனவே தன்னுள் இறைவனை வைத்திருக்கிறான். இன்னும் சிறப்பாகச் சொல்வதெனில், இறைவன் அவனை வைத்திருக்கிறான். அது அதற்கேயான நிலையில் உள்ளதொரு இணைவாகும். அது, இணைவின் உயர்வான படித்தரங்களில் மிக அபரிதமாக ஞானம் மற்றும் பேரின்பத்தின் கனிகளை அள்ளித் தருகிறது. சூஃபிப் பாதையின் முடிவு சூஃபிகள் பேசுகின்ற பெருங்கொடைகளைக் கொண்டுவருகிறது என்பது உண்மை என்றபோதும், அதன் ஆரம்பத்திலேயே, ஷைஃகு தனது சீடனுக்கு சூஃபிப் பாதையின் போதனைகளையும் பயிற்சிகளையும் வழங்கும் போதே அந்த பெருங்கொடைகளில் சில இருக்கவே செய்கின்றன. 

      இஸ்லாமிய மதத்தின் கூறாக இருப்பினும் சூஃபிப் பாதை என்பது இஸ்லாத்தின் கோலங்களுக்கு அப்பாலும் விரிந்து மனிதகுலத்தின் பிற பெருமதங்களின்  ஆன்மிக மையத்துடன் பொருந்திக்கொள்வதாகவும் இருக்கிறது. ஹிந்து மதத்தின் வேதாந்தம், பௌத்தத்தின் மஹாயானம் மற்றும் தாவோயிசம், சொல்வதற்கு இவை சில, ஆகியனவெல்லாம் உண்மையில் சூஃபித்துவம் சொல்வதைத்தான்  தாமும் சொல்கின்றன. ஆன்மிகப் பாதையின் உண்மைகளை வெளிப்படுத்துவதில் அவற்றின் மொழிபு வேறுபட்டிருக்கிறது, அவ்வளவுதான். அனைத்து ஆன்மிகப் பாதைகளும் (இறைவன் என்னும்) ஒரே மலையுச்சிக்குத்தான் இட்டுச் செல்கின்றன என்பது உண்மை ஆயினும் மலையடிவாரத்தில் அவை வெவ்வேறு புள்ளிகளிலிருந்து தொடங்குகின்றன என்பதும் அங்குதான் ஒருவர் பல மதங்களைக் காண்கிறார் என்பதும் உண்மையாகும். இருப்பினும், அனைத்துப் பெருமதங்களின் ஒருமைப்பாட்டை, அவை அனைத்தும் தமது ஒற்றைப் பேரூற்றில் கலந்து மறையும் மலையுச்சியில்தான் காணவேண்டும் என்பதல்ல. அனைத்து மறைவெளிப்பாடுகளிலும் உள்ளுறையும் தெய்வீகத்தின் பிரதிபலிப்பாய் உள்ளதான, அம்மதங்களின் ஆன்மிகப் பாதைகளிலுள்ள பொதுப்பண்பு கொண்ட பயிற்சிகள் மற்றும் கண்ணோட்டங்களிலேயே காணலாம். இது உண்மையெனில், மனிதகுலத்தின் சமயப்பன்மியத்தின் அடியோட்டமாக ஒரு ஆன்மிக ஒருமைப்பாடு எப்போதும் இருந்து வந்திருக்கிறது. சூஃபிகளேகூட இதைப் பற்றி அதிகம் பேசியுள்ளார்கள்.

      கடந்த காலங்களில், ஆன்மிக வாழ்வில் ஆர்வம் காட்டியோர் பிற மதங்களில் பரம்பொருளின் வெளிப்பாட்டை அசட்டை செய்யமுடிந்தது. ஆனால் நமது காலச்சூழல், பிற மறைவெளிப்பாடுகள் இறைமையத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் தமது சொந்த ஆன்மிகப் பாதைகளைக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதை அங்கீகரிக்கும்படி, புரிதலும் நம்பிக்கையும் உள்ளோரிடம், கோருகிறது. அனைத்துச் சமயங்களின் அந்தரங்க ஒருமைப்பாட்டைக் கண்டுகொள்வது நோக்கி அழைத்துச் செல்ல சூஃபித்துவம் சிறப்பிடம் பெற்றுள்ளது என்பதோடு, இன்றைய முஸ்லிம் உலகில் அது தொடர்ந்து வருவதன் மூலம், நவீனத் தொழிற்ச்சாலை நாகரிகத்திற்குத் தக தம் மதத்தை வடிவமாற்றம் செய்வதில் அனைத்து மத நவீனவாதிகளும் மிக எளிதாக உதாசீனப்படுத்திவிட்ட, சடங்கு வாழ்வின் மேலாக தியான வாழ்வின் முதன்மையை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தவும் செய்கிறது.

