இருவருக்கும் இனி இறப்பில்லை

”ஒவ்வொரு ஆத்மாவும் மரணத்தைச் சுவைப்பதே ஆகும். பின்னர் நீங்கள் நம்மிடமே மீட்கப்படுவீர்கள்” (குர்ஆன்: 29:57)

கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான் மரணத்தைச் சுவைத்துவிட்டார். நேற்று காலை ஒன்பது மணியளவில் ஆம்பூரிலிருந்து நண்பர் பேராசிரியர்.மீரான் எனக்குத் தகவல் சொன்னார். ’முடிந்தால் கிளம்பி வாருங்கள்ஜி’ என்றும் சொன்னார். அவரும், நண்பர்கள் ரஃபீக் மற்றும் ரஹீம் ஆகியோரும் சென்றிருப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன். அப்பட்டியலில் அடியேன் மட்டும் மிச்சம். 2002-இல் நாங்கள் நால்வரும் முதுகலை மாணவர்களாய் இருந்தபோது திருச்சிக்கு, எம் கல்லூரிக்கு வந்திருந்தார். அதுவே அவருடனான முதல் சந்திப்பு. மாலை சில மணிநேரங்கள் சங்கம் ஹோட்டல் அறையில் எம் நால்வருடனும் கவிதை பற்றி மிக உற்சாகமான உரையாடினார். எங்களின் முகவரிகளைப் பெற்றுக்கொண்டு ரயிலேறினார்.

நேற்று (2.5.20017) நாள் முழுதும் அவரைப்பற்றிய நினைவுகள் வந்துகொண்டிருந்தன, ஆரவாரமற்ற பெருங்கடல் ஒன்றிலிருந்து லாவகமாய் வந்து செல்லும் அலைகளைப் போல.

அவரை நான் முதன்முதலில் அறிந்தது பள்ளிப்பருவத்தில். பாரதிதாசன் சிந்தனைப் பள்ளியின் தமிழுணர்வில், மரபுக் கவிதை மயக்கத்தில் மூழ்கியிருந்த எனக்குப் புதுக்கவிதையை நண்பர் கரிகாலன் அறிமுகப்படுத்தினார், அப்துல் ரகுமானின் “நேயர் விருப்பம்” நூல் வழியாக. அதனை அடுத்து, தான் பரிசுப் பெற்று வந்த “சலவை மொட்டு” என்னும் கட்டுரை நூலையும் அறிமுகப்படுத்தினார். வாசிக்க வாசிக்க ஒரு ரசவாதம் என்னை மாற்றி அமைத்தது. உரைநடை வரிகளும்கூட இப்படிச் செதுக்கப்பட்ட கவியழகுடன் இருக்க முடியுமா என்று வியக்க வைத்த உரைநடை அதில் இருந்தது.

தஞ்சையில் தூய பேதுரு மேனிலைப்பள்ளியில் அப்போது படித்துக் கொண்டிருந்தேன் (திருவையாற்றில் வீடு). பண்டாரவாடையிலிருந்து வரும் நண்பன் நூர் முஹம்மதின் பையில் எப்போதும் ”பாக்யா” இருக்கும். விடலைப்பருவப் பையன்களின் மத்தியில் அதன் அட்டைப்படத்திற்காகவே பிரபலமாகியிருந்தது. அதனை ஒருவன் பையில் வைத்திருக்கிறான் என்பதே அவன் மீது ஒரு தனிப்பார்வையை அனைவரிடமும் உண்டாக்கிவிடும். அப்போது நூரிடம் கேட்டபோது ”அப்துல் ரகுமான் இதில் ஆலாபனை என்றொரு கவிதைத் தொடர் எழுதுகிறார். அதனை வாசிக்கவே வாங்குகிறேன்” என்று சொன்னான். அதுவரை வெளிவந்திருந்த கவிதைப் பக்கங்களைக் கத்தரித்து இணைத்துக் கொண்டு வந்தான். பள்ளி மைதானத்தில் மரத்தடியில் அமர்ந்து தினமும் படித்தோம். அதே ’ஆலாபனை’யைப் பின்னர் நான் எம்.சி.ஏ படித்தபோது கல்லூரியின் தோட்டத்தில் ஒரு கலிக்கிமரத்தின் நிழலில் அமர்ந்து வாசித்திருக்கிறேன். அதன்பின் முதுகலைத் தமிழும் பயின்றபின், எம்.ஃபில் ஆய்வுக்கு அதே ஆலாபனையைத்தான் தேர்ந்தேன்.

கல்லூரிப்படிப்பிற்காகத் திருச்சிக்கு வந்துவிட்டேன் என்றாலும் திருவையாறு செல்லும்போதெல்லாம் தஞ்சாவூர்ப் பேருந்து நிலையத்தினருகில் இருந்த ”முரசு நூல் நிலையம்” என்னும் கடையில் நூற்களும் இசை நாடாக்களும் வாங்கும் பழக்கம் இருந்தது. அங்கேதான் அப்துல் ரகுமான், கலீல் ஜிப்ரான் மற்றும் ஓஷோ ஆகியோரின் நூற்களை அதிகமும் வாங்கினேன். கல்லூரியில் சேர்ந்தமைக்காக 21.06.1994 அன்று நண்பர் கரிகாலன் “அவளுக்கு நிலா என்று பெயர்” வாங்கித் தந்தார். கவிக்கோவின் நூற்கள் ஒவ்வொன்றாய் அதிலிருந்தே என்னிடம் சேரத் தொடங்கின. (முட்டை வாசிகள், கரைகளே நதியாவதில்லை, சொந்தச் சிறைகள் என்று தொடர்ந்த அந்த மெல்லிய நூற்களில் எல்லாம் அட்டைப்படங்களில் மணியம் செல்வனின் ஓவியங்களும் கிறங்கடித்தது. அந்த முதற்பதிப்புக்களைத் திருமகள் நிலையம் செய்திருந்தது. இப்போதைய பதிப்புக்களில் அந்த அழகு இல்லை. பின்னர், ஆலாபனையில் கவிதைக்கு ஒன்றாக ம.செ. வரைந்த சித்திரங்கள் சிலிர்க்கச் செய்தன.)

கல்லூரியில் கிடைத்த ஆப்த நண்பன் அஸ்லமிடம் கவிக்கோவை அறிமுகம் செய்தேன். அவனுக்குத் தாய்மொழி உருது. கஜல் பிரியன். ஜக்ஜீத் சிங் பாடிய கஜல்களின் இசைநாடாக்கள் மூன்று டஜன் கணக்கில் அவன் வீட்டில் இருந்தன. புகைப்படத்தில் அப்துல் ரகுமானைப் பார்த்துவிட்டு ‘அடடே ஜக்ஜீத் மாதிரியே இருக்கிறாரே!’ என்று வியந்தான். அவன் வீட்டின் முற்றத்தில் அமர்ந்தபடி ஆலாபனையிலிருந்து ஒவ்வொரு கவிதையாய் நான் வாசித்துக்காட்டவும் அவன் கேட்கவுமாக அமைந்த நட்புப் பொழுதுகளும் இப்போது நினைவில் எழுகின்றன.

இப்படியாக என் மனத்தில் ஒரு தனியிடம் பெற்றிருந்த கவிக்கோவை நான் நேரில் சந்திப்பேன் என்றெல்லாம் எண்ணியிருக்காத நிலையில் கல்லூரி விழாவுக்கு வந்தார். ஆரம்பத்தில் நான் சொன்னபடி நாங்கள் நால்வர் அவரைச் சந்தித்தோம். புறப்பட அவர் தயாரானபோது எனது எளிய அன்பளிப்பை அவரிடம் நீட்டினேன். ஜக்ஜீத் சிங்கின் “ஃபேஸ் டூ ஃபேஸ்” என்னும் கஜல் கேசட். வாங்கிப் பார்த்தவர் “அட, நம்மாளு” என்றார். அவருக்குப் பிடிக்கும் என்பதை நான் மானசீகமாக உணர்ந்திருந்தே எடுத்துச் சென்றிருந்தேன். ஒருபக்கம் புருவத்தை உயர்த்தி உதட்டை லேசாக இழுத்து மலரும் அவரின் சிக்னேச்சர் முகபாவத்தை மீண்டும் மீண்டும் ரசிக்கக் கிடைத்த அனுபவம் அது.

அதன் பின் கவிக்கோவை நான் சந்தித்தது அவரது இல்லத்தில். திருவான்மியூரில் கடல்வழிச் சாலையில் அப்போது இருந்தார். எனது எம்.ஃபில் ஆய்வேட்டின் ஒரு பிரதியை அவருக்குக் கொடுக்க நானும் நண்பர் மீரானும் போயிருந்தோம். வீட்டின் மாடி அவரது தனிப்பட்ட பகுதியாய் இருந்தது. நூலகமும் சோஃபாக்களும் இசைப் பேழைகளும் அங்கிருந்தன. சோஃபாவில் அமர்ந்தவுடன் ஆய்வேட்டை வாங்கிப் பார்த்தார். “சூஃபித்துவப் பார்வையில் அப்துல் ரகுமானின் ஆலாபனை” என்னும் தலைப்பே அவரைக் கவர்ந்துவிட்டதாகத் தெரிந்தது. பேசத்தொடங்கினார். இடையில், மூன்று ‘ச்சாயா’க்களுக்கு ஆணை பிறப்பித்தார். அவரின் மனைவியே படியேறி வந்து வழங்கிச் சென்றார்கள். அருமையான தேநீரைப் பருகியபடி அவரது நூலக அலமாறியை நோட்டம் விட்டேன். ஓஷோவின் நூற்களும் அதில் இருந்தன. ரெபல் பதிப்பக வெளியீடாக வந்த நேரடி நூற்கள். அவற்றில் ஓஷோவின் அரிதான புகைப்படங்கள் இருக்கும். தற்போது வரும் பதிப்புக்களில் அவை இருப்பதில்லை. குறிப்பாக, ஹைகூ கவிதைகள் பற்றிய “Signatures on water” என் கண்ணைக் கவர்ந்தது. ஒருவித சந்தோஷம் என மனத்தில் தோன்றியது. ஏனெனில்,  ’கவிக்கோவின் ஆளுமையில் மவ்லானா ரூமி, அல்லாமா இக்பால் மற்றும் ஓஷோ ஆகியோரின் தாக்கம் இருக்கிறது’ என்பதே எனது எம்ஃபில் ஆய்வின் முடிவில் கண்டடைந்து எழுதியிருந்தேன். அதனை அங்கேயே சுட்டிக்காட்டினேன். அவரும் அது சரிதான் என ஒப்புக்கொண்டார். “ஓஷோ மிகப்பெரிய அறிவாளி. ஆனால், மவ்லனா ரூமிதான் எனது மானசீக குரு” என்றார்.

