சஃபர் தர் வதன் (ஆன்மிகத்தின் உள்முகப் பயணம்)

 (நக்‌ஷ்பந்திய்யா ஸூஃபி நெறியின் 11 கோட்பாடுகளில் மூன்றாவது கோட்பாடு பற்றிய விளக்கங்கள்.)

நக்‌ஷ்பந்திய்யா ஸூஃபி நெறியின் மூன்றாவது கோட்பாடு “சஃபர் தர் வதன்” என்பதாகும். ”சொந்த ஊர் நோக்கிப் பயணித்தல்” என்பது இதன் நேரடியான அர்த்தமாகும் [சஃபர் = பயணம்; வதன் = சொந்த ஊர் /  நாடு].

            எனினும், இத்தொடரை ஸூஃபிகள் ஆன்மிகத்தின் உள்முகப் பயணம் என்றே பொருள் கொள்கின்றனர்.

            வெளிப்படையில் மனிதர்கள் அனைவரும் அவ்வப்போது தம் சொந்த ஊர்களுக்குத் திரும்பிச் செல்வதும் மீண்டும் கிளம்புவதுமாகப் பயணித்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றனர். அந்தப் புறப் பயணத்தைதான் இந்தத் தொடர் குறிக்கும் என்றால் அவர்கள் எல்லோருமே ஸூஃபிகள் என்று கூற வேண்டி வரும் அல்லவா? அது பொருந்தாது என்பது விளக்கிச் சொல்லாமலே புரியும்.

            வதன் என்னும் சொல் நேரடிப் பொருளில் ஒருவரின் சொந்த ஊரை அல்லது நாட்டைக் குறிக்கும் என்று பார்த்தோம். இந்தச் சொல் “ஹதீஸ்” என்று பிரபலமாகி உள்ள ஒரு வாசகத்தில் இடம் பெறுகிறது.

ஹுப்புல் வதன் மினல் ஈமான்

”தன் நாட்டின் / ஊரின் மீதான நேசம் இறை நம்பிக்கையில் உள்ளதாகும்”

            இது நபிமொழி அல்ல. நபிகள் நாயகம் சொன்னதாகப் பரப்பப்பட்டுள்ள ஒரு வாசகம் (ஹதீஸே மவ்ளூ) என்று இமாம் அல்-சகானீ (ரஹ்), அல்லாமா முல்லா அலீ காரீ (ரஹ்) முதலிய ஹதீஸ் கலை அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். அல்லாமா முல்லா அலீ காரீ (ரஹ்) சொல்கிறார்கள்: “ஒருவேளை இந்தச் சொற்றொடர் ஆதாரமான நபிமொழியே என்று நிரூபிக்கப்படும் எனில் இதில் உள்ள ‘வதன்’ (தாய் நாடு / சொந்த ஊர்) என்பது ஜன்னத் (சொர்க்கத்)தைக் குறிக்கும் அல்லது மக்கா நகரைக் குறிக்கும்.” (நூல்: அல்-அஸ்ராருல் மர்ஃபு’ஆ).

            

இந்தச் சொற்றொடருக்கு மவ்லானா ரூமி (ரஹ்) மிக அற்புதமான விளக்கம் தருகிறார்கள்: “வதன் என்பது இந்தப் பூமியில் நீ வசித்துக் கொண்டிருக்கும் ஊரையோ நாட்டையோ குறிக்காது. இதெல்லாம் அழிந்து போகக்கூடிய உலகில் பகுதிகள். அதை நேசிப்பதை இறை நம்பிக்கையின் பகுதி என்று கூறுவது பொருந்தாது. வதன் என்பது நீ இந்த உலகத்தை விட்டுச் சென்ற பின்னர் நிர்ந்தரமாக எங்கே தங்கிவிடப் போகிறாயோ அந்த இடத்தைக் குறிக்கும். இறை நம்பிக்கையாளருக்கு அது சொர்க்கம் ஆகும். எனவே சொர்க்கத்தை நேசிப்பது இறை நம்பிக்கையில் ஒரு பகுதி என்பதே அதன் சரியான பொருத்தமான அர்த்தம்.”

            தமிழில் வீடு என்று ஒரு சொல் இருக்கிறது. இந்த மண்ணுலக வாழ்வில் நாம் எங்கே அதிக நிம்மதியுடனும், அதிக காலங்களும் தங்குகிறோமோ அந்த இடம் வீடு என்று சொல்லப்படுகிறது. தற்காலிகமாகத் தங்கும் இடங்கள் அலுவலகம், விடுதி, சத்திரம் போன்றவையாகும். அவற்றை வீடு என்று நாம் சொல்ல மாட்டோம்.

            ஆனால், வீடுபேறு என்று சொல்லும்போது அது சொர்க்கத்தைக் குறிக்கிறது. இந்த பூமியில் உள்ள வீட்டை அல்ல. சொர்க்கத்துடன் ஒப்பிடும்போது இந்த உலகம் ஒரு அலுவலகமாகவும், சத்திரமாகவும், விடுதியாகவும் இருக்கிறது. அறபியிலும் சொர்க்கத்தை தார் (வீடு) என்று அழைப்பது உண்டு. அது தாருல் பகா (நிரந்தர வீடு) என்று சொல்லப்படுகிறது.

            நாம் சொர்க்கத்திற்குச் செல்வது எதற்காக? அங்கே கிடைக்கும் மிக உச்சமான நற்பேறு, அருள் எது? அது இறைவனின் தரிசனம் (லிகாஉல்லாஹ்) ஆகும். இந்த உலகில் இறைவனை அகக் கண்ணாலும் மறுமையில் இறைவனை அகக் கண்ணாலும் புறக் கண்ணாலும் தரிசிக்க வேண்டும் என்று பீரானே பீர் முஹய்யுத்தீன் அப்துல் காதிர் ஜீலானீ (ரலி) பிரார்த்தனை செய்துள்ளார்கள்.

            எனவே, சொர்க்கத்தை நோக்கிப் பயணித்தல் என்பது அகமியத்தில் இறைவனை நோக்கிப் பயணித்தல் ஆகும். நாம் இறைவனிடம் மீண்டு கொண்டுள்ளோம் என்கிறது குர்’ஆன்:

இன்னா லில்லாஹி வ இன்னா இலைஹி ராஜிஊன்

 “நாம் அல்லாஹ்வுக்கு உரியவர்கள்; நிச்சயமாக அவனிடம் மீள்கிறோம்” (2:156)

            இறைவனிடம் மீளும் இந்தப் பயணம் ஆன்மிக ரீதியானது. ருஜூ இலல்லாஹ் (அல்லாஹ்விடம் மீளுதல்) அல்லது ருஜூ இலல் ஆஃகிரா (மறுமைக்கு மீளுதல்) என்பது இதயத்தால் செய்யப்பட வேண்டிய அகப் பயணம் ஆகும். இதற்கு நபி (ஸல்) அழகிய மும்மாதிரியாக இருக்கின்றார்கள் என்பதை குர்’ஆன் சொல்கிறது:

உங்களில் எவர் அல்லாஹ்விடமும் மறுமை நாளிடமும் மீண்டவராக

அல்லாஹ்வை அதிகமாக தியானிக்கின்றீர்களோ அவர்களுக்கு

அல்லாஹ்வின் திருத்தூதரிடம் அழகிய முன்மாதிரி இருக்கிறது” (33:21)

            நபி (ஸல்) அவர்களை அழகிய முன்மாதிரியாக அடைவதற்கு இவை இரண்டும் இறைவனால் சுட்டப்படும் நியதிகள் ஆகும். எனவே இறைவனிடமும் மறுமையிடமும் இதயம் திரும்பாமலும், இறைவனை அதிகமாக திக்ரு செய்யாமலும் (தியானிக்காமலும்) இருக்கின்ற நிலையில் அந்த அழகிய முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுவதாக ஒரு முஸ்லிம் சொல்வது அர்த்தமற்ற வெற்றுப் பிதற்றல் ஆகும். இந்தத் திருவசனத்தை எதார்த்தத்தில் செயற்படுத்துவோர் ஸூஃபிகள் மட்டுமே என்பது உறுதி.

            இனி இந்தக் கோட்பாட்டுக்கு நக்‌ஷ்பந்திய்யா நெறியின் பெரியோர்களும் அறிஞர்களும் தருகின்ற விளக்கங்களைக் காண்போம்.

வெளிரங்கமான அர்த்தமும் விளக்கமும்:

            இந்தக் கோட்பாட்டிற்கு வெளிரங்கமான அர்த்தம் ஒன்று உண்டு என்று அவர்கள் சொல்கின்றனர். அதாவது, தனக்கு வழிகாட்டக் கூடிய ஒரு குருவைத் தேடி சாதகன் இம்மண்ணுலகில் தேடி அலைந்து அவரைக் கண்டடைவதாகும். ஞான வானில் ஒளி வீசும் சூரியன்களாக உள்ள மாபெரும் ஸூஃபிகள் பலரும் பல்வேறு ஊர்களுக்கும், நாடுகளுக்கும் சுற்றித் திரிந்து தம் குருநாதரை அடைந்திருக்கிறார்கள். இந்தப் புறப்பயணம் சீடனால் நிகழ்த்தப்பட வேண்டும் என்பதை குர்’ஆனின் பின்வரும் வசனம் சுட்டிக் காட்டுகிறது:

”இறை விசுவாசியரே! அல்லாஹ்விடம் பயபக்தி செய்யுங்கள்; அவனிடம் இணைத்து வைக்கும் வசீலாவை (இடைத்தொடர்பை)த் தேடிக்கொள்ளுங்கள்; மேலும், அவனின் பாதையில் கடுமுயற்சி செய்யுங்கள், நீங்கள் வெற்றியடையலாம்.” (5:35)

            இறைவனை அடைவதற்காகக் கடுமுயற்சி (முஜாஹதா) செய்வது பற்றி இன்னொரு திருவசனம் குறிப்பிடுவதும் கவனத்திற்கு உரியது:

“எவர் நம்மில் கடுமுயற்சி செய்வார்களோ

அவர்களுக்கு நாம் நம் பாதைகளில் நேர்வழி காட்டுவோம்” (29:69)

            இறைவனை அடைவதற்கான நேர்வழிகாட்டல் (ஹிதாயத்) கிடைப்பதில் குருவைத் தேடி அடைவதும் அடங்கும் என்று இந்தத் திருவசனங்கள் காட்டுகின்றன. இறைவனுடன் இணைத்து வைக்கும் வசீலா இறைநேசரான முர்ஷித் (வழிகாட்டி)தான் என்றும் குர்’ஆன் சொல்கிறது:

 “எவனை நான் வழிகேட்டில் விட்டுவிட்டேனோ

அவனுக்கு நேர்வழிகாட்டும் இறை நேசரை அடையமாட்டீர்  (18:17)

            இறைவனால் அருள் செய்யப்பட்டோர் என்று வகைப்படுத்திக் காட்டப்பட்டுள்ள இறைத்தூதர்கள் (நபிய்யீன்), மெய்யாளர்கள் (ஸித்தீக்கீன்), உயிர் தியாகியர் (ஷுஹதா’) மற்றும் நல்லடியார்கள் (ஸாலிஹீன்) ஆகியோருள் ஸித்தீக்கீன்களின் சகவாசத்தில் இருக்க வேண்டும் என்றும் இறைவன் கட்டளை இட்டுள்ளான்:

 “இறை நம்பிக்கை கொண்டோரே! அல்லாஹ்வை பயபக்தி செய்யுங்கள்,

மேலும், மெய்யாளர்களுடன் இணைந்திருங்கள்” (9:119)

            ஸூஃபிகளே விலாயத் என்னும் இறை நேசத்தை அடைந்த ஸித்தீக்கீன்களாக உள்ளனர். ஒரு  வலியே முர்ஷிதை (வழிகாட்டும் இறைநேசரை) அடைந்து அவருடன் இருக்கும்போது ஏற்கனவே மெய்யாளர் என்னும் நிலையை அடைந்த மூத்த சீடர்களுடன் சகவாசம் கொள்ளும் வாய்ப்பும் கிடைக்கிறது. அது கூனூ ம’அஸ் ஸாதிக்கீன் – மெய்யாளர்களுடன் இணைந்திருப்பதாகிறது.

            இவை எல்லாம் சஃபர் தர் வதன் என்பதன் வெளிரங்கமான அர்த்தப்படி கிடைக்கும் விளக்கங்கள் ஆகும்.

அந்தரங்கமான அர்த்தமும் விளக்கமும்:

            ”சஃபர் தர் வதன் என்பது ஒருவர் தன் தாய்நிலம் திரும்புதலாகும். அதாவது சாதகன் படைப்புக்களின் உலகை விட்டும் படைத்தவனின் உலகிற்குத்  திரும்புவதாகும். மேலும் சுருக்கமாக, படைப்புக்களை விட்டும் படைத்தவனிடம் – மினல் ஃகல்க் இலல் ஹக்கு  - திரும்புவதாகும். இந்தப் பயணம் தடுக்கப்பட்ட (ஹராமான)வற்றின் மீதான ஆசையை விட்டு விலகி இறைவனின் பிரசன்னம் மீதான ஆசைக்குப் பயணிப்பதாகும்” என்கிறார் ஷைஃகு புர்ஹானுத்தீன் ஹெர்மன்.

            இதில் பின்வருமாறு பல நிலைகள் இருக்கின்றன:

1. தடுக்கப்பட்டவற்றை விட்டும் அனுமதிக்கப்பட்டவற்றிடம் திரும்புவது (மினல் ஹராம் இலல் ஹலால்). இது இறைச்சட்டங்களின் – ஷரீஅத் – நிலையில் செயற்படுத்தப்பட வேண்டிய பயணம் ஆகும். ஆரம்ப நிலைச் சாதகர்கள் இதில் உறுதிப்பட்ட பின்னரே அடுத்த நிலைக்கு உயர முடியும்.
2. அனுமதிக்கப்பட்டவற்றிலும் தனக்குத் தேவையற்ற விடயங்களை விட்டுவிடுவதாகும். இந்த நிலை ஜுஹ்து (Zuhd) என்றும் இதனைக் கடைப்பிடிப்பவர் ஜாஹித் (Zahid) என்றும் சொல்லப்படுகிறார். இது ஆன்மிக நெறியில் முன்னேறிக் கொண்டிருப்போர் இருக்கும் நிலையாகும்.
3. படைப்புக்களை விட்டும் படைத்தவனிடம் திரும்புவது (மினல் ஃகல்க் இலல் ஹக்கு). அதாவது ஆகுமான, அவசியத் தேவையான பொருட்களிலும்கூட படைப்பைக் காணாமல் அகக்கண்ணால் படைத்தவனை ஷுஹூது (சாட்சி தரிசனம்) செய்வது. இது இறைவனை நெருங்குவோரின் (முகர்ரபீன்) நிலையாகும்.
4. இறைவனை விட்டும் இறைவனிடம் திரும்புவது (மினல்லாஹ் இலல்லாஹ்). அதாவது இந்த நிலை சைர் ஃபில்லாஹ் (இறைவனிடம் பயணித்தல்) என்றும் சொல்லப்படும். இது இறைத்தூதர்கள் (அன்பியா) மற்றும் ஸித்தீக்கீன் என்னும் இறை நேசர்கள் (அவ்லியா) ஆகியோரின் நிலையாகும்.

இறைவனிடம் திரும்பிவிட்டோருக்கு மீண்டும் திரும்பி வருதல் இல்லை – புறத்திலும் அகத்திலும், உடலாலும், இதயத்தாலும். இது குறித்து ஸூஃபி கவிதை ஒன்று சொல்கிறது:

            ”நான் எனது மூல இடத்திற்குப் பயணிக்கின்றேன்;

             ஆம், நான் ஒருவேளை திரும்பி வரவே மாட்டேன்!”

            (முசாஃபிரம் ப-ஷஹ்ரே மன் / ஷாயத் கெ பாஸ் ந-கர்தம்)

            ”சஃபர் தர் வதன் என்பது சாதகன் தன் மனித சுபாவத்தினுள் நிகழ்த்தும் பயணமாகும். அதாவது மனித குணங்களில் இருந்து வானவரின் குணங்களை நோக்கி உயர்வதாகும், இழிவான குணங்களை விட்டுப் போற்றத்தக்க குணங்களை நோக்கி உயர்வதாகும்” என்று ரஷாஹத்தே ஐனல் ஹயாத் என்னும் நூலில் எழுதப்பட்டுள்ளது.

            ஷைஃகு அஹ்மத் சிர்ஹிந்தி (ரஹ்) சொல்கிறார்கள்: “சஃபர் தர் வதன் என்னும் இந்த பாக்கியமான கோட்பாடு சுயத்தினுள் பயணிப்பதைக் குறிக்கிறது. குர்’ஆனில் அல்லாஹ் சொல்கிறான்:

”வெளியுலகிலும் அவர்களுக்கு உள்ளேயும்

அதிவிரைவில் அவர்களுக்கு நம் அத்தாட்சிகளைக் காண்பிப்போம்,

அவன்தான் சத்தியம் என்று அவர்களுக்குத் தெளிவாகும் வரை.” (41:53)

            இதன்படி தொடுவானங்களில் பயணித்த பிறகு மட்டுமே இந்த அகப் பயணம் இதர ஞான நெறிகளில் (தரீக்காக்களில்) கிடைக்கின்றது. நக்‌ஷ்பந்திய்யா நெறி அதனை ஆரம்பத்தில் வைக்கிறது.”

             ஒரு ஸூஃபி கவிதை இப்படிச் சொல்கிறது:

                        ”வெளியுலகில் வசித்திரு, உன் இதயம் பயணிக்கட்டும்;

                        கால்கள் இல்லாமல் பயணிப்பதே சிறந்த பயணமாகும்!”

            ”சாதகனுக்குப் பல்வேறு அகநிலைகளும் படித்தரங்களும் (ஹால் வ மகாம்) கிடைக்கும். எந்த ஓர் அனுபவத்தையும் அவன் இறுதியானது உச்சமானது என்று கருதிவிடக் கூடாது. அதிலேயே அவன் சிக்கி நின்றுவிடக் கூடாது. அவன் எப்போதும் நகர்ந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும். ஒரு படித்தரத்தில் இருந்து அடுத்த படித்தரத்திற்கு எப்போதும் பயணித்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பதைதான் சஃபர் தர் வதன் என்று சொல்கிறோம்” என்கிறார் உஸ்மான் நூரீ தோப்பாஷ்.

            மகாகவி அல்லாமா இக்பால் (ரஹ்) இக்கருத்தில் ஒரு கவிதை சொல்லியிருக்கிறார்:

காம் அப்னா ஹே ஸுப்ஹ் ஒ ஷாம் ச்சல்னா / ச்சல்னா ச்சல்னா மதாம் ச்சல்னா

”நம் பணி காலையும் மாலையும் சென்று கொண்டு இருப்பதே;

செல்வது செல்வது, எங்கும் நில்லாமல் செல்வதே!”

            ”சாதகன் தன் குருவை அடையும்வரைதான் அவனின் வெளிரங்கமான பயணங்கள் நிகழ்கின்றன. அவன் குருவை அடைந்ததும் புறத்தில் பயணிப்பது நின்று அவனின் அகப் பயணம் ஆரம்பம் ஆகிவிடுகிறது” என்கிறார் அபூ உஸ்மான் அல்-மக்ரிபி (ரஹ்) அவர்கள்.