சையத் அஹ்மத் ஷாஹ் சிஷ்தி , சுவாமி வேத் பாரதி, சுவாமி மங்கலானந்தா 

      இந்நிலையில், அனைத்து மதங்களும் ஏற்கனவே தமது ஆன்மிகச் சாராம்சத்தில் ஒருமைப்பட்டுள்ளன – சிந்திப்போர் கண்டுகொள்வது மட்டுமே தேவைப்படுகிறது எனில், தொல் நம்பிக்கைகள் மற்றும் ஆன்மிகங்களின் சிதலங்கள் மீது மனிதகுலத்தை ஒன்றுபடுத்துவதாகப் பறைசாற்றும் ஒரு புதிய உலகளாவிய மதம் அல்லது ஆன்மிகம் உருவாகிறதா? என்னும் கேள்விக்கிடமில்லை. ஆனால், நம்மிடையே நின்றுகொண்டிருக்கும் பெருமதங்கள், சக்கரத்தின் ஆரங்கள் போல் அவற்றின் தெய்வீக மையத்துடன் அவற்றை இணைப்பதான ஆன்மிக வாழ்வை ஒருநாள் ஆற்றலுடன் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தும் என்று எதிர்பார்ப்பது வீணாகாது. அப்போது அவற்றின் உள்ளொருமைப்பாடு மிகப் பரவலாக கண்டுகொள்ளப்படும். இதனால் அவற்றின் வெளி வேற்றுமைகள் மறைந்துவிடும் என்று இது எவ்வகையிலும் சொல்வதாகாது.

      மீண்டும் சூஃபிசம்:  இக்காலத்திலும் தகுதிசால் ஷைஃகுகள் முஸ்லிம் உலகில் இருப்பது பதினான்கு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் குர்ஆன் மற்றும் சுன்னத்தில் முதலில் வெளிப்பட்ட பிரபஞ்சப் பரம்பொருள் இப்போதும் இந்த மகான்களின் வழியே வெளிப்பட்டு வருகிறது என்பதை நிரூபிக்கின்றது. சாதாரண விசுவாசிகளின் நிலை எப்படியுமிருக்கட்டும், சூஃபித்துவம் மட்டுமே வெளிப்படுத்துகின்ற இஸ்லாத்தின் முழுமையான செய்தி அச்சமயத்தின் நிறுவனரது காலத்திலிருந்து எவ்விதத்திலும் குறைபட்டுவிடவில்லை என்பதற்கு இந்த மகான்களின் இருப்பே ஆதாரமாகும். வரலாற்று ரீதியாக மட்டுமன்றி ஆன்மிக ரீதியாகவும் இந்த மகான்மார்கள் அனைத்துக்கும் நபிக்கே கடன்பட்டுள்ளனர். இஸ்லாத்தின் தூதராக முஹம்மத் அவர்கள்தான் தமது சமுதாயத்திற்கு இந்தப் பெரும்பாதையைக் கொண்டுவந்தார்கள். சூஃபிகளின் பார்வையில் அவர்களே அதன் பூரணமான தோற்றமாக இருக்கிறார்கள். அல்லாஹ் என்று குர்ஆன் அழைக்கும் அந்த உன்னத காரண கர்த்தனுடன் சேர்தற்கு சூஃபி ஞானிகளையும் மகான்களையும் ஆற்றுப்படுத்த எங்கும் எப்போதும் பிரசன்னமாயுள்ள  மறைபொருளான ஆன்மாவாக அந்த முஹம்மத் அவர்களே இருக்கிறார்கள். 

முற்றும்.