அது ஒரு வெள்ளிக்கிழமை. இருந்து மதியம் சாப்பிட்டுவிட்டுத்தான் போகவேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டார். அவருடனேயே தொழுகைக்குச் சென்றோம். கீழே முற்றத்தில் கார் நின்றிருந்தது. அவரோ வீதிக்கு வந்து ஓர் ஆட்டோவை மறித்தார். “டிரைவர் வரவில்லை. ஆட்டோவில் போய்விடுவோம்” என்றார். மீன் குழம்பும் வறுவலுமாகச் சாப்பாடு. மேஜையில் அமரவைத்து அவருமே பரிமாறியபடி உடனருந்தினார். மீண்டும் மாடிக்கு ஏறியவர்கள் மாலை வரை பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அப்போது நான் நிர்வாக ஊதிய அடிப்படையில் விரிவுரையாளர் பணியில் இருந்தேன். மீரான் எம்.ஃபில் செய்துகொண்டிருந்தார். “தம்பீ, இலக்கியச் சேவையெல்லாம் அப்புறம் பார்க்கலாம். முதலில், பொருளாதாரத் தன்னிறைவை அடையணும். அது ரொம்ப முக்கியம். அது இல்லாம இலக்கியச் சேவைன்னு எறங்குனவன் பல பேரு அட்ரஸே தெரியாமப் போயிட்டானுங்க” என்று எதார்த்த நிலையை எடுத்துச் சொன்னார். (அவருடைய நண்பர் கவிஞர் மீரா அவர்களை நினைத்துக்கொண்டு சொன்னாரோ என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது.) எனது தொலைப்பேசி எண்ணை வாங்கிக்கொண்டார். ஆய்வேட்டைப் படித்துவிட்டுப் பேசுகிறேன் என்றார். இரண்டே நாட்களில் அழைத்தார். “உங்க ஆய்வேட்டைப் படித்துவிட்டேன் தம்பீ. ரொம்ப நல்லா எழுதியிருக்கீங்க.” என்று பாராட்டினார். அத்துடன், “இது ஆய்வேட்டின் நடையில் இருக்கு தம்பீ. இத நீங்க உடச்சு சின்னச் சின்னக் கட்டுரைகளா எழுதுங்க. பொது மக்கள் படிக்கிறாப்ல இருக்கணும். ஷாஜஹான்ட்ட சொல்லி நூலாகக் கொண்டு வர்றேன்” என்றும் சொன்னார்.

அதுவே நான் கவிக்கோவை நேரில் சந்தித்த கடைசி முறை. அதன் பின் சில முறை அலைப்பேசியில் உரையாடியிருக்கிறோம். கும்பகோணத்தில் அகில உலக இஸ்லாமிய இலக்கிய எட்டாம் மாநாடு அவரின் தலைமையில் நடந்தது. அதில் எந்தவொரு குழுவிலும் நான் இல்லை. நேரில் கலந்துகொள்ளவும் இல்லை. ஆனாலும் ஒரு தனிச்சிறப்பு அதில் அடியேனுக்குக் கொடுத்தார். எப்படி என்று சொல்கிறேன். அந்த மாநாட்டிற்கு அவர் தேர்ந்திருந்த பொருண்மை “இஸ்லாமிய இசை” என்பதாகும். மார்க்க அறிஞர்கள் மற்றும் அரைவேக்காடுகளினிடையே பெரும் சலசலப்பை ஏற்படுத்தி அம்மாநாடு நடந்தது. அதன் சிறப்பு மலரில் முதல் கட்டுரை அவருடையது. இரண்டாவது இடத்தை அடியேனின் கட்டுரைக்குத் தந்திருந்தார். பின்னர் நேரில் அழைத்தும் பேசினார். “என் கட்டுரை இரண்டாமிடத்திலா?” என்று வியந்து கேட்டேன். “தரம் இருக்குல்ல தம்பீ. நீங்க நல்லா எழுதியிருக்கீங்க. அதுக்கான இடத்த தந்திருக்கேன்” என்று சொன்னார். எம்ஃபில் ஆய்வேட்டை நூலாக்கும் பணி பற்றிக் கேட்டார். அப்போது நான் அவரது கஜல் கவிதைகளை வைத்து “இஸ்மி” என்னும் இதழில் (அவர் பின்னர் தலைவராக இருந்த தமிழ்நாடு வக்ஃபு வாரிய மாத இதழ். அதன் ஆசிரியர் தத்துவக் கவிஞர் இ.பதுருத்தீன் அவர்கள்) “பட்டாம்பூச்சிக் காலம்” என்னும் தலைப்பில் கட்டுரைகள் எழுதி வந்தேன். ஒரு டஜன் கட்டுரைகள் தொகுக்கப்பட்டு என் ஆய்வேட்டின் அமைப்பை மாற்றாமலேயே அதனிடையில் இணைத்து “சூஃபித்துவப் பார்வையில் கவிக்கோ” என்னும் தலைப்பில் பேராசிரியர் முனைவர். மு.சாதிக் பாட்சா அதனை நூலாக வெளியிட்டார். இதுவரை அது கவிக்கோ அவர்களுக்குத் தெரியாது. (இப்போது தெரிந்திருக்குமோ என்னவோ?).

மீண்டுமொரு தருணத்தில் நூலாக்கம் பற்றி அவர் கேட்டபோது ‘ஐயா, இப்போதுதான் வீடு கட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன். அதனால் எதுவும் எழுதவில்லை” என்று சொன்னேன். பெரிதும் மகிழ்ந்து வாழ்த்தினார். பொருளாதாரத் தன்னிறைவின் இன்றியமையாமை பற்றி அப்போதும் வலியுறுத்தினார். கவிஞன் அல்லது எழுத்தாளன் அல்லது தமிழாசிரியன் வறுமைப்படக் கூடாது என்னும் கருத்து அவரில் எப்போதும் வலுவாக இருந்திருக்கும் போலும். (தமிழாசிரியனுக்குத் தமிழ் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்னும் கருத்து இப்போது என்னில் பிரதானமாய் இருக்கிறது. இது காலநிலை மாற்றத்தின் அடையாளமாய் இருக்கக்கூடும்.)

”பிலாலி மன்ஜில்” என்னும் எனது இல்லத்தின் புகுவிழாவை முடித்துவிட்டு அவருடன் பேசினேன். மகிழ்வுடன் வாழ்த்தினார். ஆய்வேட்டை சிறு கட்டுரைகளாக உடைத்து மறு ஆக்கம் செய்யுமாறும் அதனை யுனிவர்சல் பதிப்பகத்தின் வாயிலாக நூலாகக் கொண்டுவரலாம் என்றும் அப்போதும் சொன்னார், 2015-ல். அக்காரியத்தை ஏனொ இன்றுவரை நான் செய்யவில்லை. அவர் வெளிக்கொண்டு வர விரும்பிய நூல் என்னும் தகுதியில் இப்போதும் அது கனவாகவே இருக்கிறது.

பின்னர் அவருக்குப் பவழவிழா ஏற்பாடுகள் நடந்தது. எக்குழுவிலும் நான் கிடையாது. (அதாவது நண்பர்கள் மீரான், ரஃபீக் மற்றும் ரஹீமைப் போல் நேரில் சென்று இடம் தேடிக்கொள்ள ஏனோ எனது மனநிலை எப்போதும் உடன்பட்டதில்லை. கவிக்கோவே ஆனாலும் சரி என்றிருந்துவிட்டேன்.) அலைப்பேசியில் அழைத்தார். தனது லேட்டஸ்ட் நூற்களைப் படித்திருக்கிறேனா என்று விசாரித்தார். “பறவையின் பாதை” வரை வாசித்திருப்பதாகச் சொன்னேன். ”அதுக்கப்புறம் ரெண்டு மூனு வந்திருச்சே. சரி, ஷாஜகான்ட்ட சொல்லி அனுப்பச் சொல்றேன். பவழ விழா மலருக்கு ஒரு கட்டுரை எழுதுங்க” என்று சொன்னார். “கவிக்கோ கவிதைகள்” என்னும் தலைப்பில் அவரின் பதினொரு கவிதை நூற்கள் ஒன்றாகத் தொகுக்கப்பட்ட நூலொன்று வந்து சேர்ந்தது. ”ஞானம் கனிந்த கவி” என்னும் தலைப்பில் கட்டுரையொன்று எழுதி அனுப்பி மலரிலும் இடம்பெற்றது. ஆனால் விழாவுக்கு நான் செல்லவில்லை. சிறிது நாட்கள் கழித்து அவரே பேசினார். “என்னைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்ட சிலரில் நீங்களும் ஒருவர்” என்று சொன்னார். பள்ளி மாணவப்பருவத்தில் அவரின் கவிதையை முதன் முதலில் வாசித்த அந்தக் கணத்திலேயே அது எனக்குத் தெரிந்திருந்தது, அவரும் நானும் ஒரே அகவுலகப் பிரஜைகள் என்று. அப்போதுதான் அவரும் தனது பயணத்தை ஆன்மிக திசையில் வேகமெடுக்கச் செய்திருந்தார். அடியேனின் மனமும் அரசியல் திசை விட்டு ஆன்மிக திசை நோக்கித் திரும்பியிருந்த காலக்கட்டமும் அதுதான். கவிக்கோ சொன்ன அந்த ஆத்மார்த்தமான ஒற்றை வரியே அவருக்கும் எனக்குமான உறவுக்கு நான் பெற்ற சான்று என்று வாழ்க்கை முழுதும் வைத்துக்கொள்வேன். அது போதும்.

’ஆலிம் கவிஞர்’ தேங்கை ஷரபுத்தீன் மிஸ்பாஹி அவர்களின் வழியாக அந்தப் பவழவிழா மலர் என் கைக்கு வந்து சேர்ந்தது. என் கட்டுரையைக் குறிப்பிட்டுக் காட்டித் தனக்கு நிறைவு தந்த கட்டுரை என்று கவிக்கோ சொன்னதை அவர் என்னிடம் எத்திவைத்தார். அக்கட்டுரையில்  அவரது கவியாளுமையின் பரிணாமத்தை நான் அலசியிருந்தேன். ’கி.மு., கி.பி. என்று பிரிப்பது போல் அப்துல் ரகுமானை ஆ.மு., ஆ.பி என்று பார்க்கலாம்’ என்று ’ஆலாபனை’ நூலை வைத்தே அவரைப் பகுத்திருந்தேன். ஆலாபனைக்கு முன் சென்ற காலங்களில் அவரின் கவிதைகள் எல்லாம் பரிசோதனைகள், வார்த்தை விளையாட்டுக்கள், வெளிநாட்டு வடிவங்களைத் தமிழுக்கு அறிமுகஞ்ச் செய்தல் முதலிய நிலைகளில் வெளிப்பட்டவை. ஆலாபனையே அவரின் திருப்புமுனை என்பது என் பார்வை. அதன் பின் அவரொரு சூஃபிக் கவியாகவே தன்னைப் பெரிதும் வெளிப்படுத்தினார். அவரே நான் அடைந்துகொண்ட கவிக்கோ, அசல் கவிக்கோ. ஆனால், இன்றளவும் அவரைச் சிலாகிப்பவர்கள் பலரும் ஆ.மு காலக்கட்ட ’கவிதை’களுக்காகவே அவரை நேசிக்கிறார்கள். அவர்கள் எவருமே கவிக்கோவை “அறிந்த”வர்கள் அல்லர், இன்று.

  பல அஞ்சலிகள் இப்போது அவருக்கு ஊடக வடிவங்கள் அனைத்திலும் இடம்பெற்றிருக்கும். ரஃபீக் (கவிஞர் மானசீகன்) வாட்ஸ்-அப்பில் குறுஞ்செய்தி போலொரு அஞ்சலி செலுத்தியிருந்தார். “மரணம் முற்றுப்புள்ளி அல்ல” என்று கவிக்கோ எழுதியதையே அவரது மரணம் தரும் செய்தியாய் பாவித்திருந்தார். பிறகு நான் ஜெயமோகனின் தளம் சென்று கண்டேன். சிறியதொரு அஞ்சலிச் செய்தி இருந்தது, பின்வரும் கராரான மதிப்பீட்டுடன்: “கவிதை பற்றிய அவருடைய கொள்கை நான் எண்ணுவதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்டது. கவிதையை அவர் சொல்வீச்சாக, மேடை நிகழ்வாகவே பார்த்தார். அவை மௌனவாசிப்பில் மிகையாகவே எஞ்சின.” (”அப்துல் ரகுமான்: அஞ்சலி”, ஜூன்2, 2017). கவிக்கோவின் ஆரம்பக்காலக் கவிதைகளை வேண்டுமானால் இப்படி மதிப்பிடலாம். ஆலாபனையைத் தொடர்ந்து வந்த கவிதைகள் அப்படியானவை அல்ல என்பதே என் அவதானம்.