            சாதகன் அகப் பயணம் மேற்கொள்ளும்போது அவனின் நிலை இறைத்தூதர் இப்றாஹிம் (அலை) அடைந்த மனநிலையை ஒத்ததாகிவிடுகிறது. அதாவது:

 “மேலும் அவர் கூறினார்: ‘நிச்சயமாக நான் என் ரட்சகனிடமே செல்கிறேன். நிச்சயமாக அவன் எனக்கு வழிகாட்டுவான்” (37:99)

            அதாவது, குருநாதர் தன்தானே சுயமாக வழிநடத்துவதில்லை. அவர் இறைவனின் கருவியாக இருக்கிறார். அவர் ‘மகாமே றப்’பாக (இறைவனின் தங்குமிடமாக), ’மழ்ஹரே றப்’பாக (இறைவன் வெளிப்படும் ஊடகமாக) இருக்கிறார். அவரைக் கொண்டு இறைவனே ஒருவருக்கு நேர்வழி காட்டுகிறான். இந்தத் தெளிவுடன் சாதகன் தன் அகப் பயணத்தைத் தொடர்கிறான்.

நழர் பர் கதம் (காலடியைக் கண்காணித்தல்)

(நக்‌ஷ்பந்திய்யா ஸூஃபி நெறியின் 11 கோட்பாடுகளில் இரண்டாவது கோட்பாடு பற்றிய விளக்கங்கள்.)

இறைவனின் படைப்புக்கள் அனைத்திலும் மனிதன் தனித்தன்மை ஆனவன். படைப்புக்களின் உச்சம் அவன். இறைவனுக்கும் ஏனைய படைப்புக்களுக்கும் நடுவில் அவன் இருக்கிறான். ”மனிதன் ஒரு பாலம்” என்று சொல்லப்படுவது உண்டு. இறைவனின் திருப்தியை அடையும்படி அவன் வாழ்வதற்கே தீன் என்னும் வாழ்க்கை நெறியை இறைவன் தன் தூதர்களின் வழியாக மனித இனத்துக்கு அருளியுள்ளான். அதில்தான் மனிதனுக்கும் பிரபஞ்சத்துக்கும் நிம்மதியும் அமைதியும் இருக்கிறது என்பதால் அதற்கு “தீனுல் இஸ்லாம்” என்று பெயர் உள்ளது.

தீன் என்பதை ஆங்கிலத்தில் religion என்று சொல்கிறார்கள். தமிழில் சமயம், மதம், மார்க்கம் என்றெல்லாம் சொல்கிறோம். மார்க்கம், நெறி ஆகிய சொற்கள் ’பாதை’ என்று பொருட்படும். தீனுல் இஸ்லாம் நேர்வழியாக, இறைவனை அடைவதற்கான பாதையாக உருவகிக்கப்படுகிறது:

“எம்மை நேர்வழியில் நடத்துவாயாக” (அல்-குர்’ஆன் 1:5)

இப்பாதை, “இறைவனால் அருள் செய்யப்பட்டோர்” நடந்த பாதை என்று திருமறையின் அடுத்த வசனம் சொல்கிறது (ஸிராத்தல்லதீன அன்’அம்த அலைஹிம் – 1:6)

இறைவனால் அருள் செய்யப்பட்டோர் நான்கு வகையினர் என்றும் குர்’ஆன் சொல்கிறது: ”எவர்கள் அல்லாஹ்வுக்கும் அவனின் தூதருக்கும் கீழ்ப்படிந்து நடக்கிறார்களோ அவர்கள் அல்லாஹ் அருள்செய்த இறைத்தூதர்கள், சத்தியவான்கள், உயிர்த் தியாகியர், மற்றும் நல்லடியார்கள் ஆகியோருடன் இருப்பர். இவர்கள்தாம் மிக அழகிய தோழர்கள்” (வ மன்ய் யுதி’இல்லாஹ வர்-ரசூல ஃப’உலாஇக்க ம’அல்லதீன அன்’அமல்லாஹு அலைஹிம் மினந் நபிய்யீன வஸ்-ஸித்தீக்கீன வஷ்-ஷுஹதாஇ வஸ்-ஸாலிஹீன்; வ ஹசுன உலா’இக்க ரஃபீக்கா – 4:69)

            இந்த படித்தரங்களில் உள்ளோர் நடந்த ”நேர்வழி” என்பது ஸ்தூலமான பாதை அல்ல. அது இதயம் நடக்கும் பாதையாகும். எனவே நடப்போரின் தன்மைக்கு ஏற்ப இதில் பல அம்சங்கள் உள்ளன.

           

ஸூஃபிகள் இதனை ஷரீஅத், தரீக்கத், ஹகீக்கத், மஃரிஃபத், மற்றும் வஹ்தத் ஆகிய ஐந்து பாதைகளாகச் சொல்லியுள்ளனர். இவை ஐந்தும் ஒரே பாதையின் ஐந்து அம்சங்கள் ஆகும். இவற்றுக்கு உரிய பயிற்சிகளை மேற்கொள்வதே இவற்றில் நடப்பதாகும். இவை ஐந்தும் ஒன்றை விட்டு ஒன்று பிரிந்தவை அல்ல. நடப்பவனின் கவனத்திற்குத் தக புலப்படுபவை ஆகும். “இறைவனை அடைய நாடுபவர் ஏக காலத்தில் இந்த ஐந்து பாதைகளிலும் நடக்க வேண்டும்” என்று ஸூஃபி மகான் ஃபைஜி ஷாஹ் நூரீ (ரஹ்) சொல்லியுள்ளார்கள்.

            இந்த நேர்வழி நடப்பதையே நக்‌ஷ்பந்திய்யா நெறியில் “நழர் பர் கதம்” என்னும் கோட்பாடாகச் சொல்லியுள்ளனர்.

கதம் என்பதன் நேரடிப் பொருள் ‘பாதம்’ என்பதாகும். எனவே, ‘நழர் பர் கதம்’ என்பதன் நேரடி அர்த்தம் “பாதத்தில் பார்வை வைத்தல்” அல்லது “காலடியைக் கண்காணித்தல்” என்பதாகும்.

            கதம் என்பதன் குறிப்புப் பொருள் நடவடிக்கை, செயல்கள் என்பதாகும். உதாரணமாக, ஆங்கிலத்தில் steps என்னும் சொல் நடக்கும்போது எடுத்து வைக்கும் காலடிகளைக் குறிக்கும். எனினும், “to take necessary steps” என்றால் தேவையான நடவடிக்கைகள் எடுத்தல் என்று பொருட்படும். “my steps are measured” என்றால் என் நடவடிக்கைகள் எச்சரிக்கையுடன் திட்டமிட்டுச் செய்யப்படுகின்றன என்று பொருளாகும்.

            ஸூஃபி நெறியில் இந்தக் கோட்பாடு நேரடியான பொருளிலும் குறிப்புப் பொருளிலும் செயல்படுத்தப் படுகிறது. இரண்டிற்கும் உரிய பங்களிப்பு இருக்கிறது. இரண்டையும் விளங்கிக் கொள்வது அவசியமாகும்.

நழர் பர் கதம் – நேரடிப் பொருளில்

             முதலில், நழர் பர் கதம் என்பதை நேரடிப் பொருளில் எடுத்துக் கொண்டு அதற்கான ஸூஃபித்துவ விளக்கங்களைக் காண்போம்.

            ஆன்மிகத்தில் ஈடுபடும் சாதகனிடம் உண்டாக வேண்டிய முதல் மாற்றம் “தஸ்க்கியத்துந் நஃப்ஸ்” (உளத்தூய்மை, அகத்தூய்மை) என்பதாகும். மனம் என்பதை ஒரு கலம் (பாத்திரம், vessel) என்று உருவகம் செய்து கொள்ளுங்கள். பாத்திரம் சுத்தமாக இருந்தால்தான் அதில் பாலை ஊற்ற முடியும். அழுக்கான கலத்தில் தூய பாலை ஊற்றினால் பால் கெட்டுவிடும். அதுபோல், அழுக்கான மனத்தில் இறை ஞானத்தைப் புகட்டினால் அந்த ஞானம் திரிந்துபோய் வழிகேடு ஆகிவிடும். எனவே மனத்தைத் தூய்மை செய்தலே ஸூஃபிப் பயிற்சிகளின் முதல் நிலையாக உள்ளது.

முன்பு நாம் கண்ட முதல் கோட்பாடான “ஹோஷ் தர் தம்” (மூச்சில் விழிப்புடன் இருத்தல்) என்பதில் மூச்சுக்கும் மனத்துக்கும் இடையே உள்ள தொடர்பைப் பார்த்தோம். மூச்சை ஒழுங்குபடுத்தினாலே மனம் ஒரு கட்டுப்பாட்டுக்கு வந்துவிடும். அது ஒரு பாத்திரத்தை ஆட்டாமல் அசைக்காமல் நிலையாகப் பிடித்து வைப்பதைப் போன்றதாகும். அப்போதுதான் பால் ஊற்றும்போது சிந்தாது, கொட்டாது.

ஆனால், பாத்திரம் அசைவு ஆட்டம் இல்லாமல் ஸ்திரமாக பிடிக்கப்பட்டால் மட்டும் போதாது, அது அழுக்கில்லாமல் சுத்தமாகவும் இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அதில் ஊற்றப்படும் பால் கெடாது.

மனம் செம்மை ஆவதற்கு ஸ்திரம் மற்றும் தூய்மை இரண்டுமே வேண்டும். மனம் தூய்மை ஆவதற்கான பயிற்சியாக முதல் கோட்பாட்டுடன் இந்த இரண்டாம் கோட்பாடான “நழர் பர் கதம்” என்பதும் சேர்க்கப்படுகிறது.

மனம் என்பது ஐந்து புலன்களின் வழியாகச் செயற்படுகிறது. அவை ஸ்பரிசம் (தொடுவுணர்ச்சி), சுவைத்தல், முகர்தல், பார்த்தல், மற்றும் கேட்டல். இந்த ஐம்புலனும் நிகழ ஐம்பொறிகள் கருவிகளாக உள்ளன. அவை உடல், நாக்கு, மூக்கு, கண், மற்றும் காது. இந்த ஐந்து பொறிகளின் வழியாகவே உலகத்திலிருந்து மனத்திற்கு உள்ளீடுகள் வருகின்றன.