”தேவகானம்” என்னும் நூலின் முன்னுரையில் அவர் இப்படி எழுதுகிறார், ”சந்தையில் சாமான்கள் வாங்கிக் கொண்டிருந்த காலத்திலேயே எங்கிருந்தோ ஒரு புல்லாங்குழல் இசை என்னை அழைத்துக் கொண்டே இருந்தது. சந்தையும் சாமான்களும் தேவைப்படாத காலம் வந்ததும், அந்தப் புல்லாங்குழல் இசை உரத்து ஒலித்தது.”

ஆனால், சீக்குப்பிடித்த உலகியலின் எதார்த்தங்களில் ஒன்றென, அந்தச் சந்தைக் கடைக்காரர்களும்கூட அந்த வேய்ங்குழல் நாதத்தை அறிந்தவர்கள் போல் காட்டிக்கொண்டு பொழிப்புரை வழங்குகின்ற கண்ணறாவிக் காட்சிகளை எல்லாம் காணலாகிறது.

அந்த வேய்ங்குழல் இசை என்பது ஆன்மிகம். சூஃபித்துவம் என்று அதனை இஸ்லாம் சார்ந்து பெயரிட்டுக்கொண்டாலும் சத்திய தரிசனத்தை எந்த எல்லைகளுக்குள்ளும் குறுக்கிகொண்டவர் அல்லர் கவிக்கோ. ஜென்னும் தாவோவும் இந்து ஞான மரபும் கிறித்துவ விவிலிய ஞான வாக்கியப் புரிதலும் கொண்டே அவரின் ஆன்மிகம் ஆல் போல் தழைத்துப் பரவியிருந்தது.

“ஏகத்துவ உள்ளமை” (வஹ்தத்துல் உஜூது) என்னும் சத்திய தரிசனத்தை, இஸ்லாத்தின் மூலமந்திரமான திருக்கலிமா வழங்கும் ஆழிய ஞானத்தை அவர் புரிந்து கிரகித்திருந்தார், அல்லாமா இக்பாலைப் போலவே. “இறைவன் ஒருவனே என்பது பாமரர்களின் நம்பிக்கை. எல்லாம் இறைவனே என்பதே உண்மையான ஏகத்துவம்” என்றொரு பேட்டியில் ஒளிவு மறைவின்றிச் சொன்னார். கிண்டர் கார்டன் முஸ்லிம்களும் அரைவேக்காடுகளான வஹ்ஹாபிக் கொடுங் கோட்பாட்டாளர்களும் அவர் சொன்னதைப் புரிந்து கொள்ளாது எதிர்வினை ஆற்றுவார்கள் என்பதை அறிந்திருந்தும் அவர் அப்படிச் சொன்னதில் ஓர் ஆன்மிக மறவுணர்வு இருப்பதைக் காண்கிறேன். அத்தகைய கிணற்றுத் தவளைகள் கூச்சலிடும் ஃபத்வாக்களுக்கு அவர் அஞ்சாதிருந்தது அவரின் ஆளுமையை இன்னும் மேலோங்கச் செய்கிறது. அவரது வீட்டில் நான் உரையாடியிருந்த போது “நெல்லிக்குப்பம் அப்துற் ரஹ்மான் அவர்கள் எழுதிய முஸ்லிம் அத்வைத மூல மந்திரம் என்னும் நூலைப் படித்ததுண்டா?” என்று கேட்டார். இல்லை என்றேன். “படியுங்கள். மிக ஆழமான நூல். நீங்கள் படிக்க வேண்டும்” என்று பரிந்துரைத்தார்.

அவரை நேரில் சென்று காண நான் ஆர்வப்படாமைக்கு வேறு சில காரணங்களும் உண்டு. ஒரு காலக்கட்டம் வரையில் அவரே எனது ஆதர்சக் கவிஞராய் இருந்தார். பின்னர் ஜெயமோகனின் வழியாக தேவதேவனை வந்தடைந்தபோது நிலை மாறிற்று. என் மனத்துக்கினிய கவி என்று இன்று தேவதேவனையே எண்ண முடிகிறது. மேலும், வண்ணதாசன் போன்றோரின் கவிதைகளில் உள்ள உணர்வழகியலே கவிதையின் இயற்கை நறுமணமாய்த் தெரிகிறது. கவிதை ரோஜா அத்தர் புட்டியாய் இருக்கலாகாது, அஃதொரு ரோஜாச் செடியாய் இருக்கவேண்டும் என்னும் மனநிலைக்கு நான் நகர்ந்திருக்கிறேன். (இப்போதும் அவருடைய பாணியில் ‘சூஃபிக் கவிதை’ என்று சொல்லத்தக்க தனித்தனிக் கனச்சிந்தனைகளைக் கோர்த்த, ஒவ்வொரு வாக்கியமும் ஒவ்வொரு தனிக்கவிதையாய் பாவிக்கத்தக்க கட்டமைப்புக் கொண்ட கவிதைகளை அவ்வப்போது எழுதத்தான் செய்கிறேன் எனினும் அப்படி எழுதுவது குறைந்து வருகிறது.)

இன்னொரு காரணம், சென்னைக்குச் செல்வதெனில் எனது ஆன்மிக குருநாதரை (முர்ஷித்-ஐ)ப் பார்க்கவே சென்று வருவது வழக்கமாகிவிட்டது. என் குருநாதரை அவர் அறிவார். “உங்க முர்ஷித் என் மீது பிரியமுள்ளவர்” என்று ஒருமுறை அலைப்பேசி உரையாடலில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அது ஒரு பெரும் ஆறுதலாய் எனக்கு இருந்தது.

பத்து நாட்களுக்கு முன், கம்பம் டிஸ்கோ டீ ஸ்டாலில் நண்பன் ரஃபீக்குடன் உரையாடும்போதுகூட மேற்சொன்ன கருத்தைப் பகிர்ந்தேன். “ஐயாவின் கவிதையில் எப்போதும் ஒரு பேராசிரியர் எட்டிப் பார்த்துக்கொண்டே இருப்பார்” என்றான். “அவர் தன் கவிதைகளில் ஓர் அறிஞராகவே காட்சி தருகிறார். ஒரு கணவனாக, தந்தையாக, தோழனாக மகனாக அவர் கவிதை எழுதியது கிடையாது. இது பெருத்த ஏமாற்றத்தைத் தருகிறது. அதனால்தான் நான் தேவதேவனிடம் நகர்ந்துவிட்டேன் போலும்” என்றேன். “சரிதான் ஜி. வைரமுத்துவிடம்கூட அந்த தனிமனிதத் தன்மையைப் பார்க்க முடியும். கவிக்கோ ஐயாவிடம் அது இல்லை” என்று சொன்னான். இத்தகைய மதிப்பீடுகளை அவரின் ரசிக மாணவர்களான நாங்களே செய்கிறோம் என்பதை ஒருவேளை அவர் அறிந்திருந்தாலும் அதற்காக வருத்தப்பட்டிருக்க மாட்டார், எங்களின் ’வளர்ச்சி’ கண்டு மகிழ்ந்திருப்பார் என்றே நான் உணர்கிறேன்.

நேற்று மாலை நோன்பு திறந்து அரைமணி நேர வாக்கில் சையது இப்றாஹீம் பிலாலி அழைத்தார். ”கவிக்கோ ஒரு சூஃபி” என்றார். ஆமோதித்தேன். நீங்கள் வருவதெனில் நேரில் செல்லலாம் என்றார். அரசியல்வாதிகளும் சந்தைக்கடைக்காரர்களுமே பெரும்பான்மையாக இருக்கப்போகும் ஓர் இரங்கல் கூட்டத்திற்குச் செல்ல என் மனம் ஒப்பவில்லை என்றேன். சிறிது நேரம் அலைப்பேசியிலேயே கவிக்கோவைப் பற்றி அவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். “இதுவே அவருக்கு ஒரு நல்ல அஞ்சலி ஆயிற்று” என்றார். உண்மை! ”அஞ்சலி” என்னும் சொல் இதயத்தின் மையத்தை (அரபியில் லுப் என்ப), கூம்பிடும் நிலையில் உள்ளங்கைகளின் நடுவில் இருக்கும் வெற்றிடத்தை, நின்றெரியும் விளக்குச் சுடரின் திரியுள இடத்தில் திரளும் வெற்றிடத்தைக் குறிக்கும் என்கிறது இந்து ஞான மரபு. அது இன்னொருவருக்குத் திறந்து கொடுப்பதே “ஃபாத்திஹா” என்னும் திறப்பு. தனது இதயத்தின் ஆழம் வரை சென்ற ஒருவர் அதே நிலையில் இருக்கும் சஹ்ருதயராக  யாரைக் காண்கிறாரோ அவரை ஆதமார்த்தமாக உணர்ந்துகொள்வதே அஞ்சலி என்பதன் அர்த்தம். அந்நிலை அறியார் அஞ்சலி செலுத்தவே முடியாது.

கவிக்கோவைப் பற்றி நாளெல்லாம் வந்த சிந்தனைகளில் ஆலாபனை நூலின் முகவுரையில் அவர் எழுதிய இவ்வரிகள் மீண்டும் மீண்டும் நினைவு வந்தன:

“எனக்குள் இருவர்

இருக்கின்றனர்.

ஒருவன் பாடகன்         

மற்றொருவன் பித்தன்.”

அவ்விரண்டுமே அவரது ஆளுமையின் பரிமாணங்கள். அதில் பாடகனே நமக்குக் கவிதைகள் தந்தான். பித்தன் பேராசிரிய வேடமிட்டுக்கொண்டு தத்துவங்களைக் கட்டுரைகள் ஆக்கினான். அவரால் நேரடியாகப் பாடகன் ஆக முடியவில்லை. எனவே கவிஞன் ஆனார். அவரால் தனது (ஞானப்) பித்தனை வெளிப்படையாகக் காட்ட இயலவில்லை. அல்லது அதற்கான காலம் கனியத் தொடங்கியிருந்த நிலையில் புறப்பட்டுவிட்டார்.

”நான் இசையைத்தான் காதலித்தேன். அவள் கிடைக்காததால் அவளின் தங்கையான கவிதையைக் கைப்பிடித்தேன்” என்று அவர் ஒருமுறை இளையராஜாவிடம் சொன்னாராம். அந்த இசைஞானியின் பிறந்த நாளில் நம் கவிஞானி இறந்திருப்பது அவரே விரும்பிய முரண் அணி போன்ற முத்தாய்ப்பாகிவிட்டது.

இரவு உறங்கச் செல்லும் முன், “பாடகன், பித்தன். இந்த இருவருக்கும் இனி இறப்பில்லை” என்று சொல்லிக்கொண்டேன். 

ஜென்னத்

                குடும்பத்தோடு திருச்சிக்குத் திரும்பிவிட்டேன். இவ்வாண்டின் விடுமுறை நாட்கள் வாசிப்பிலும் கேரள மலைகளின் பயணத்திலுமாக மன நிறைவை அடியேனுக்கு அளித்தது. உத்தமப்பாளைய நண்பர்களில் மூவரை மட்டும் தனித்தனியே சந்திக்கவும் உரையாடவும் முடிந்தது.

      திருச்சிக்குக் கிளம்புவதற்கு இரு தினங்கள் முன்பு வரலாற்றுப் பேராசிரியர் பஷீர் அஹ்மது அலைப்பேசினார். “அப்படியே வந்து உங்களைத் தேக்கடிக்கு அழைத்துச் செல்லலாம் என்று திட்டம். அங்கேயே சாப்பிடலாம். மாலை உங்களை வீட்டில் வந்து விட்டுவிடுகிறேன். உங்களிடம் தஃலீம் கேட்க வேண்டும்” என்று சொன்னார். சரியாக அந்த நாளில் உறவினர்களின் விசேஷம் இருந்ததால் முடியாமல் போயிற்று. ”அடுத்த முறை வரும்போது பார்க்கலாம்” என்று சொல்லி வைத்தேன்.

      இச்சேதியை அவளிடம் சொன்னபோது, “நல்லாயிருக்கே நீங்க மட்டும் தேக்கடிக்கு போய் ஜாலியா சுத்தீட்டு வருவீங்க. நாங்க இங்க கிடக்கணுமாக்கும்” என்று புலவி கொண்டாள்.

      அப்போதுதான் இன்னொன்றை நினைவு கூர்ந்தேன். கம்பம் வந்து இரு நாட்களில் சையத் இப்றாஹீம் பிலாலி அலைப்பேசினார். அவரும் ஏறத்தாழ இதையேதான் சொன்னார். “ஊருக்குப் போறீங்கன்னு ஒரு வார்த்த சொல்லலியே? நானும் காரெடுத்துட்டு வந்திருப்பேன். இருவரும் பேசிக்கொண்டே மலைகளில் சுற்றிவிட்டு வந்திருக்கலாமே?”

      மே மாத விடுமுறையின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலுமாக் இப்படி இரண்டு அழைப்புக்கள். இருவரும் என்னுடன் பேச விரும்பியது ஆன்மிகம்தான். ஆனால் இருவரும் வேறு வேறு வகைப்பட்ட ஆளுமைகள். கிளம்புமன்று காலை தமிழ்ப்பேராசிரியர் இளவல் முகமது ரபீக் என்னும் ”மானசீகன்” சந்தித்து ஒரு மணி நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அவர் இன்னொரு ரகம். இப்படி ஒருவரின் சாயல் இன்னொருவரில் இல்லாத பல நபர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கத்தான் செய்கிறேன். அவரவர் பார்வைக்கோணங்களில் உள்ள நியாயத்தை உணர முடிகிறது. ஒவ்வொருவரிலும் நானும் கொஞ்சம் இருக்கவே செய்கிறேன்.

      சகதர்மினியின் புலவி நுணுக்கம் பற்றிச் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தேன். நாங்கள் ஆன்மிகம் பேசத்தான் வெளியே செல்கிறோம் என்பதில் அவளுக்கு எந்த ஆர்வமும் இல்லை. பெண்களின் சித்தாந்தம் போலும், வெளியே செல்வது என்பது மகிழ்ச்சி. பிறகுதான் அது ஆன்மிகமா வெங்காயமா என்பதெல்லாம். இலக்கியவாதிகள், அரசியல்வாதிகள் என்று என்னென்ன ‘வாதி’ வகைகள் இருக்கின்றனவோ அனைத்திலும் ஆண்கள் எங்காவது சுற்றுலாச் சென்று உரையாடி வருவதும் இருக்கின்றது.

”அந்தத் தஃலீமை இங்கே வீட்ல உக்காந்து பேச முடியாதா? தேக்கடியில போய் பேசினாத்தான் வெளங்குமா?” என்றுதான் என்னவள் கேட்டிருப்பாள். அப்படி அவள் கேட்பதாகக் கற்பனை எழுந்தபோது நான் புத்தரின் மனைவி யசோதாவை நினைவு கூர்ந்தேன். “நீங்கள் அடைந்த ஞானம் எங்கும் இருக்கிறது எனில் இந்த அரண்மனையில் அது இல்லையா? இங்கே இருந்தபடிக்கே அதை அடைந்திருக்க முடியாதா?” என்று அவள் புத்தரிடம் கேட்கிறாள். ஞானம் அடைந்த பிறகு புத்தரால் விடை சொல்லமுடியாத ஒரே கேள்வி அதுதான் என்கிறார் ஓஷோ. மனைவியின் கேள்விக்கணை பாய்ந்து வரும்போது புத்தராவது சித்தராவது!

நண்பர்கள் சொன்னது நடந்திருந்தால் என்னும் கற்பனையும் வந்தது. நெடிதுயர்ந்த மலைகளினூடே பயணித்தபடி சூஃபித் தத்துவங்களைப் பேசுவது. ஊசியிலைக்காடுகளில் அமர்ந்தபடி உஜூதின் (உள்ளமையின்) விளக்கங்களை உரையாடுவது (அதைவிடவும் உள்ளமையுடன் உரையாடுவது இனிதல்லவா?), கட்டஞ்சாயா சுவைத்தபடி கஸ்ஸாலி இமாமை விவாதிப்பது, புற்கள் விரிந்த பாறைப் பரப்பில் தொழுவது என்றிப்படி விரிந்தது அது. வீட்டில் அமர்ந்து பேசுவதை விடவும் இயற்கையின் மடியில் அமர்ந்து பேசுவது நிச்சயமாக வேறுதான். அதில் நம் ஆழ்மனத்தின் சுனையூற்று திறந்து கொள்ளும் போலும். அதைத்தான் ஒவ்வொருவரும் தேடுகிறார்களா? ஒருவேளை அச்சூழலின் அழகையும் அமைதியையும் பேச்சு கெடுத்துவிட்டிருக்கவும் கூடும். மௌனமாய் அமர்ந்து தியானம் செய்வதே பொருத்தமாகலாம்.

ஒருமுறை அப்படிக் குடும்பத்துடன் போய் வருகையில், எட்டாம் மைல் என்னும் இடத்தைத் தாண்டி என்று நினைக்கிறேன், காடுகளுக்குள் ஆங்காங்கே மரங்களின் மீது குடில்கள் அமைந்த ஒரு விடுதியை சகதர்மினி சுட்டிக்காட்டினாள். ஒன்றும் சொல்லவில்லை. சொற்கள் தேவையற்ற குறிப்பு அது. ”அங்கு நாம் இருந்தால் நன்றாயிருக்குமே?” என்னும் உணர்வின் வெளிப்பாடு. அந்த மரக்குடிலைப் பார்த்தபோது எனக்கு ”காடு” புதினத்தில் வரும் மலைப்பெண் நீலியின் குடில் நியாபகம் வந்தது. ஒவ்வொரு பெண்ணுக்குள்ளும் அந்த நீலி இருக்கத்தான் செய்கிறாள். ”நாகரிகம்” இன்னும் தீண்டாத கன்னிமை கொண்ட செழுங்காடு போன்ற நீலி.

இதோ இங்கேதான் வண்டிப்பெரியாருக்குத் தென்மேற்கே முப்பது கி.மீ தொலைவில் இருக்கிறது கவி (GAVI). இத்தடவை விடுமுறைக்கு எங்கே செல்வது என்னும் கேள்விக்கு என் மனத்தில் தோன்றிய முதல் இடம் அதுதான். உலகச் சூழுலா மையங்களின் (Eco-tourism) பட்டியலில் இடம் பெற்றுவிட்ட மலைக்காடு அது. ”கடவுளின் காடு” என்னும் தலைப்பில் அவ்விடம் பற்றி ஜெயமோகன் எழுதிய கட்டுரையைப் படித்தபோதுதான் அப்படியொரு இடம் இருப்பதை அறிந்தேன் (ஏப்ரல் 3, 2016 http://www.jeyamohan.in/86276#.WSlX4et94_4). விசாரித்துவிட்டு வேண்டாம் என்றாயிற்று. ஒருநாள் அங்கே ராத்தங்குதற்கான செலவு பெரிதுதான், எம் நிலைமைக்கு. ஜெயமோகன் அங்கே தங்கிப்போனதைச் சொன்னபோது ’அவர் சினிமாக்காரர்’ என்று சகதர்மினி காரணம் சொன்னாள். மானசீகனிடம் சொன்னபோதும் அதையேத்தான் சொன்னார், “சினிமாக்காரய்ங்க கூட்டிட்டு வந்திருப்பாய்ங்கஜி” என்று. அப்படியே நடந்திருந்தாலும், அவர் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக உழைத்த எழுத்துழைப்பின் பயனாக அந்த நிலையை அடைந்திருக்கிறார். ஆனால், இந்த வசதி எவ்வித அறிவுபோதமும் அற்ற ஓர் இளம்நடிகனுக்கு அல்லது பெருநடிகனின் மகனுக்கு ஆயத்தமாகவே கிடைக்கும் ஒன்றுதானே? என்று சொன்னேன். அது வேறு திசைப்பேச்சு.

“காடு முதலில் உருவாக்கும் எண்ணம் தூய்மை என்ற ஒற்றைச் சொல்தான். அந்த சொல்லை பலவிதமாக நாம் விளக்கிக்கொண்டே செல்லமுடியும். நாமறியும் நகர, கிராம வாழ்க்கையை நம் ஆழ்மனம் தவிர்க்க முயன்றபடியே உள்ளது. சத்தம், புழுதி, சாக்கடை, கட்டிடங்களின் சாலைகளின் ஒழுங்கின்மை, வாகனங்களின் நெரிசல், மக்களின் பிதுங்கல். காடு சட்டென்று நம்மை அவற்றில் இருந்து விடுவிக்கிறது” என்று தனது கட்டுரையில் ஜெயமோகன் எழுதியிருந்தார். அத்துடன் ”அடுக்களைப்பாடு” என்பதையும் பெண்களின் உளவியல் சேர்த்துக்கொள்ளக்கூடும். நியாயம்தானே?

சகதர்மினி சுட்டிக்காட்டிய மரக்குடில் மீண்டும் மீண்டும் எனது நினைவில் தோன்றிக்கொண்டிருந்தது. இன்று அங்கே வந்து தங்கிப்போவோர் யாவர்? நான்கு நட்சத்திரத் தகுதியில் இயங்கும் அவ்விடுதியின் கட்டணங்கள் எல்லோருக்கும் எட்டக்கூடிய ஒன்றா? என்னும் சிந்தனைகள் எழுந்தன. அது மலையன்மார் கட்டும் காட்டுக் குடில் போன்றதொரு விடுதிதான். ஆனால் இன்றது பொருளாதார அடுக்குகளில் நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்கு எட்டா உயரத்தில் கொண்டு செல்லப்பட்டிருப்பதன் நகைமுரண் உறுத்திற்று. நாகரிகத்தின் செந்நிலையில் வாழுமொருவர் காட்டுவாசி போல் மாறிவிடுவதான பாவனை கொள்வதன் விலை இவ்வளவு அதிகமாய் இருக்கிறது. அதிலும் காதலின் நிமித்தமான பாவனைகளாகவே அவை பெரிதும் விளம்பரப்படுத்தப் படுகின்றன. ”ஹனிமூன் பேக்கேஜ்” என்பது இந்த வணிகத்தில் ஒரு பிரபலமான சொல்லாடல். காட்டுவாசிகளின் வாழ்வில் அது போன்ற மரக்குடில்களில் எத்தனையோ இணைகள் – நீலனும் நீலிகளும் – காதலித்திருப்பார்கள்.

நாகரிக வளர்ச்சியின் மேம்பட்ட நிலைகளை எட்டிவிட்ட நாம், காட்டு வாழ்வை விட்டுப் பெருந்தொலைவு விலகி வந்துவிட்ட நாம் மீண்டும் கானகத் தேனிலவை ஏன் விரும்புகிறோம்? மனத்தின் ஆழத்தில் அந்தத் தேடல் ஏன் இருக்கிறது? ”எத்தனைதான் மனிதன் எல்லா விஷயங்களையும் நாகரிகப் படுத்திக்கொண்டு விட்டாலும் காமம் என்பதை அவனால் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை. அதில் அவன் தனது நாகரிகத்தைக் கழற்றிவிடுகிறான். உணவைக்கூட அவன் நாகரிகப்படுத்திவிட்டான். ஆனால் காமம் இன்னமும் பச்சையாகவே இருக்கிறது. அதை அவனால் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை. அதுவே அவனில் இன்னமும் இயற்கையின் அம்சமாக இருக்கிறது. அதையும் செயற்கையாக்கி விடுவான் எனில் பிறகு அவனில் மனிதம் இருக்காது” என்று ஓஷோ தந்த விளக்கத்தை நினைவு கூர்ந்தேன்.