ஐம்புலன்களில் பார்வை என்பதே மிகவும் ஆற்றலுள்ளதாக இருக்கிறது. அதன் வழியாக மனத்தில் தொடர்ந்து பிம்பங்கள், உருவங்கள் பதிவாகின்றன. மனம் சதா அந்த உருவங்களைச் சலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. பார்வை உலகைத் துழாவிக் கொண்டே இருந்தால் ஆகுமான காட்சிகள் மட்டுமல்லாது ஆகாத, தகாத காட்சிகளும் அதில் பதிவாகின்றன. அதன் காரணமாக மனம் கெட்டுப் போகிறது. தீமையைத் தூண்டும் மனமாக – நஃப்ஸுன் அம்மாரத்துன் பிஸ்-ஸூஇ – ஆகிவிடுகிறது.

இதைக் கட்டுப்படுத்த ஒரு வழி இருக்கிறது. கண்கள் தேவையான விடயங்களைத் தவிர வேறு எதையும் பார்க்கக் கூடாது. அப்படிப் பார்வையைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். எனவே ஒருவர் தன் பார்வையைத் தன் பாதத்தில் வைத்தவராக இருக்க வேண்டும் என்று ஸூஃபி மகான்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.

“(நபியே!) விசுவாசிகளிடம் கூறுவீராக,

அவர்கள் தம் பார்வையைத் தாழ்த்திக் கொள்ளட்டும்.

(24:30)

என்னும் திருவசனத்தின்படி இந்தப் பயிற்சி இறைக்கட்டளையாக உள்ளது.

பார்வையைத் தாழ்த்தாமல், கட்டுப்படுத்தாமல் அதனை எல்லாத் திசைகளிலும் அவிழ்த்துவிடுவது என்பது ஹராமான – இறைவனால் தடுக்கப்பட்ட – தகாத காட்சிகளைக் காணவும் அதன் பிம்பங்கள் மனத்தை அழுக்காக்கவும் வழியாகிவிடும்.

நபி (ஸல்) சொன்னார்கள்: “அலீயே! (அந்நியப் பெண் மீது) ஒரு பார்வையை இன்னொரு பார்வையால் தொடர வேண்டாம். நிச்சயமாக, முதலாவது உன்னுடையது, இரண்டாவது உன்னுடையதல்ல (யா அலிய்யு! லா துத்பி’இந்-நழ்ரத்தந்-நழ்ரத்த ஃப’இன்ன லகல் ஊலா வ லைச லகல் ஆஃகிரா).”  (அறிவிப்பாளர்: புரைதா (ரலி); நூல்: சுனன் திர்மிதி #2777).

அதாவது, எதார்த்தமாக அனிச்சையாக படுகின்ற முதல் பார்வை மன்னிக்கப் பட்டுவிடுகிறது. தெரிந்த பின்னரும் திருப்பிக் கொள்ளாமல் தொடர்ந்து பார்க்கும் பார்வை ஷைத்தானுடையது ஆகிறது. அப்போது நழர் (பார்வை) ஷைத்தானைப் பின் தொடர்வதாகி விடுகிறது.

எனவே ஜஹ்வர் அலீ நக்‌ஷ்பந்தி அல்-ஹசனீ அல்-ரப்பானீ சொல்கிறார்: “இன்றைய காலத்தில் இணையம், சமூக வலைத்தளம் போன்றவை நட்புப் பட்டியலில் பெண்கள் பலரைக் கொண்டு வந்துவிடுகிறது. அவர்கள் ஆபாசமான படங்களைக்கூட அதில் பதிவேற்றி விடுகின்றனர். அல்லது, ஹிஜாப் (முகத்திரை) இல்லாமல், இஸ்லாமிய கண்ணியம் இல்லாமல் படங்கள் போடுகின்றனர். அவற்றை நீங்கள் நீக்கி விடுங்கள். அல்லது, அத்தகையோரின் தொடர்பைத் துண்டித்து விடுங்கள். எனவே, இன்றைய காலத்தில் நழர் பர் கதம் – காலடியை கவனித்தல் என்னும் சொற்றொடருக்கு விரிவான கண்ணோட்டம் உள்ளது. நீங்கள் கஸ்டமர் கேருக்கு அழைத்துப் பேசும்போது தொலைபேசியில் ஒரு பெண் பேசக்கூடும், அல்லது விமானத்தில் ஏர்ஹோஸ்டஸ் அல்லது வியாபாரத்தில் ஒரு பெண் முகவர் உங்களை அணுகிப் பேசுகிறார். அத்தகைய நிலையில், உன் பார்வையை உன் உள்ளத்தின் பாதத்தில் வை! இதன் பொருள் நீங்கள் எல்லோரிடமும் கடுகடுப்பாக இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. அனைவரிடமும் கனிவாகவும் பரிவாகவும் இருங்கள். அது வேறு.”

24-11-2002 ஞாயிற்றுக் கிழமை இரவு ரமலான் 19-ஆம் பிறையில் தராவீஹ் தொழுகைக்குப் பின்னர் நான் என் குருநாதர் சய்யிதுனா பிலாலி ஷாஹ் ஜுஹூரி (தவ்வலல்லாஹு உம்ரஹு) அவர்களின் திருக்கரங்களில் பைஅத் செய்து அன்னாரின் சீடன் ஆனேன். அன்று அவர்கள் முரீதீன்களுக்கு ஆற்றிய உரையில் மேற்குறிப்பிட்ட ஹதீஸை மேற்கோள் காட்டிப் பேசினார்கள் என்பது பசுமையாக நினைவில் உள்ளது. அந்த ஹதீஸின் மீது இப்படி ஒரு விளக்கத்தையும் சொன்னார்கள்: “முதல் பார்வை உன்னுடையது. இரண்டாம் பார்வை ஷைத்தானுடையது. ஆனால், முதல் பார்வை அனிச்சையாக விழுந்ததும் அந்நியப் பெண்ணை விட்டும் நீ சட்டென்று பார்வையை விலக்கிக் கொண்டால் அந்தப் பார்வை யாருடையது? நீ யார் சொன்னதைப் பின்பற்றி உன் பார்வையை விலக்கினாய்? நபி (ஸல்) அவர்கள் சொன்னதைப் பின்பற்றித்தானே விலக்கினாய்? எனவே அப்போது உன் பார்வை நபியில் ஃபனா ஆகிவிட்டது. அது நபி (ஸல்) அவர்களின் பார்வை ஆகும்! அதற்கான நற்கூலியை அல்லாஹ் உனக்கு அளிப்பான்.”

மேலும் என், குருநாதர் சொல்கிறார்கள்: “நீ ஒரு கடை வைத்திருக்கிறாய் என்றால் அங்கே பெண்களும் பொருள் வாங்க வருவார்கள். அவர்களிடம் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு வியாபாரம் செய்ய முடியாது. அப்படி நிர்ப்பந்தமாக அவசியம் கருதி அந்நியப் பெண்ணைப் பார்க்க வேண்டி இருந்தால் என்ன செய்வாய்? உன்னை விட மிகவும் வயதில் மூத்தவராக இருந்தால் உன் அம்மாவாகப் பார், சற்று மூத்தவர் என்றால் உன் அக்காவாகப் பார், உன்னை விட இளைய பெண் என்றால் உன் தங்கையாகப் பார், மிகவும் இளைய பெண் என்றால் உன் மகளாகப் பார். இவர்களை நீ இச்சையோடு பார்க்க மாட்டாய் அல்லவா? அப்படிப் பார். இச்சையோடு மனைவியாகப் பார்க்காதே.”

”நழர் பர் கதம்” என்னும் பயிற்சிக்கு வெளிப்படையான அர்த்தத்தின்படி இன்னொரு விளக்கத்தையும் காண்போம். அது பின்வரும் ஹதீஸ்படி நபிவழியாகவும் இருக்கிறது:

            [சய்யிதுனா அல்-ஹசன் இப்னு அலீ (ரலி) அவர்கள் தன் தாய்மாமன் (ஃகால்) ஆன ஹிந்திப்னு அபீ ஹாலா (ரலி) அவர்களிடம் நபி (ஸல்) அவர்களின் வருணிப்பை (ஹில்யா) வினவியபோது அவர் சொன்ன விரிவான வருணிப்பிலிருந்து ஒரு பகுதி]: ”நபி (ஸல்) நடக்கும்போது மலையில் இருந்து இறங்குவது மாதிரி நடப்பாரகள். அவர்கள் கண்ணியமான முறையிலும் இலகுவாகவும் நடப்பார்கள். அவர்கள் துரிதமாக நடப்பார்கள். அவர்கள் நடக்கும்போது சரிவில் இறங்குவது போல் இருக்கும். அவர்கள் எவரிடமேனும் பேசுவது என்றால் தன் முழு உடலாலும் அவரின் பக்கம் திரும்பி நின்று பேசுவார்கள். நபி (ஸல்) தன் பார்வையைத் தாழ்த்தி இருப்பார்கள். மேலே பார்ப்பதைவிட அதிகமாகக் கீழே பார்ப்பார்கள். நபி (ஸல்) தன் பார்வையைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்வார்கள். தன் தோழர்களிடம் முதலில் அவர்களே பேசுவார்கள். தான் சந்திக்கும் எவருக்கும் முந்தி சலாம் சொல்வார்கள்.” (காழி இயாள் (ரஹ்) அவர்களின் அஷ்-ஷிஃபா, அத்தியாயம்: 2: பகுதி: 25).

            மேட்டில் இருந்து கீழே இறங்குபவர் பார்வையைத் தன் பாதத்தில்தான் வைத்திருப்பார். அவர் மேலே பார்த்தபடி இறங்க மாட்டார், கீழேதான் பார்ப்பார். எனவே, நபி (ஸல்) அவர்களின் நடையைப் பின்பற்ற ’நழர் பர் கதம்’ என்னும் பயிற்சி வழி செய்கிறது. அப்படி நடப்பது பணிவின் அடையாளமாக இருப்பதையும் மகான்கள் சுட்டிக் காட்டுகின்றனர்.

”அருளாளனின் அடியார்கள் – அவர்கள்தாம்

பூமியில் பணிவுடன் நடப்பார்கள்” (25:63)

என்றும்,

“பூமியில் கர்வமாக நடக்காதீர்” (17:37)

என்றும் இறைவன் கட்டளையிடுவதற்கு ஏற்ப நல்லடியார்களான ஆன்மிக சாதகர்கள் நடப்பதற்கும் இந்த “நழர் பர் கதம்” என்னும் பயிற்சி வழி கோலுகிறது.

 

நழர் பர் கதம் – குறிப்புப் பொருளில்

            காலடியை கவனித்தல் என்பது அதன் நேரடியான வெளிப்படையான பொருளில் கருதப்படும்போது சாதகன் தன் பார்வையை அலையவிடாமல், தகாத காட்சிகளில் படவிடாமல் பாதுகாத்துக் கொள்ள முடியும் என்பதைக் கண்டோம். அதே சமயம், ஒருவர் தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகைப் பார்க்கவே கூடாது என்பது அதன் அர்த்தமன்று. அப்படி ஒருவர் புற உலகத்தைப் பார்க்கமாலேயே இருப்பதும் குர்’ஆனுக்கு மாற்றம் ஆகும். ஏனெனில் நம்மைச் சுற்றியுள்ள இறை அத்தாட்சிகளை நோக்கும்படி அல்லாஹ் ஆணை இடுகிறான் என்பதை ஜஹ்வர் அலீ நக்‌ஷ்பந்தி அல்-ஹசனீ அல்-ரப்பானீ சுட்டிக் காட்டுகிறார். ஓர் உதாரணம்:

            அவனே விண்ணிலிருந்து மழையை இறக்கினான்.

            அதனைக் கொண்டு யாம்

அனைத்து வகை தாவரங்களையும் வெளியாக்கினோம்,

அதிலிருந்து பசுமைகளை வெளிப்படுத்தினோம்,

அதிலிருந்து அடர்த்தியான கதிர்களாக வித்துக்களை வெளியாக்கினோம்.

பேரீச்சம் மரப் பாளையில் இருந்து

வளைந்து தொங்கும் பழக்குலைகளும் உள்ளன;

திராட்சைத் தோட்டங்களையும்,

ஒன்று போலவும் வெவ்வேறாகவும் உள்ள

மாதுளை, ஆலிவ் ஆகியவற்றையும் (வெளிப்படுத்தினோம்).

அவை காய்ப்பதையும் பின்பு கனிந்து பழமாவதையும்

நீவிர் உற்று நோக்குவீராக!

இறைநம்பிக்கை கொள்வோருக்கு

நிச்சயமாக இவற்றில் அத்தாட்சிகள் உள்ளன.

(குர்’ஆன் 6:99)

            இவ்வாறு வானங்களையும் பூமியையும் உற்று நோக்கி இறை அத்தாட்சிகளை விளங்கும்படி இறைவன் ஆர்வமூட்டுகிறான். அதை எல்லாம் நாம் பார்க்கத்தான் வேண்டும். எனவே, நழர் பர் கதம் என்பது குறியீட்டு ரீதியில் உட்பொருள் காண வேண்டிய ஒரு கோட்பாடு என்றும் கருத இடம் உண்டாகிறது.

நக்‌ஷ்பந்திய்யா தரீக்காவின் முதல்வரான ஃகாஜா பஹாவுத்தீன் ஷாஹ் நக்‌ஷ்பந்த் (ரஹ்) சொல்கிறார்கள்: “கதம் அல்லது காலடிகள் என்பது நாட்டம் (இராதத்) என்பதைக் குறிக்கும். நமது நாட்டம் நம் ஷைஃகின் நாட்டத்துடன் பொருந்த வேண்டும். அடுத்து அது நபி (ஸல்) அவர்களின் நாட்டத்துடன் பொருந்த வேண்டும். அடுத்து அது இறைவனின் நாட்டத்துடன் பொருந்த வேண்டும். ஏனெனில் அல்லாஹ் சொல்கிறான்:

’இறை விசுவாசிகளே! அல்லாஹ்வுக்கு அடிபணியுங்கள்,

இறைத்தூதருக்கு அடிபணியுங்கள், மேலும் உங்களில் இருந்து

அதிகாரமுள்ளோருக்கு அடிபணியுங்கள்.’ (4:59)”

இமாமுர் ரப்பானீ அஹ்மத் அல்-ஃபாரூக்கி (ரஹ்) அவர்கள் தனது ’மக்தூபாத்’ என்னும் கடிதத் தொகுப்பின் 295-ஆம் கடிதத்தில் இப்பயிற்சியின் அகமியம் குறித்துப் பின்வருமாறு விளக்குகிறார்கள்:

            ”பார்வை காலடியை முந்துகிறது. காலடி பார்வையைத் தொடர்கிறது. மேலான படித்தரத்திற்கு உயர்வது முதலில் பார்வையாலும் அடுத்துக் காலடியாலும் ஆகும். பார்வை உயர்ந்து சென்ற இடத்தைக் காலடி அடைந்தவுடன் பார்வை அதனினும் மேலான படித்தரத்திற்கு உயர்த்தப்படுகிறது. காலடி அதனை மீண்டும் பின் தொடர்கிறது. அப்படியாக பார்வை செம்மை நிலையை நோக்கி உயர்ந்து அந்த நிலைக்குக் காலடியை இழுக்கிறது. நாம் சொல்கிறோம், ‘பார்வையைக் காலடி தொடரும்போது நபி (ஸல்) அவர்களின் காலடியை அணுக ஆயத்தம் ஆகும் நிலையை முரீது எட்டிவிட்டான். எனவே, நபி (ஸல்) அவர்களின் காலடிகளே அனைத்துக் காலடிகளுக்கும் மூலம் என்று சொல்லப்படுகிறது.’”

            இறைவனுக்கும் அவன் திருத்தூதருக்கும் அதிகாரிகளுக்கும் நாம் அடிபணிய வேண்டும் என்று குர்’ஆன் சொல்கிறது. இங்கே ஆன்மிக ரீதியாக அதிகாரம் உள்ளோரை இவ்வசனம் குறிப்பதாகக் கொள்வது இவ்வுலக ஆட்சியில் அதிகாரம் உள்ளவர்களையும், உறவு ரீதியாக அதிகாரம் உள்ள பெற்றோர்கள் மற்றும் வயதில் மூத்தவர்கள் ஆகியோரைக் குறிக்கும் என்று கொள்வதை விட அதிகம் பொருத்தமானது ஆகும். அதே சமயம் ஷைத்தான், ஹவா (நஃப்ஸின் இச்சை) ஆகியவற்றைப் பின்பற்றக்கூடாது என்றும் வலியுறுத்துகிறது. பின்வரும் திருவசனங்கள் இதனைத் தெளிவாக்கும்:

“இறை விசுவாசிகளே! ஷைத்தானின் காலடிகளைப் பின்பற்றாதீர்” (24:21)

”இறை விசுவாசிகளே! நீவிர் இஸ்லாமில் முழுமையாக நுழைந்துவிடுவீராக!

ஷைத்தானின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றாதீர். நிச்சயமாக,

அவன் உங்களுக்கு பகிரங்கமான பகைவனாவான்.” (2:208)

“(நபியே!) தன் இச்சையை தெய்வமாக எடுத்துக்கொண்டோனை நீவிர் பார்த்தீரா? அறிவுடனேயே அல்லாஹ் அவனை வழிகேட்டில் விட்டுவிட்டான்;

மேலும், அவனின் செவியின் மீதும் இதயத்தின் மீதும் முத்திரை இட்டுவிட்டான்;

மேலும், அவனின் பார்வை மீது திரையிட்டுவிட்டான்;

எனவே, அல்லாஹ்வுக்குப் பிறகு அவனுக்கு நேர்வழி காட்டுவோன் யாவன்?

நீங்கள் சிந்தித்து உணர வேண்டாமா?” (45:23)

            நாம் யாரைப் பின்பற்ற வேண்டும், யாரைப் பின்பற்றக் கூடாது என்று மேற்காணும் திருவசனங்கள் தெளிவாக்குகின்றன. இவற்றின் வெளிச்சத்தில் நழர் பர் கதம் என்னும் கோட்பாட்டை ஜவ்ஹர் அலீ நக்‌ஷ்பந்தி அல்-ஹசனீ அல்-ரப்பானீ இவ்வாறு விளக்குகிறார்:

            ”நக்‌ஷ்பந்திய்யா நெறியில் காலடியைக் கவனித்தல் என்பது ஆன்மிகப் பயணம் மேற்கொள்வதையும் எல்லா நேரங்களிலும் அதை நேராகவும் பாதுகாப்பாகவும் வைத்திருப்பதையும் குறிக்கும். உன் காலடிகளையும் அசைவுகளையும் நீ கவனிக்கவில்லை என்றால் நீ ஷைத்தானைப் பின் தொடர்கிறாய் என்பதற்கான சாத்தியம் உண்டு! எனவே நழர் பர் கதம் என்பது அல்லாஹ்வின் சட்ட எல்லைகளுக்குள் ஒருவர் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதைக் குறிக்கும்.”

            இஸ்லாமை ஏற்று அதில் நக்‌ஷ்பந்திய்யா ஞான நெறியிலும் தன்னை இணைத்துக் கொண்டவரான ரென்ஸ் நூனிஸ் என்பார் நழர் பர் கதம் என்பதற்கு மூன்று விதமான வியாக்கியானங்கள் உள்ளன என்று சுட்டுகிறார்:

            ”சாதகன் தன் இறைவனைத் தவிர வேறு எதையும் முன்னோக்காமல் இருப்பது பயபக்தியின் அடையாளம் ஆகும். ஓர் இலக்கை அடைய நினைப்பவரைப் போல் அல்லாஹ்வின் தெய்வீக பிரசன்னத்தைத் தேடுபவரும் அதனை நோக்கி விரைந்து செல்கிறார்,

            ”நம் காலடியை கவனித்தல் என்பது சூழ்நிலைகளை கவனிப்பதையும் குறிக்கும். அதாவது செயல்படுவதற்கும் சும்மா இருப்பதற்குமான சூழ்நிலைகளை உணர்தல். எப்போது செயல்பட வேண்டும், எப்போது நிறுத்த வேண்டும் என்று தெரிவது. நழர் பர் கதம் என்பது ஒருவரின் இயற்கையான சுபாவத்தில் (ஃபித்ரத்) பொதிந்துள்ள ஞானம் என்றும் அதனை அவர் கண்டடைவதே நழர் பர் கதம் ஆகும் என்றும் சிலர் கூறியுள்ளனர். ஷைஃகு ஃபக்ருத்தீன் அலீ இப்னு ஹுசைன் அஸ்-ஸஃபீ வாஇழ் காஷிஃபி (கத்தஸல்லாஹு சிர்ரஹு) அவர்கள் சொல்கிறார்கள்: ’நழர் பர் கதம் என்பது உள்ளமையின் படித்தரங்களில் கடந்து போகின்றவரும் சுயேச்சையைத் துறப்பவரும் ஆன சாதகருக்கு உரியதாகும்.’