ஆனால், அவர் சொன்னபடி அல்லாது, உள்ளுணர்வால் தனது ஒற்றை இயற்கையம்சத்தை மனிதன் நன்றாகவே உணர்ந்து வைத்திருக்கிறான் என்பதையும், அதனைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளவும் முடிந்த வழிகளில் மீட்டெடுத்து அனுபவிக்கவும் விரும்புகிறான் என்பதையுமே பெருகி வரும் சூழுலா மையங்களின் மீதான ஈடுபாடு காட்டுகின்றது. தனது வீட்டையேகூட காட்டின் பாவனை கொள்ளச்செய்யும் ’கலை’யை அவன் வளர்த்து வருகிறான். வீட்டுக்குள் மலையருவிகள் போன்று மாதிரிகள் வைத்தல், அது முடியாவிடில் அருவி கொட்டும் பெருங்காட்டின் சுவர்ப்படம் ஒட்டுதல், காட்டில் கேட்கும் ஓசைகளை ’லோன்ஜ்’ இசையாய்க் கசிய விடுதல், காட்டுப்பூக்களின் புற்களின் நறுமணத்தை அறையில் இழையவிடுதல் போன்ற ‘நாகரிக’ப் பிரயத்தனங்கள்.

இச்சிந்தனைகள் எனது இனத்தொன்மையின், எனது வேரின் நினைவைக் கிளர்த்துகின்றன. தொல்தமிழர் வாழ்வு என்பது காடுகளுடன் இயைந்ததாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஐந்திணைப் பாகுபாட்டில் கூடலும் கூடல் நிமித்தமும் குறிஞ்சித் திணையாகக் காட்டப்பட்டது. திரியா நிலவகை நான்கிலும் உள்ள மாந்தரிடம் காதலும் கலவியும் இருந்திருக்கும் எனினும் குறிஞ்சியே அவர்களின் அகம் வரித்த உள்நிலமாக இருந்தது. மேலும், களவு மற்றும் கற்பெனப் பிரிக்கப்பட்ட அகத்திணையில் களவு வாழ்வில் காதலரின் புணர்தல் என்பது காட்டினுள் நிகழ்ந்தது. தமிழரிடம் மட்டுமன்று, உலகின் தொல் வாழ்வியல் எங்கிருந்தாலும் அதில் இத்தகு நிகழ்வுகளைக் காணலாம். எனவே இன்று ’நாகரிக’ வாழ்வு வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் உலக மக்கள் அனைவரின் மரபணுக்களின் நினைவிலும் கானகக் காதலாடலின் பதிவுகள் இருக்கத்தான் செய்யும்.

காடும் மரக்குடிலும் என் சிந்தனையை ஆதம்-ஹவ்வா தொன்மச் செய்திக்கு இட்டுச் செல்கிறது. நமது நாகரிக வளர்ச்சிக்கு இயையவே சொர்க்கத்தின் வருணனைப் பரிணாமமும் சொல்லப்பட்டுள்ளதாகப் படுகிறது. ஆதம் என்னும் முதல் ஆணும் அவரின் ஜோடியாக ஹவ்வா என்னும் முதல் பெண்ணும் படைக்கப்பட்டு அவர்கள் சொர்க்கத்தில் இருந்ததாக வரும் பதிவுகளில் மாட மாளிகைகளைக் காணவில்லை. அவர்கள் மரச்செறிவுகளும் நீரோடைகளும் கொண்டதாக வருணிக்கப்படும் சொர்க்கத்திலேயே இருந்திருக்கிறார்கள். அதனைக் காடு எனல் தகும்.

ஆனால் விசுவாசிகளுக்கு நபிகள் நாயகம் நன்மாராயம் உரைத்த சொர்க்கத்தில் முத்தும் பவழமும் வைரமும் இன்ன பிற ரத்தினங்களும் தங்கமும் வெள்ளியும் அலங்கரித்தும் இழைத்தும் கட்டப்படுகின்ற மாடமாளிகைகளைக் காண்கிறோம். விசுவாசிகளுக்கு மகிழ்ச்சியூட்டவும் உற்சாகப்படுத்தவுமாக இத்தகு வாக்குறுதிகளை இறைவனும் அவனின் தூதரும் தருகிறார்கள் என்று விளக்கமுண்டு. ஆனால், எனது தனிப்பட்ட ரசனையில் நான் ஒருபோதும் இத்தகைய வாக்குறுதிகளால் மகிழ்ச்சியோ உற்சாகமோ அடைந்ததில்லை. என்ன செய்வது? ஒருவேளை இவையெல்லாம் வெகுஜன ரசனைக்கு ஏற்ப சொல்லப்படுவன என்றே நான் புரிந்துகொள்கிறேன். அத்தகைய சொர்க்க வருணனைகளைப் பள்ளிவாசலில் நடைபெறும் பிரசங்கங்களில் எவரேனும் பேசும்போது கேட்போர்களின் இதழ்களில் மலரும் பூரித்த குறுஞ்சிரிப்பில் நான் பங்கேற்றதில்லை. மாறாக அத்தகு காட்சிகளி ஒருவித ஒவ்வாமையை என்னில் தூண்டியிருக்கின்றன. முஹம்மத் என்னும் திருநாமத்திற்கு என் உயிரே அர்ப்பணமாவதில் அர்த்தமுண்டு. ஆனால் இத்தகைய பொன் மாளிகை வருணிப்புக்களில் நான் மனம் சொக்கிப்போவேன் எனில் இறைவன் எனக்கு அருளியிருக்கும் ரசனைக்கு நான் நன்றி பாராட்டியவன் ஆக முடியாது. எனவே, அபூபக்கர் உமர் உஸ்மான் அலீ முதலிய பெருந்தோழர்களின் விசயத்தில் அறிவிக்கப்பட்ட இத்தகு நற்செய்திகளும்கூட அவர்களை முன்னிறுத்தி வெகுஜனத்திற்கு உரைக்கப்பட்டவையே அன்றி நபியோ அல்லது அவரின் அணுக்கத் தோழர்களோ அத்தகைய ரசனை கொண்டவர்கள் அல்ல என்பதே எனது புரிதல்.

ஆதமும் ஹவ்வாவும் உலவிய காடாகிய சொர்க்கமே எனது ரசனைக்கு எற்புடையதாகும். ஒருவேளை அது காடாக அல்லாது தோட்டமாகத்தான் இருக்க வேண்டும் எனில் ’திருத்தப்பட்ட’, முகலாய அல்லது ஆங்கிலேய ’சித்திரச் சோலைகளாக’ இல்லாமல், காட்டின் ஆன்மாவைத் துலக்கிக் காட்டும்படி அமைந்த ஜென் தோட்டங்களாக – ஜென்னத்களாக – இருக்கும் என்றே கருதுகிறேன். இங்கே இப்போதும்கூட மனிதன் கட்டியிருக்கும் மகத்தான பிரம்மாண்டமான கட்டடங்கள் என்று காட்டப்படும் எதனையும் நான் வியந்து பார்த்தது கிடையாது. சுவரோரம் முளைத்து வரும் புல்லின் ஓர் இதழ் என் இதயத்திற்குத் தரும் ஆனந்தம்கூட அவற்றில் ஒருபோதும் கிடைத்தது இல்லை. 

ஏக்கறு சலாம்

‘மொட்டக்குன்னு’ என்பதே

அவ்விடத்தின் இயற்பெயர்

“ரோலிங் மெடோஸ்” என்பது அதன்

டெசிக்னேஷன் என்றறிக

ஒவ்வொரு குன்றாக ஏறி நின்று

ஒவ்வொரு குன்றிலும் ஏறி நிற்போரை

ஒவ்வொருவரும் காண்கிறார் இங்கே

யாம் வந்தடைந்த சமயம்

மழைக்கான அறிகுறிகள் இருந்தது

வாகனத்தில் இருந்து இறங்கிய அக்கணமே

எனை அறிந்து கொண்டு முத்தமிட்ட காற்றில்

போதமழிக்கும் காதலை உணர்ந்தேன்

ஒளியைக் குளிர்வித்திருந்தது இருள்

இருளை ஒளிர்வித்திருந்தது ஒளி

அவ்விடம் அவ்வேளைக்கேற்ற

திருநாமம் யாதாகும் என்று யோசித்து

அழகிய பெயர்களின் பட்டியலில்

உள்ளம் துழாவிற்று

நீ அளவற்ற அருளாளன்

நீ நிகரற்ற அன்புடையோன்

நீ உள்ளன்பன்

நீ பேரொளி

முதல் நீ முடிவு நீ

புறன் நீ அகன் நீ

நித்திய ஜீவன் நீயே

என்றெல்லாம் தொடர்ந்தது நாமாவளி

வானில் காணும் உறுத்தாத ஒளியை

மண்ணில் கிடந்த பசுமைக் கனவை

வாழும் மரங்களில் வளரும் கனிவை

மேயும் கால்நடை காட்டும் வழியை

மொழியில் சிக்காத மோனப் பிழிவை

மொழியில் மொழியுமொரு நாமம் எது?

எல்லா நாமங்களின் அர்த்தபாவங்களும்

உள்ளாகும் ஓர் அழகிய திருநாமம்

சாந்தி சாந்தி சாந்தி என்றே

ஒலிப்பதாயிற்று

அஸ்-சலாம்!

வாயால் உரைத்துரைத்து

வண்ணம் கரைந்த வார்த்தையை

இங்கே

காணும் பொருள் யாவினுடனும்

கண்ணால் உரைத்துரைத்துக்

களித்திருந்தேன்

பேரமைதி என்னும் பெயரின் சுடரால்

நிம்மதி எங்ஙனும் நிறைக!

ஆமீன்!

நிம்மதி நாடி அன்றோ

வீடுகள் விட்டகன்று

இங்கே வருகின்றார் எல்லோரும்?

நிம்மதி என்பதன்றோ

அனைவரும் அனைத்திலும்

வேட்கும் பொருள்?

‘எப்பொருளுமாய்

நீயே வந்து

நிம்மதி நல்கும்

நிராமயமே!’

என்றென் உள்ளத்திலொரு சுருதி கேட்கவும்

அதுவே பற்றி பாவித்து

ஆனந்த லயத்தில் அலைந்திருந்தேன்

அப்போதென் கண்ணில் பட்டார் அவர்

ஏதோவொரு குடும்பத்தைக்

காரில் அழைத்து வந்த

ஓட்டுநர் போல் தோன்றினார்

வெண்ணிற வேட்டியை

மடித்துக்கட்டியபடி

மருண்ட பசுவின் பார்வையுடன்

இங்குமங்கும் அலமந்திருந்தார்

”சிறுநீர்க்கழிப்பிடம் அங்கே” என்று

கைக்காட்டினேன்

(அதுவுமென்ன?

சாலப் பெரியதோர் நிம்மதி அன்றோ?)

அல்ல அல்ல என்பது போல் தலையசைத்து

மரச்செறிவுக்குள் சென்று மறைந்தார்

நேதி நேதி என்றுரைத்துச் சென்ற

அந்த ரிஷிதான்

என்ன தவம் நாடினார்

என்று நான் யோசித்து நின்றேன்

சற்று நேரத்தில் திரும்பி வந்தவர்

நெடி வீசச் சிரித்து அகன்றார்

அது போல் குளிர்மையான

அவ்விடத்து அவ்வேளை

பீடி பற்ற வைத்து இழுக்காவிடில்

நிம்மதியே வாராதாம் அவருக்கு

(குறிப்பு: ”ஏக்கறு சலாம்” என்பது குமரகுருபரர் இயற்றிய பிள்ளைத்தமிழ்ப் பாடலொன்றில் உள்ள சொற்றொடர். முருகன் வள்ளிக்கு சலாம் சொல்வதாக எழுதியுள்ளார். ”ஏக்கறு சலாம்” என்றால் ஏக்கம் தணித்து நிம்மதி நல்கும் சலாம் என்று பொருள்.)

வ்யூ பாய்ண்ட்

இப்போதுதானொரு சுற்றுலாத் தலமாய்

உருவாகி வருகிறதாம் இவ்விடம்

யாமும் பதினைந்து பேர்

மலையேறி வந்தடைந்தோம்

பசிய புற்கள் போர்த்தியதான

நெடுங்குன்றங்கள்

இரண்டரை கி.மீ வரை

அழித்தழித்து இடப்பட்டுவரும்

சாலையில்

யானை போல் அசைந்தேகிற்று

ஐம்பது ரூபாய் கட்டணத்தில் எம் வேன்

அங்கிருந்து

செங்குத்தான பெருஞ்சரிவு

“வாகமன் வ்யூ பாய்ண்ட்” என்று

காலத்திற்கேற்ற பெயர் சூட்டியுள்ளார்கள்

அப்பால்

பச்சை நிறம் மெல்ல மாறி

நீலமாய்த் தோன்றும்

மலையடுக்குகள்

அழுக்குகள் அழியும் இத்தகு

வ்யூ பாய்ண்டிலும்

அவரவரின் பாய்ண்ட் ஆஃப் வ்யூ

எஞ்சியிருக்கத்தான் செய்யுமோ?

இப்போது அவ்விடம்

எவர் கையின் உடைமை?

என்னென்ன கட்டப் போகிறார்?

விடுதிகளா? கடைகளா? காட்சியகங்களா?

எத்தனைக் கோடி மூதலீடு வைத்தார்?

(இறைவா!)

அவ்விடத்தின் ஆக உயரமான முகட்டில்

தேங்கி நின்றது மாந்தர் திரள்

நட்ட கம்பில் கட்டியதோர் துணிக்குழல்

பதாகை போல் பறந்திருந்தது அங்கே

அவ்விடம்தான்

பாரா-க்ளைடிங் தளம் என்றனர்

ஆயிரம் ரூபாய் என்பதால்

ஒருவரும் இசையாத மானுடத்திற்கு

ஒரு சுற்றுப் பறந்து வந்து

வேடிக்கை காட்டினார் வல்லுநர்

பறத்தலின் பரவசம் ஏதுமில்லா

அந்தக் கூலிப்பறவையைத்

தத்தமது செல்பேசிகளில் பிடித்துக்கொண்டு

நடை தொடர்ந்தனர் கேளிர்

யாம் அங்கு வருதற்கென

மலையைக் காயம் செய்து

பாறைகளை நொறுக்கிப் போடப்படும்

அப்பாதையின் காட்சி

பெருவலியாய் உறுத்திற்று நெஞ்சில்

இது சரியல்லடீ என்றேன்

என்னவென்று கேட்டாள் என்னவள்

மலைக்காடுகள் அப்படியே இருக்கவேண்டும்

அதன் காதலர் மட்டுமே அங்கு வருவார்

என்று கிசுகிசுத்தேன் அவளிடம்,

ஆன்மாவின் பித்தேறிச் சுடரும்

என் பாய்ண்ட் ஆஃப் வ்யூ

சுற்றுலாவுக்கென்றே வந்திருப்போர்

தமக்கு இங்கே நிகழ்வதறியார்

இவ்விடமொரு புனிதத் தலம் என்பதறியார்

தாம் யாத்ரீகர் ஆகியிருப்பதும் அறியார்

இறைவா!

நீ நிறைந்தொளிரவும்

நினைத் தொழும் இவ்விடத்தில்

ஆலயங்களேதும் உண்டாகாதிருக்கட்டும்

காடு பூத்த தமிழ் நிலத்தில்...

இவ்வருடக் கோடை விடுமுறை முடிய இன்னும் சில நாட்களே உள்ளன. ஏறத்தாழ கடந்த ஒரு மாத காலமாகக் கம்பம் என்னும் ஊரில் இருக்கிறேன். இந்தக் குறிஞ்சித் திணை நிலத்தில் பிறந்தாளான என் சகதர்மினி நான் பிறந்த திருச்சியில் கோடைப் பருவம் கொள்ளும் உக்கிரம் தாளாள் ஆதலால், கடந்த பத்தாண்டுகளாக ஒவ்வொரு மே மாதத்திலும் இங்கே வந்திருப்பது வழக்கம். குடமிடும் உள்ளங்கைகளின் நடுவில் ஆடாது நின்றொளிரும் அகல்விளக்கின் சுடர் போல மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளால் சுற்றி வளைக்கப்பட்டுள்ள ஊரிது. கேரள இடுக்கி மாவட்டத்தின் விளிம்பில் இருப்பது.

      இந்தத் தடவை விடுமுறை வாசிப்புக்கென்று நூற்களைத் தேர்ந்த போது குறிஞ்சி நிலம் சார்ந்த புனைவுகளை மனம் நாடிற்று. சென்ற இருமாதங்களுக்கு முன்புதான் ஜெயமோகன் எழுதிய ”காடு” புதினத்தைப் படித்து முடித்திருந்தேன். ஒவ்வொருவருக்கும் தனிப்பட்ட ரசனையாலமையும் ஒரு அகநிலம் இருக்கும். Interior Landscapes என்று ஏ.கே.ராமானுஜம் குறிப்பிடுவது போல் அது மனம் வரித்துக்கொண்ட நிலம். அந்த அகநிலம் ஒருவர் பிறந்த புறநிலமாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்பதில்லை. குறிஞ்சியில் பிறந்த என் சகதர்மினிக்கு நெய்தல் நிலமே அற்புதம். அலையாடும் கடல் கண்டு தீராது அவளுக்கு. மருதத்தில் பிறந்து வளர்ந்த எனக்கோ குறிஞ்சித் திணையின் மீது பெருகி வந்தபடி இருக்குமொரு மயக்குள்ளது. மரபணுவிலேயே பதிந்து என்னிடம் வந்த ரசனையாக அது இருக்கக்கூடும். ஐந்து தலைமுறைக்கு முன்னிருந்த பெருவணிகரான எனது முதுபாட்டனார் மருத்துவப் பயன் கருதி மலையிலும் கடற்கரையிலும் ஓய்வில்லங்கள் கட்டியிருந்தார். சஞ்சீவிப் பர்வதத்தின் மென்காற்று மேனியைத் தழுவும் வகையில் நெடுஞ்சாளரங்கள் வரிசையாக வைத்த ஓய்வில்லம் கன்னியாகுமரியில் இருந்தது. என் பால்ய பருவத்தில் சென்றிருக்கிறேன். அதுபோல், மதுரைக்கும் திண்டுக்கல்லுக்கும் நடுவில் எழுந்துள்ள சிறுமலையில் தோட்டங்களும் ஓய்வில்லமும் இருந்துள்ளது. என் தாய் தனது சிறுவயதில் அங்கே சென்றிருக்கிறார். இன்றளவும் எம் குடும்பத்தினரின் ஒரு வளைவு அங்கே இருப்பதாகச் சொல்கிறார்.

 ”காடு” நாவல் தந்த பித்து இன்னமும் தணியாத நிலையில் இங்கே வந்தேன். இயற்பியலாளர் ஃப்ரிட்ஜாஃப் காப்ரா எழுதிய “The Science of Leonardo” நூலைப் பாதி படித்திருந்த நிலையில் கொண்டு வந்தேன். அத்துடன், மார்ட்டின் லிங்க்ஸ் எழுதிய “சூஃபியிசம் என்றால் என்ன?” (தமிழில் புன்யாமின்), அரவிந்தன் நீலகண்டன் மற்றும் சாந்தினிதேவி ராமசாமி இணைந்தெழுதிய “இந்திய அறிதல் முறைகள்”, ஜெயமோகன் எழுதிய காவியப் பெரும்புதினமான “விஷ்ணுபுரம்”, மலையாளத்தில் மனோஜ் குரூர் எழுதி கே.வி.ஜெயஸ்ரீ தமிழாக்கம் செய்துள்ள புதினமான “நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாள்” ஆகிய நூற்களையும் எடுத்துவந்தேன். விஷ்ணுபுரம் பதினைந்து நாட்களை எடுத்துக்கொண்டது. 14,15.05.2017 ஆகிய இரு நாட்களில் “நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாள்” புதினத்தை வாசித்து முடித்தேன்.

இக்காலகட்டத்தில் மூன்று முறை கேரள மலைப்பகுதிகளில் பயணித்து வந்ததும் உள்ளும் புறமும் ஒத்திசைந்து வாசிப்பனுபவத்தை ஆழப்படுத்தின. மலையாள மொழியும் கேரள மலைப்பகுதிகளும் என்றைக்குமாக என்னை ஈர்த்து வந்துள்ளன. (சூஃபி வழியில் எனது குருநாதரின் குருநாதரான “ஜுஹூரிஷாஹ்” அவர்களின் அடக்கத்தலம் (தர்கா) மலப்புரத்தில் கருவாரக்குண்டு என்னும் சிற்றூரில் அமைந்துள்ளதும்கூட தற்செயல் அல்ல என்பதென் உள்ளுணர்வு.) அந்த ஈர்ப்பிற்கான காரணங்கள் கேட்பீராயின் இரண்டினைச் சொல்வேன்: இயற்கை மற்றும் தமிழ்.

இத்தகைய ரசிகனான என் கையில் தன் மரபின், பண்பாட்டின் வேரினைத் தமிழில் தேடியடைந்திருக்கும் ஒரு மலையாளப் புதினத்தின் நல்ல தமிழாக்கம் கிடைத்தால் எத்தகைய செல்வம் கிடைத்ததாக மகிழ்ந்திருப்பேன் என்பதை நீங்கள் உய்த்துணரவே என் தனிப்பட்ட பின்னணியை சற்றே நீளமாக எழுதலாயிற்று. ஆம், “நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாள்” நாவல் கிடைத்ததை, அந்நாவலில் வரும் பாணரும் கூத்தரும் பொருநரும் புரக்கும் வண்மை திகழ் மன்னனிடம் பரிசு பெறுகையில் அடையும் உவகையோடே நான் கொண்டாடுகிறேன்.

ஞான் மலையாளம் படித்தறியேன். சரளமாகப் பேசவும் வராது. ஆசையால், பேசுவோரின் வாய் பார்த்திருப்பதுண்டு. அந்த மொழியோட்டத்தில் விரவியுள்ள தூய தமிழ்ச்சொற்களைப் பிடித்தென் மனதில் அடைகாப்பதில், ஓடை நீர்க் குடைந்தாடி சிறுமீன் பிடித்து மகிழ்வதான விளையாட்டின் உவகை கொள்வேன். அத்தகையதொரு செயற்பாடு இம்மொழியாக்கத்திலும் நிகழ்ந்துள்ளதாக நாஞ்சில் நாடன் குறிப்பிடுகிறார்: “மலையாளம் என்பது ஆதித் தமிழே என்பதறிவேன். மலையாளச் சொற்களை, அதன் ஆதித் தமிழ்ச் சொற்களைக் கண்டெடுத்து மொழிபெயர்ப்பாளர் பயன்படுத்துவது இந்த நூலின் வலு.” இம்மொழியாக்கம் எந்த அளவு மூலத்துடன் ஒத்திசைந்து நிகழ்ந்துள்ளது என்பதையும் அவர் சொல்கிறார்: “இஃதோர் மலையாள மூல நாவலின் தமிழ்ப் பெயர்ப்பு. மூலத்தின் இதன் தலைப்பு ‘நிலம் பூத்து மலர்ந்ந நாள்’. தமிழாக்கத்தில் கே.வி.ஜெயஸ்ரீ அளித்த தலைப்பு ‘நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாள்’. தலைப்பின் இயல்பான மொழிமாற்றம் போலவே, மொத்த நாவலின் மொழிமாற்றமும் எந்த நெருடலும் இன்றி, பூ உதிர்வது போல நடந்திருக்கிறது.”

manoj kuroor photo on back side of the book.