            ”இந்த மூன்று வியாக்கியானங்களில் முதலாவது ஆரம்ப நிலையில் உள்ள சாதகர்களையும், இரண்டாவது நடுவழியில் உள்ளோரையும், மூன்றாவது இலக்கை அடைந்தோரையும் குறிக்கும் என்று கருதலாம்.”

            நழர் பர் கதம் என்பதற்கு உட்பொருள் நோக்கில் இப்படிப் பல்வேறு விளக்கங்கள் சொல்லப்பட்டுள்ளன. அவை இறைஞானியர் ஒவ்வொருவருக்கும் இறைவன் திறந்து தந்த உள்ளுதிப்பான விளக்கங்கள் ஆகும். முத்தாய்ப்பாக, நூருல் மஷாஇஃக் (குருமார்களின் பேரொளி) என்று போற்றப்படும் சய்யிதுனா நூரீ ஷாஹ் அல்-ஹசனி வல்-ஹுசைனி (ரஹ்) அவர்கள் தரும் விளக்கம் ஒன்றைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன். அறபியில் காஃப்-தால்-மீம் ஆகிய மூன்று எழுத்துக்களை ஒரு சொல்லாக ஒலிக்குறியீடுகள் இன்றி எழுதும்போது அதனை கதம் என்றும் வாசிக்கலாம், கிதம் என்றும் வாசிக்கலாம்.

            இதனை ‘கதம்’ என்று வாசித்தால் பாதம் என்று பொருட்படும். கிதம் என்று வாசித்தால் “பூர்வீகம்” என்று பொருட்படும். பூர்வீகம் என்பது தனக்கொரு ஆரம்பம் இல்லாத ஆதி (அவ்வல் பிலா இப்திதாஃ’) ஆகும். அது இறைவனைக் குறிக்கும். படைப்புக்களின் சுயங்கள் (ஜாத்) புதுமையானவை (ஹாதிஸ்) ஆகும், மேலும் சுய உள்ளமை அற்றவை (அதம்) ஆகும். இறைவனின் சுயம் (ஜாத்) பூர்வீகமானது (கிதம்) ஆகும்.

எனவே, நழர் பர் கதம் எனறால் ”காலடியை கவனித்தல்” என்பதாகும். சய்யிதுனா நூரீ ஷாஹ் அல்-ஹசனி வல்-ஹுசைனி (ரஹ்) அவர்கள் அதனை நழர் பர் கிதம் என்று குறிப்பிட்டு “உன் அகப்பார்வையை எப்போதும் பூர்வீகனான (கதீம்) அல்லாஹ்வின் மீதே வை” என்று சொன்னார்கள்.

அவரவர் ரூமி!

 

           

தமிழின் நவீனக் கவிஞர்களுள் ஒருவரான ஈரோடு தமிழன்பன் அவர்கள் உருதுக் கவிதைகள் மீது ஈடுபாடு கொண்டவர் என்பது அனைவரும் அறிந்த ஒரு செய்திதான். அவரின் ”கஜல் பிறைகள்” நூல் அதற்கான ஒரு சான்று.

            அவருக்கு ஸூஃபி ஞானியர் மீது ஈடுபாடு இருக்கிறது போலும். குறிப்பாக மவ்லானா ரூமி மீது. அதன் விளைவாக அவர் “ரூமியும் நானும்” என்று அழகான நூல் ஒன்றை எழுதியுள்ளார்.

            அந்நூலுக்கு என் அருமை நண்பர் நாகூர் ரூமி அவர்கள் முன்னுரை வரைந்திருக்கிறார். அதைப் பற்றி 11-02-2021 அன்று “மௌலானா ரூமிக்கு தத்துவக் கவிதைகளால் ஒரு பொன்னாடை” என்னும் தலைப்பில் அவர் எழுதிய கட்டுரை ஒன்றை மீண்டும் நேற்று வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அதில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டிருந்த கவிதை ஒன்றைப் பற்றி ஆற அமர சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன். அந்தக் கவிதை இது:

            செருப்புகளைத் தலைக்கு வைத்துப்

படுத்துக்கொண்டிருந்தார் ரூமி.

தலையணையைக் கால்களுக்கு வைத்திருந்தார்

கேட்டேன்

ஏன் கால்கள் மட்டமானவையா?

என்றார்.

            அழகான ஒரு கவிதைதான். அது உணர்த்தும் தத்துவத்தையும் நாகூர் ரூமி எழுதியுள்ளார்: “வாழ்வின் தத்துவச் சாரம் கூட இதுதான். உயர்வு தாழ்வு மேன்மை தாழ்மை மேலே கீழே – இவையெல்லாம் ஒரு கோணத்தில் தெரியும் உண்மையின் ஒரு வடிவம்தான். சார்பு நிலைத் தோற்றங்கள் என்று சொல்லலாம். உண்மையை உண்மையாக மட்டுமே பார்த்தால் அதில் உயர்வானது, மட்டமானது என்று எதுவுமே இல்லை.”

            மவ்லானா ரூமி தன் சீடர்களுக்கு இப்படியான ஞானங்களை போதித்திருப்பார் என்பது உண்மைதான். ஆனால், வஹ்தத்துல் உஜூது (ஏக உள்ளமை) என்னும் படித்தரத்தில் (மர்த்தபாவில்) புரிந்துகொள்ள வேண்டிய ஞானத்தை உலகியல் என்னும் படித்தரத்தில் கொண்டு வந்து அவர் நிறுத்தியிருக்க மாட்டார் என்பதும் நிச்சயம். அதாவது, மஃரி’ஃபத் என்னும் இறைஞானப் படித்தரத்தில் உள்ளதை ஷரீஅத் என்னும் லௌகீகத் தளத்தில் கொண்டு வந்து புழங்க முடியாது. இது மவ்லானா ரூமியே வலியுறுத்தும் ஒரு கருத்துதான்!

           

ஈரோடு தமிழன்பன் ஐயாவின் கற்பனையில் மவ்லானா ரூமி செருப்புகளைத் தலைக்கும் தலையணையைக் கால்களுக்கும் வைத்துக் கொண்டு படுத்திருக்கிறார். நிஜத்தில் அவர் அப்படிச் செய்யவே மாட்டார். அதற்கான காரணங்கள் உண்டு. (அதன்படி, நான் மவ்லானா ரூமியைக் கற்பனையில் கண்டால் அதிலும் இப்படி அவர் செய்யவே மாட்டார்.)

            மவ்லானா ரூமியின் கொள்கையைச் சொல்லும் முக்கியமான ஒரு கவிதை: ”நான் உயிருடன் இருக்கும் காலமெல்லாம் குர்’ஆனுக்குக் கட்டுப்பட்டவன் நான் / சுயவிருப்புள்ள முஹம்மதின் பாதையில் ஒரு தூசு நான் / நான் சொன்னதில் இருந்து இதற்கு முரணாக யாரேனும் மேற்கோள் காட்டினால் / அவன் மீதும் அவன் சொல்வதன் மீதும் வெறுப்படைகிறேன்”  (மன் பந்தாயே குர்’ஆனம் அகர் ஜான்தாரம் / மன் ஃகாக்கே ராஹே முஹம்மதே முஃக்தாரம் / ஹர் நக்லு குனத் ஜுஸீன் கஸ் அஸ் குஃப்தாரம் / பேஜாரம் அஸூ வஸீன் சுஃகன் பேஜாரம்) (”தீவானே ஷம்ஸ்” ருபாயியாத் #735)

            இந்தக் கவிதை அவரே விதித்திருக்கும் அளவு கோல். எனவே, இதை வைத்துத்தான் அவரைப் பற்றிய வியாக்கியானங்களை நாம் அணுக வேண்டும். அந்த ரீதியில் நான் ஈரோடு தமிழன்பனாரின் கவிதையைச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

            ஒரு தத்துவத்தை உணர்த்துவதற்காக மவ்லானா ரூமி தலையணைக்கும் செருப்புக்கும் அநீதம் செய்வாரா? என்று ஒரு வினா எழுந்தது.

            ”என்னது, அநீதமா? இதுவா?” என்று கேட்கிறீர்களா? ஆம். இதனை விளங்கிக் கொள்ள சற்று பொறுமையாக மேற்கொண்டு வாசியுங்கள்.

            பாவங்கள் / குற்றங்கள் பல்விதம் ஆகும். அவை ஒவ்வொன்றுக்கும் வரையறை உண்டு. பாவங்களின் வகைகளில் ஒன்று ”ழுல்ம்” என்பது. அது ”அநீதம் / அநீதி / அநியாயம் / injustice” என்பதாகும். அதன் அடிப்படை “படித்தரங்களை மாற்றிப் புழங்குதல் / சார்த்துதல்” என்பதாகும்.

            பாவங்களில் மிகப் பெரிய பாவமாக, இறைவன் மன்னிக்காத பாவமாக, ஷிர்க் (இணை வைத்தல்) என்பதை இஸ்லாம் சுட்டுகிறது. அதனை, “நிச்சயமாக இணைவைப்பு மிகப் பெரிய அநீதம்” (இன்னஷ் ஷிர்க்க ல-ழுல்முன் அழீம் – குர்’ஆன் 31:13).