தலைப்பை நோக்க, மலையாளத்திற்கும் தமிழுக்கும் ஒரேயொரு எழுத்துத்தான் வேறுபாடு. சொல்வதெனில், தமிழாக்கத்தின் தலைப்புக் கூட ‘கே.வி.ஜெயஸ்ரீ அளித்த தலைப்பு’ அல்ல. அது மனோஜ் குரூர் தந்த தலைப்பேதான். புனத்தில் குஞ்ஞப்துல்லா எழுதிய “ஸ்மாரகசிலகள்” (நினைவுக்கற்கள்) என்னும் புதினத்தை குளச்சல்.மு.யூசுப் “மீஸான் கற்கள்” என்று தமிழில் தலைப்பிட்டது போன்று அல்ல இது. ”பாத்துமாயுடே ஆடு” என்பதும் ”தோட்டியுடே மகன்” என்பதும் ”செம்மீன்” என்பதும் மலையாளம் எனில் மலையாளம், தமிழெனில் தமிழே! அதுபோன்றே இந்நூலின் தலைப்புமாம்.

மலையாளம் என்பது ஆதித் தமிழே என்று நாஞ்சில் நாடன் சொல்கிறாரே, இதனைப் பிற திராவிட மொழிகள் நோக்கிச் சொல்ல முடியாமை நினையத் தகும். அந்த உறவல்லவா இந்நாவலின் மூலத்தையும் மொழியாக்கத்தையும் சாத்தியப் படுத்தியுள்ளது? அவ்வுறவு மேலும் மேலும் இத்தகய கொடைகளைத் தரவேண்டும் என்பதென் ஆசை. கே.வி.ஜெயஸ்ரீ அவர்களுக்கு என் மனம் நெகிழ்ந்த வாழ்த்துக்கள்.

இப்புதினம் பற்றி குறுஞ்செய்தி கொண்டு நண்பருக்கு அறிமுகப்படுத்த வேண்டுமெனில் இதன் முன்னுரைகளின் தலைப்புக்களையும் சில வரிகளையும் தந்தாலே போதும், இவை போல:

“மலையாளத்தில் எழுதப்பட்ட தமிழ் நாவல்”

“நாவலின் களம் பாணர் கூத்தர் பொருநர் வாழ்வியல் மரபு”

”ஆதித் தமிழ் மண்ணின் வாழ்வு”

ஒரு புதினத்தை இரண்டு அணுகுமுறைகளில் அசை போடலாம். ஒன்று அது தரும் அகவெழுச்சியின் திசையில். மற்றொன்று அறிவியங்கும் கோட்பாடுகளின் திசையில். இப்புதினத்தை வாசிப்பதற்கென்று நானொரு சூழலைத் தேர்ந்துகொண்ட போதே அகவெழுச்சியின் அணுகுமுறையிலேயே இதனை வாசிப்பதென்று முன்முடிவாகிவிட்டதை இப்போது அவதானிக்க முடிகிறது. வியப்பேதுமில்லை, ஜெயமோகன் தன்னிலையாகச் சொல்வதும் இதுவாகவே இருக்கக் கண்டேன்: “இந்த நாவலைத் தத்துவப் போக்கிலும், உணர்வு நிலையிலும் பல்வேறு விதங்களில் விவரிக்கவும், விவாதிக்கவும் என்னால் முடியும். ஆனால் இதொரு பாவனை மட்டுமேயெனவும், வெறுமொரு கனவு மட்டுமேயெனவும் சிந்திக்கத்தான் இப்போது விரும்புகிறேன்.”

இக்கட்டுரையை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் இத்தருணத்தில், வாசிக்கும்போதே மனம் தன் ஓரவிளிம்பில் குறித்து வைத்துக்கொண்ட சில பகுதிகளின் மீது திறனாய்வு நோக்கில் விவாதிக்கவியலும். அது தேவைதானா என்றெழும் எண்ணத்தையும் மீறி சில சொல்லத்தான் வேண்டும். அவை கராரான விமரிசனங்கள் அல்ல. விளக்கம் தேடும் ஐயப்பாடுகள் என்று சொல்லலாம்.

      ”கொற்றவை” நாவல் பற்றி விமர்சகர் ஞானியுடனான உரையாடலை நினைவு கூர்கிறார் ஜெயமோகன். அவர் ஞானியிடம் சொன்னதிலொரு பகுதி: “பன்னிரெண்டாம் நூற்றாண்டிற்குப் பிறகு, பல்வேறு வகையிலான போர்களால் குலைந்துபோன தமிழ் நிலப்பரப்பில் பிறந்தவர் நீங்கள். அன்னியரால் தீண்டப்படாத பரிசுத்தமான தமிழ் நிலம் கேரளம்தான்.” இவ்வரிகளில் உள்ள அவதானத்தை உருவாக்கிய வரலாற்றுப் பின்னணி என்ன என்பது ஆய்வுக்குரிய ஒன்று. அதே சமயம், இதனைத் தொடர்ந்து வரும் பத்தியில் ஜெ.மோ இப்படிச் சொல்கிறார்: “இன்றைய மலையாளிக்கு தமிழின் பழமைக்கு வருவதற்கான முக்கியமான தடையென்பது, அவன் பிறந்து விழும், சுவாசித்து வாழும் இன்றைய மலையாளமே”. இவ்விரு கருத்துக்களும் முரண்படுவதாகத் தோன்றுகிறது. முற்கருத்து உரைப்பது போல், கேரளம் என்பது அன்னியரால் தீண்டப்படாத பரிசுத்தமான தமிழ் நிலம்” என்றிருப்பின், தமிழின் பழமைக்கு வருவதற்கான முக்கியமான தடை எப்படி உருவாயிற்று? “அவன் பிறந்து விழும், சுவாசித்து வாழும் இன்றைய மலையாளமே” அந்தத் தடை என்று சொல்லும் வரி அதற்கான விடையைத் தருகிறதா? ”மலையாளம் என்பது ஆதித் தமிழே” என்று நாஞ்சில் நாடன் சொல்வதற்கும் இந்த வரிக்கும் உள்ள தொடர்பும் முரணும் என்ன? மலையாளம் என்பது ஆதித் தமிழ் எனில் இன்றைய மலையாளம் எப்படி தமிழின் பழமைக்கு வரவிடாது தடுக்கும் தடையாயிற்று? இன்றைய மலையாளம் என்பதுதான் என்ன? ஆம். நேற்றைய மலையாளம் என்பது பழந்தமிழ். இன்றைய மலையாளம் என்பது சம்ஸ்க்ருதம் அவாவிய தமிழ். இது அம்மொழி காட்டும் நிதர்சனமான உண்மை அல்லவா? எனில் அங்கேயும் ”படையெடுப்பு” ஒன்று நிகழ்ந்தேயுள்ளது. ஜெயமோகன் சூசகமாகச் சுட்டிக்காட்டும் இந்தத் தடையை மலையாளிகள் தகர்க்கவேண்டும் என்பதை இந்நாவல் எதிர்நோக்குகிறதா? அத்தகைய உளப்பாங்கை அவர்களின் கூட்டுநினைவில் இந்நாவல் சிறிதேனும் உருவாக்குமா? இந்நாவலை மலையாளிகள் பெரிதும் கொண்டாடுகிறார்கள் என்று சொல்லப்படுகிறதே, அந்தக் கொண்டாட்டம் இந்நாவலை இந்நோக்கில் உள்வாங்கிச் செய்யப்படுகிறதா? இதனால், சேரருக்கும் ’பாண்டி’க்குமான உறவில் கனிவு உண்டாகுமா? அத்தகைய பெரும் விச்சு இந்த நாவலால் அங்கே நிகழ்ந்திருக்கிறதா? கட்டப்பனையில் அல்லது வண்டிப்பெரியாறில் ஏதேனுமொரு கடையில் கேட்டால்கூட அவர்களுக்கு இந்நாவலைப் பற்றித் தெரிந்திருக்குமா? (இங்கே தமிழின் நிகழ்காலப் பெரும்படைப்புக்கள் பற்றித் தமிழ்ப் பேராசிரியர்களுக்கே ஒன்றும் தெரியாதே?) என்பன போன்ற கேள்விகள் என் மனத்தில் எழுந்த வண்ணமிருந்தன. எனினும் இவற்றையெல்லாம் மிகவும் தீவிரப்படுத்திக்கொள்ள நான் முனையவில்லை.

      ”நாவலின் களம் பாணர் கூத்தர் பொருநர் வாழ்வியல் மரபு” என்று நான் எடுத்துக்காட்டியிருக்கும் வரி நாஞ்சில் நாடன் அவர்கள் நல்கியுள்ள முன்னுரையில் இருக்கிறது. அந்தக் கலைஞர்களுடன் பரணர் கபிலர் ஔவை என்னும் முப்பெரும் புலவர்களையும் பாரி நன்னன் அதியமான் ஆகிய மன்னர்களையும் மாந்தர்களாகக் கொண்டு இந்நாவலின் கதைப்பரப்பு விரிந்துள்ளது. இந்தன் காலம் சங்க காலம் என்று குறிப்பிடப்படுவது. ஒரு தமிழ்பேராசிரியன் என்ற வகையில், சங்கப் பாடல்களைப் பயிற்றுவிப்பவன் என்னும் நிலையில், இச்சொற்றொடர் என் கவனத்தை நிறுத்திற்று. ”குறுந்தொகையில் விளிம்பு நிலை மாந்தர்கள்”, “அகநானூற்றில் விளிம்புநிலை மாந்தர்கள்” என்றெல்லாம் தலைப்பு வைத்துக்கொண்டு நிகழ்த்தப்பெறும் ஆய்வுகள் என் மனக்கண் முன் தோன்றி ஒரு கணம் அச்சமூட்டின. இந்நாவல் இத்தனை உயிர்ப்புடனும் ஊக்கத்துடனும் அணுகியிருக்கும் இக்களத்தினை அத்தனை வரட்டுத்தனமாகவும் அணுகமுடியும் என்பதற்கான சிறந்த எடுத்துக்காட்டுக்கள் நமது உயர்கல்விக் கூடங்களில் குவிந்துகிடக்கலாம். தமிழனே தமிழின் பழமைக்கு வருவதற்குத் தடையாக இருப்பது எது? என்று நானும் அப்போதெல்லாம் நொந்து சிந்தித்திருக்கிறேன்.