            ஷிர்க் (இணை வைப்பு) எப்படி ஏற்படுகிறது என்பதையும் இந்த வசனத்தைக் கொண்டு விளங்க முடியும். இறைவனுக்கு உரியதை அவனின் படைப்புக்களுக்குச் சார்த்தும்போதும், படைப்புக்களுக்கு உரியதை இறைவன் மீது சார்த்தும்போதும் இணை வைப்பு ஏற்படுகிறது. அது மிகப் பெரிய அநியாயம் (ழுல்ம்) என்பது இப்படிப் படித்தரங்களைப் பேணாமல் போவதால்தான். (உ-ம்: இறைவன் உண்பான், உறங்குவான், அவனுக்கு மனைவி மக்கள் உண்டு என்றெல்லாம் கற்பனை பண்ணுவது. அவனோ இவற்றை விட்டும் பரிசுத்தமானவன், மேலானவன். அதேபோல், படைப்புக்களை வணக்கத்திற்கு உரியவை என்று கற்பனை செய்வது. இதெல்லாம் படித்தரங்கள் பேணப்படாத அநீதமும் இணைவைப்பும் ஆகும்.)

            படித்தரங்களைப் பேணுவது என்பது நம் அன்றாட வாழ்வில் இருந்தே, சிறு சிறு பொருட்களை நாம் புழங்குவதில் இருந்தே ஆரம்பிக்க வேண்டும். அந்தப் பயிற்சி ஷரீஅத்தின் படித்தரத்திலான பேணுதலாகும். அதில் மாற்றிச் செய்வது அநீதம் (ழுல்ம்) ஆகும். அது புழங்கு பொருட்களின் உரிமையை நாம் மீறுவதாகவும் அவற்றுக்கு நாம் செய்யும் அநீதமாகவும் முடியும். அதற்கும் நாம் பதில் சொல்லக் கடமைப் பட்டுள்ளோம் என்று இஸ்லாம் சொல்கிறது.

            

இறைஞானி ஹகீமி ஷாஹ் ஃபைஜி (தாமத் பரக்காத்துஹும்) அவர்கள் என்னிடம் ஒருமுறை ”ழுல்ம் (அநீதம்) என்றால் என்ன என்று தெரியுமா?” என்று கேட்டுவிட்டு பின்வருமாறு விளக்கம் தந்தார்கள்:

            ”ஒரு பொருளுக்கு நீங்கள் செய்யும் அநீதம் மூன்று விதங்களில் நிகழக்கூடும்:

1.      அப்பொருளை அது படைக்கப்பட்ட நோக்கத்திற்கு மாறாக வேறொரு வேலையில் பயன்படுத்துவது. (உ.ம். பேனாவைக் கொண்டு காது குடைவது.)

2.      ஒரு பொருளை அதைப் பயன்படுத்த வேண்டிய அளவுக்கு மீறி அதிகமாகப் பயன்படுத்துவது. (உ.ம் ஒரு இயந்திரத்தை அதிக நேரம் ஓட்டிப் பழுதாக்குவது; கால்நடைகள் மீது அளவுக்கு அதிகமாக பாரம் ஏற்றுவது போன்றவை.)

3.      ஒரு பொருளை பயன்படுத்தாமல் போட்டு வைத்து வீணாக்குவது (உ.ம்: மாத்திரை மருந்துகளை வாங்கிப் பயன்படுத்தாமல் போட்டு வைத்து அவற்றைக் காலாவதி ஆக்குவது; பழங்கள், காய்களை வாங்கிப் போட்டு வைத்து அவை அழுகிப் போகச் செய்வது போன்றவை.)”

எனவே, செருப்பைத் தலைக்கும் தலையணையைக் காலுக்கும் வைத்துப் படுப்பது அவற்றுக்குச் செய்யும் அநீதம் ஆகிறது. அதை மவ்லானா ரூமி ஒருபோதும் செய்ய மாட்டார் அல்லவா? (மருத்துவர் ஆலோசனைப்படி காலுக்குத் தலையணை வைத்துப் படுக்க வேண்டும் என்றால் தாராளமாகச் செய்யுங்கள். அப்போது அநீதம் ஆகாது. ஆனால், எந்த மருத்துவரும் செருப்பைத் தலைக்கு வைத்துப் படுக்கச் சொல்ல மாட்டார் என்று நம்புகிறேன்!)

கால்கள் மட்டமானவை அல்ல என்பதற்கு வேறு விதத்தில் விளக்கம் உண்டு. பெரியோர்களின் பாதங்களை முத்தமிடுவது நபிவழி ஆகும்! அந்த வகையில் மவ்லானா ரூமி அவர்கள் தன் குருநாதரான ஷம்ஸுத்தீன் தப்ரீஸ் (ரஹ்) அவர்களின் பாதங்களைப் பல முறை முத்தமிட்டிருப்பார்கள். தன் தலையை விடத் தன் குருவின் பாதம் மேலானது என்றே ஓர் உண்மைச் சீடன் எண்ணுவான். தன் பாதமும் தன் குருவின் பாதமும் சமம் என்று எண்ணுவது இருக்கட்டும், தன் தலையும் தன் குருவின் பாதமும் சமம் என்று அவன் எண்ணுவதுமே கூட அநீதமாகிவிடும்!

இன்னொன்றும் நியாபகம் வருகிறது. “லா இலாஹ இல்லல்லாஹ்” என்னும் திருக்கலிமாவை நாவால் மொழிந்து தன் உள்ளத்தால் மெய்ப்படுத்துபவரிடம் அவர் சொர்க்கத்தில் நுழைவார் என்று நன்மாராயம் சொல்லும்படி நபி (ஸல்) அவர்கள் அபூ ஹுரைரா (ரலி) அவர்களை அனுப்பினார்கள். அதற்கு அடையாளமாக நபி (ஸல்) தனது காலணிகளை (நஃ’லைன் ஷரீஃப்) அபூ ஹுரைரா (ரலி) அவர்களிடம் கொடுத்து அனுப்பினார்கள் (ஸஹீஹ் முஸ்லிம்; ரியாளுஸ் ஸாலிஹீன் #709). நபியின் பாத ரட்சைகளைக் கைகளில் ஏந்தி நெஞ்சில் அணைத்தபடிதான் அபூ ஹுரைரா (ரலி) சென்றிருப்பார்களே அன்றி அதைத் தன் பாதத்தில் அவர்கள் அணிவார்களா என்ன? அது நபிக்குச் செய்யும் மரியாதைக் குறைவு ஆகிவிடும் அல்லவா? நபியின் காலணிகளுக்கான மரியாதை அதை நெஞ்சிலும் தலையிலும் நாம் தாங்க வேண்டும் என்பதாகும்.

அதே போல், வானவர்கள் மரப் பேழை ஒன்றைச் சுமந்து வந்தது பற்றியும் அதில் மூசா (அலை) மற்றும் ஹாரூன் (அலை) ஆகிய இறைத்தூதர்களின் சந்ததியர் விட்டுச் சென்ற பொருட்கள் இருந்தன என்றும்  குர்’ஆன் (2:248) பேசுகிறது. அந்தப் பேழைக்குள் இறைத்தூதர்களின் காலணிகளும் இருந்தன விரிவுரைகள் இயம்புகின்றன. வானவர்களின் தலைக்கு மேல் இறைத்தூதர்களின் காலணிகள் இடம் பெறலாம். அதுதான் இறைத்தூதர்களுக்கான மரியாதை, கண்ணியம். அதைச் செய்யாவிட்டால் ழுல்ம் என்னும் அநீதம் ஆகிவிடும்.

இவை எல்லாம் பெரியோர்களின் பாதங்களும், காலணிகளும் சிறியோர் மதிக்கத் தக்க அளவில் மேலானவையே என்று காட்டுவதாகும். ஆனால், பொதுவில் நோக்கும்போது, ஒருவர் தன் செருப்பைத் தலைக்கு வைத்துக் கொள்வதும் தலையணையைக் காலுக்கு வைத்துக் கொள்வதும் ழுல்ம் என்னும் அநீதம் ஆகும். அதை ஸூஃபி ஞானி ஒருவர் செய்ய மாட்டார்.

நாகூர் ரூமி எழுதியுள்ள முன்னுரையில் பெரியவர் நரியம்பட்டு எம்.ஏ.சலாம் அவர்களின் சாதனையைச் சுட்டிக் காட்டியுள்ளார். மவ்லானா ரூமியின் ”மஸ்னவி ஷரீஃப்” என்னும் பெருநூலினை அவர் மூல வரிகளுடனும் ஒலிபெயர்ப்பும் நல்கி தமிழாக்கம் செய்துள்ளார். மொத்தம் ஏழு பாகங்கள். அதன் முதல் பாகத்தில் மவ்லானா ரூமி பற்றி ஒரு கட்டுரையும் எழுதியுள்ளார். அதில் ரூமியின் முக்கியமான மேற்கோள் ஒன்றைத் தந்திருக்கிறார்:

ஹர் மர்த்தபா அஸ் உஜூத் ஹுக்மே வாரித்

கர் ஃபர்கெ மராதிப் நகுனீ ஜிந்தீக்கி

பொருள்: ”உள்ளமையின் ஒவ்வொரு படித்தரத்திற்கும் ஒரு கட்டளையுண்டு; படித்தரங்களுக்கு உரிய வேறுபாட்டை நீ கவனிக்கவில்லை என்றால் நிச்சயம் நீ ஒரு நயவஞ்சகனே”  (ப.11)

ஜிந்தீக் என்றால் வழிகெட்டவன் என்று பொருள். படித்தரங்களுக்கு இடையே வேறுபாடுகளின் நியதிகளைப் பேணவில்லை எனில் ழுல்ம் உண்டாகி அவன் சத்தியப் பாதையில் இருந்து தவறிவிடுவான். அத்தகைய ழுல்ம் அதன் உச்சத்தில் ஷிர்க் என்னும் இணைவைப்பாக இருக்கும். எனவே ஷிர்க்கை விலக்கி ஏகத்துவத்தைப் பேண வேண்டும் எனில் படித்தரங்களின் வித்தியாசங்களை, அதில் உள்ள உயர்வு தாழ்வுகளைப் பேண வேண்டியதும் அவசியமாகும்.