      பாணர் கூத்தர் பொருநர்... இந்தச் சொற்றொடரை வாசிக்கும்போதே அகத்தில் அவர்கள் எழுந்து நடந்து வர ஆரம்பித்திருந்தார்கள். இவர்கள் எங்கிருந்து எழுந்து வருகிறார்கள்? அதற்கான விடை என் தேகம் முழுவதும் கரந்தும் பரந்தும் இருக்கும் மரபணுக்கள் அன்றி வேறெவை? மதத்தால் நானொரு முஸ்லிம் ஆனாலும் என் மரபணு என்பது, இறைவன் எனக்கருளிய இன-மொழி அடையாளம் என்பது தமிழல்லவா? இதனைச் சொல்லத் தயங்கினேன் எனில் அதுவே இறைஞானத்தை மறுப்பதாகாதா? இந்த ரீதியில் நான் பலகாலம் பலமுறை ஆழ்ந்து எண்ணியிருக்கிறேன். “இஸ்லாம் எங்கள் வழி; இன்பத் தமிழ் எங்கள் மொழி” என்னும் பிரபலமான வரி இவண் ஞாபகம் வருகிறது. அத்துடன், “இஸ்லாம் இந்து மதத்துக்கு விரோதமானதா?” என்று கவி.கா.மு.ஷெரீஃப் எழுதிய நூலும்.

      தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட முஸ்லிம் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவன் நான். ஒரு தமிழ்முஸ்லிமுக்கு அவனது உபநினைவுப் புலத்தில் வரலாற்றுப் பின்னோக்கு என்பது அவனது இன-மொழி அடையாளத்தின் வழியே தொல் தமிழ் நிலத்திற்குச் செல்வதாக அல்லாமல் சமய அடையாளத்தின் வழியே நபிகள் நாயகம் வாழ்ந்த அரபு நிலத்திற்குச் செல்வதாகவே பெரும்பான்மையும் நிகழ்கிறது. உதாரணமாக, உறவினர் வீட்டுத் திருமண நிகழ்வு ஒன்றில் கலந்துகொண்டேன். திக்கித் திக்கிப்பேசும் ஒரு நபரைப் பற்றி ஒருவர் விசாரித்தார். “அதாங்க, மூசா அலைஹிஸ்சலாம் மாதிரி பேசுவாரே, அவருங்க?” என்றார். (வள்ளல் எனில் தமிழ் முஸ்லிமுக்கு ஹாத்திம் தாயீ, தமிழ்ஹிந்துவுக்கு கர்ணன் என்றால் கடையெழு வள்ளலகள் எங்கே தொலைந்தார்கள்?) இங்கே, மத அடையாளங்களைத் தாண்டி தமிழடையாளங்களை முன்வைத்த உரையாடல்கள் தமிழரிடையே நிகழவேண்டிய தேவை பெரிதுள்ளது.

      என் மச்சானும் சக ஆன்மிகச் சீடருமான சையத் இப்றாஹீம் பிலாலியுடன் இக்கோணத்தில் முன்பு உரையாடியதும், ”தமிழனாகிய நான் எனது தொன்மையை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்” என்று அவர் சொன்னபோது, அப்போது அண்மையில் நான் வாசித்துப் போற்றிய தேவநேயப் பாவாணரின் ”தமிழர் மதம்” என்னும் நூலை அவருக்கும் படிக்கத் தந்ததும் ஓர்மையாகிறது. அவர் கேட்ட அந்தத் தொன்மைதான் எனது மரபணுக்களில் நாம் சுமந்திருப்பது. அதை உணர்ந்திருப்பதால்தான் சங்க இலக்கியப் பரப்பெங்கும் என்னைக் காட்டும் ஆடிகள் நிரம்பியுள்ளன. அப்புலவரிலும் கலைஞரிலும் அரசரிலும் நான் இருக்கிறேன். இந்நாவலின் குலும்பனாகவும் சந்தனாகவும் மயிலனாகவும் பெரும்பாணனாகவும் பாரியாகவும் நன்னனாகவும் அதியமானாகவும் நான் உருக்கொண்டு வாழ முடிகிறது. என் பாரியாளின் காதற் கனிவின் மழலைக் குழைவில் ”காடு” காண் நீலியை ரசிக்கவும், இந்நாவலில் சீரையின் உணர்வெழுச்சி வருணிக்கப்படும் பக்கங்களில் சிறுமியான என் மகளின் நீர்நிறைக் கண்கள் எரியும் சினமேறிய முகத்தையே என் மனம் பிரதிபலித்துக் காணவும் செய்வததுவே.

      மனோஜ் கரூரின் இந்நாவலை “மலையாளத்தில் எழுதப்பட்ட தமிழ் நாவல்” என்று குறிப்பிடும் நாஞ்சில் நாடன், “தமிழில் எழுதப்படும் இங்கிலீசு நாவல்கள்” என்பவற்றையும் ஒரு பிடி பிடிக்கிறார். முனைவர் பட்டத்துடன் சமாதி நிலை அடைந்துவிடும் தமிழ்ப்பேராசிரியர்களையும் அவரின் அங்கதம் தாளிக்கும் இடங்களில் கும்பமுனி அவரில் விழித்துக்கொண்ட சன்னதத்தைக் காணமுடிகிறது. (சத்தியம் சாற்றுகிறீர் கும்பமுனி! தமிழ்ப்பேராசிரியன் என்னும் நிலையில் நீமுரைப்பதை யாம் நன்கறிவோம்!) மொழிபெயர்ப்பில் இந்நாவலை வாசிக்கும்போது ஜெயமோகன் எழுதியிருப்பதைப் போன்றே பல இடங்களில் மயக்கமுணர்ந்தேன். சான்றாக ஓரிடம்:

      ”பிறந்து விழுந்த குழந்தையின் கண்கள் உலகத்தைப் பார்ப்பது போல வெளிச்சம் நீர்ப்பரப்பின்மீது சுழன்று நடந்தது. இடையில் ஒரு மின்னல் அடிப்பரப்புவரை பாய்ந்தபோது பெரியதொரு கண்ணாடி உருளியாக ஆறு ஒளிர்ந்தது. ஆற்றங்கரை மரங்கள் தெளிவான நீர்ப்பரப்பில் தலைகீழாக நிற்பதைக் கண்டு சீரை சன்னமாகச் சிரித்தாள்.”

      நீரென்பது கண்ணாடியாகும் இப்படிமக்காட்சி ஜெயமோகனின் புனைவெழுத்தில் மீண்டும் மீண்டும் வருகின்ற ஒன்று. மட்டுமல்ல நிலத்தில் கிடக்கும் நீரில் வானம் வரை அனைத்தும் தலைகீழ்ப் பிம்பமாதல் என்பதுமொரு தத்துவத் தொனிப்புடன் சொல்லப்படுவதையும் காணலாம். இவ்விடத்தில் தேவதேவனின் கவிதை வரிகள் ஞாபகம் வருகின்றன:

”நீரில் தெரியும் நெற்கதிர்கள்
சொர்க்கத்தின் விளைச்சல்கள்
நீங்கள் அவற்றை
நேரடியாக அறுவடைசெய்யமுடியாது”

      என் இக்கட்டுரைக்கு, இந்நாவலைப் பின்பற்றி, நிலம் சார்ந்தே தலைப்பிட்டுள்ளேன்: “காடு பூத்த தமிழ் நிலத்தில்...”.  இரு காரணிகளாக நான் சொன்னதிலும் இயற்கை மற்றும் தமிழ் என்று இயற்கையை முற்படுத்திச் சொன்னேன். முசிறித் துறைமுகம் இந்நாவலில் முக்கியமானதொரு களமாக இடம்பெற்றிருப்பினும், ஆனைமலை ஏழிமலை பறம்புமலை என்பதாக மலைப்பகுதிகளான குறிஞ்சி மற்றும் கானகப் பகுதிகளான முல்லை நிலங்களிலேயே இக்கதை நிகழ்கிறது.  வேள் பாரி ஆண்ட பறம்புநாடு மூவேந்தரால் வீழ்த்தப்பட்ட சோக வரலாற்றை இந்நாவல் சொல்கிறது. பாரியின் அந்நிலப்பகுதி இன்றைய தமிழகத்தையும் கேரளாவையும் இணைப்பதாக அமைந்திருக்கும் தகவல் இந்நாவலின் பொருண்மை சார்ந்து அர்த்தம் கொண்டொரு சோகவுணர்வை மனத்தில் கிளர்த்துகிறது. தமிழ்நாட்டின் சிவகங்கை மாவட்டத்திலுள்ள பிரான்மலை தொடங்கிக் கேரளாவின் பாலக்காடு மாவட்டத்திலுள்ள நெடுங்காடி வரை பாரியின் நாடாக இருந்துள்ளது.

இந்த மலைப்பரப்புக்களை எல்லாம் இக்கதை மாந்தர்கள், பாணரும் கூத்தரும் பொருநருமான கலைஞர்கள், நடையாய் நடந்தலைந்து கடக்கின்றார்கள் என்பதான காட்சிகளைப் படிக்கப் படிக்க என் அகநிலத்தில் நானும் அவர்களுடன் நடந்திருந்தேன். விடுமுறை நிமித்தமாய்க் குடும்பத்துடன் இங்கே பயணித்தலைந்த பசுமையான ஊர்களெல்லாம் அதன் ஈராயிரம் ஆண்டுகள் தாண்டி இப்போது வெளியே பிரதிபலிப்பதாகத் தோன்றிற்று. மலையாளம் என்னும் பெயரே தமிழன்றோ? மலைப்பகுதிகளில் உள்ள ஊர்களின் பெயர்களெல்லாம் இயற்கை சார்ந்த தமிழ்ப்பெயர்களாகவே இருக்கின்றன. குமுளி, தேக்கடி, வண்டிப்பெரியாறு, வண்டன்மேடு, குட்டிக்கானம், புலியன்மலை, சேத்துக்குழி, கட்டப்பனை, ஐஞ்சுருளி, மொட்டக்குன்னு (வாகமன் புல்வெளிகள்), பரந்தம்பாறா (பருந்துப் பாறை என்பதன் மரூஉ), மூனாறு இத்தியாதி.

இந்நாவலின் முடிவில் வருமொரு காட்சி பற்றி ஒன்றுரைப்பேன். மயிலன் மொழிவதாய் அமைந்துள்ளது அப்பகுதி. பெரியாற்றுக் கரையோரமாக நடந்து ஒரு நாள் அவன் வந்து சேருமிடமிடத்தில் தம் குடும்பத்தினரைக் காண்கிறான். “உச்சத்தில் பாடப்பட்ட பாட்டைக் கேட்டுக்கொண்டே அங்கிருக்கும் ஒரு கோவிலை அடைந்தேன். கூடல் நகரைச் சுட்டெரிக்க இடமுலையைத் திருகியெறிந்த கண்ணகி கோவில்.” என்று அந்த இடத்தைச் சுட்டுகிறான். இப்பகுதியைப் படிக்கும்போது அடடா! என்றிருந்தது. அதற்கு ஐந்து நாட்களுக்கு முன்புதான் சித்திரா பௌர்ணமி அன்று, ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் மங்களதேவி விழா அவ்விடத்தில் நடந்து முடிந்திருந்தது. கேரளக் காவல்துறையின் கண்காணிப்பின் கீழ் நடைபெறும் அவ்விழாவிற்குச் சென்றுகொண்டிருந்த தமிழ் யாத்ரீகர்களை நான் கண்டேன்.  சின்னமனூர் உத்தமப்பாளையம் கம்பம் கூடலூர் என்று நெடுகவும் அறிவிப்புச் சுவரொட்டிகளில் கண்ணகி சிலம்பேந்தி நின்று வழக்குரைக்கும் படம் இடம்பெற்றிருந்தது. கண்ணகிக் கோட்டம் எனப்படும் அந்தச் சிற்றாலயம் இருக்கும் மலையின் கீழ் “லோயர் கேம்ப்” என்னும் பகுதியில் அமைந்திருக்கும் கர்னல் பென்னிகுக் நினைவிடத்தில் சென்று அமர்ந்திருந்தேன். என் வாழ்வில், நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாட்களில் அதுவும் ஒரு நாளாய் இருந்தது.