இன்னோர் உதாரணம்: மூன்று தங்கக் கட்டிகள் உள்ளன. அவை பணிப்பொற் கட்டிகள். ஒவ்வொன்றும் 100 கிராம் எடை. எனவே தங்கத்தின் மதிப்பைக் கவனித்து அவை மூன்றும் சமம்தான். ஆனால், ஒன்றை வைத்து மாலையும் இன்னொன்றை வைத்து வளையலும், மற்றொன்றை வைத்து கொலுசும் செய்யப்படுகிறது. இப்போது மூன்றும் அவற்றின் உள்ளமைப் பொருளான பொன்னை கவனித்து சம மதிப்பில் இருந்தாலும் அவை சமமே என்று காட்டுவதற்காக கொலுசைக் கழுத்தில் போட முடியாது, மாலையைக் கையில் சுற்றிக் கொள்ள மாட்டார்கள், வளையலைக் காலில் அணிய மாட்டார்கள். இந்த அறிவு எல்லோருக்கும் இயல்பிலேயே உள்ள நியாய உணர்ச்சியாகும். இது ழுல்ம் செய்யக்கூடாது என்னும் விவஸ்த்தை ஆகும்.

ஈரோடு தமிழன்பன் தன் கவிதையின் வழி – அதாவது அவரின் கற்பனையில் வரும் மவ்லானா ரூமி அவருக்கு – சமத்துவத் தத்துவத்தைப் போதிக்கிறார் என்று நாகூர் ரூமி அவர்கள் இப்படி விளக்கி எழுதியுள்ளார்:

”கருப்பர்கள், அடிமைகள் என்பதால் நபித்தோழர்கள் பிலால், அம்மார் போன்றவர்களைத் தீயில் நிர்வாணமாகப் படுக்க வைத்து உடலை வதைத்தார்கள் குறைஷிகள். ஒரு கருப்பரின் கழுத்தில் தன் வெள்ளைத் தொடையை வைத்து நசுக்கி உயிர் பறிக்கும் வேலையைச் செய்கிறான் துப்பாக்கி ஏந்திய ஒரு வெள்ளை அமெரிக்கன் இன்று. சாத்தான்குளத்தில் துப்பாக்கி ஏந்திய சில சாத்தான்கள் ஒரு தந்தையையும் மகனையும் கொடுமையாக அடித்துக் கொல்கிறார்கள். ஒரு சின்னக் குழந்தையை அது முஸ்லிம் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொல்கிறார்கள் சிரியாவில்.

இப்படிப்பட்ட வன்கொடுமைகள் ஏன் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே உள்ளன? ஒரு பக்கச் சார்புதான். சிலரை செருப்பாகவும் சிலரைத் தலையணையாகவும் நினைப்பதால்தான்.

இந்த உயர்வு தாழ்வு நிலைகள் உண்மையானவை அல்ல என்று இக்கவிதைகள் மிக அழகாகச் சொல்கின்றன. தலை என்றால் உயர்வு கால் என்றால் தாழ்வு என்ற நினைப்புதான் எல்லா வலிகளுக்கும் வேதனைகளுக்கும் காரணம். தலையால் மட்டுமே ஒருவர் வாழ்ந்துவிட முடியாது. தலையில்லாமலும் வாழமுடியாது. அதைப் போல கால்களால் மட்டுமே ஒருவர் வாழவும் முடியாது. தலையைக் காலும், காலைத் தலையும் சார்ந்துள்ளன என்று தலையும் காலும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

ஒரு கோணத்தில் நாகூர் ரூமி அவர்களின் விளக்கம் நன்றாகவும் சரியாகவும் இருக்கிறது என்றாலும் அதற்கான எல்லைகளும் உண்டு என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியுள்ளது.

சமத்துவம் என்று வந்தால் உடனே உணர்ச்சி வசப்பட்டுப் பேச ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். தலை உயர்வானது கால் தாழ்வானது என்று வேண்டுமானால் இல்லாமல் இருக்கலாம். அதற்காகத் தொப்பியைக் காலுக்கும் காலுரையைத் தலைக்கும் அணிவிக்க முடியுமா? காலுரையைக் கைக்குக்கூட அணிவிக்க முடியாதே! ஏனெனில், ஒவ்வொன்றின் வடிவமைப்பும் வேறு.

கருப்பு வெள்ளை என்று நிறத்தை வைத்து உயர்வு தாழ்வு கற்பிக்கக் கூடாதுதான். அது அநீதம் ஆகும். இது குறித்துப் பிரபலமான ஹதீஸ் ஒன்றுண்டு. பொ.ஆ 623-இல் துல்ஹஜ் மாதம் ஒன்பதாம் நாளில் நபி (ஸல்) நிகழ்த்திய இறுதிப் பேருரையில் இப்பகுதி இடம் பெற்றுள்ளது: ”மனிதர்களே! நிச்சயமாக உங்களின் ரட்சகன் ஒருவனே, மேலும் உங்கள் தந்தையும் ஒருவரே (யா அய்யுஹன்னாஸு இன்ன றப்பக்கும் வாஹிதுன் வ இன்ன பாகும் வாஹிதுன்). அறபி ஒருவருக்கு அறபியல்லாதவர் மீது சிறப்பில்லை, அறபியல்லாத ஒருவருக்கு அறபியர் மீது சிறப்பில்லை, வெள்ளையர் ஒருவருக்கு கறுப்பரின் மீது சிறப்பில்லை, கறுப்பர் ஒருவருக்கு வெள்ளையர் மீது சிறப்பில்லை, பயபக்தியைக் கொண்டே தவிர  (அலா லா ஃபள்ல லி-அறபிய்யி அலா அஜமிய்யி வ லா லி-அஜமிய்யி அலா அறபிய்யி வலல் அஹ்மர அலா அஸ்வத வ லா அஸ்வத அலா அஹ்மர இல்லா பித்-தக்வா). இதைச் சொல்லிவிட்டு நபி (ஸல்) பின்வரும் குர்’ஆன் வசனத்தை ஓதினார்கள்: “நிச்சயமாக உங்களில் அல்லாஹ்விடம் சிறந்தவர் அதிக பயபக்தி உடையவரே (இன்ன அக்ரமக்கும் இந்தல்லாஹி அத்காக்கும் - 49:13)” (அறிவிப்பாளர்: ஜாபிர் இப்னு அப்துல்லாஹ் (ரலி); நூல்: சுஹைபுல் ஈமான் #4706)

இந்த ஹதீஸில் அடிக்கோடிட வேண்டிய விடயம் “இல்லா பித்-த்க்வா” – “பயபக்தியைக் கொண்டே தவிர” என்பதுதான். அதாவது ஃபள்லு (உயர்வு, மேன்மை, சிறப்பு) என்பது மனிதர்களுக்கு இடையே உண்டு. அதற்கான அளவுகோல் தக்வா (பயபக்தி) என்று இந்த ஹதீஸும் அதற்குச் சான்றாக நபி (ஸல்) ஓதிக்காட்டிய குர்’ஆன் திருவசனமும் வலியுறுத்துகின்றன. உயர்வு தாழ்வுக்கான அளவுகோல் இங்கே சுட்டப்படுகிறது. அதை நாம் மறுதலித்தால் ழுல்ம் என்னும் அநீதம் உண்டாகும்.

”பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்” என்பதையும் இந்த ஹதீஸ் வலியுறுத்துகிறது. மற்றபடி, இறைநம்பிக்கையின் அடிப்படையில் அதனை உடையவரும் இல்லாதவரும் சமமல்லர் என்பதையும் சுட்டிக்காட்டி விடுகிறது. இறை நம்பிக்கையாளரிலும் அவரவர் பயபக்தியின் நிலைகளுக்கு ஏற்ப உயர்வு தாழ்வு உண்டு என்றும் வலியுறுத்துகிறது. இதனால்தான் விசுவாசிகளுக்குப் பற்பல படித்தரங்கள் உண்டாகியுள்ளன.

”நாம் நாடியவர்களின் பதவிகளை நாம் உயர்த்துகிறோம்; கல்வியறிவுள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் மேலான அறிஞன் ஒருவன் இருக்கவே செய்கிறான்!” (நர்ஃப’உ தரஜாத்தின் மன் நஷாஉ, வ ஃபவ்க்க குல்லி தீ-இல்மின் அலீம் – 12:76) என்று குர்’ஆன் சொல்வதன்படி அறிவு என்பது உயர்வு தாழ்வுக்கான அளவுகோல் ஆகிறது.

”அவனின் தூதர்களில் எவரையும் நாம் பிரித்து வேறுபடுத்த மாட்டோம்”  (லா நுஃபர்ரிக்கு பைன அஹதிம் மிர் ருசுலிஹி – 2:285) என்று சொல்லும் அதே குர்’ஆன் இப்படியும் சொல்கிறது: “அந்தத் திருத்தூதரகள் – அவர்களில் சிலரைச் சிலரைவிட நாம் மேன்மையாக்கியுள்ளோம்; அவர்களில் சிலருடன் அல்லாஹ் பேசியுள்ளான்; அவர்களில் சிலரைப் பதவிகளில் உயர்த்தியுள்ளான் (தில்கர் ருசுலு ஃபள்ளல்னா பஃ’ளஹும் அலா பஃ’ளின் மின்ஹும் மன் கல்லமல்லாஹு வ ரஃப’அ பஃ’ளஹும் தரஜாத்தின் – 2:253). இவ்விரண்டு திருவசனங்களும் ஒன்றுக்கு ஒன்று முரண்பட்டவை அல்ல. ஒவ்வொன்றுக்கும் அதை விளங்குவதற்கான புழங்குவதற்கான படித்தரம் இருக்கிறது.

”குருடரும் பார்வையுடையோரும் சமமாகார்; அவ்வாறே இறைநம்பிக்கை கொண்டு நற்காரியம் ஆற்றுவோரும் தீயோரும் சமமாகார்” (குர்’ஆன் 40:58)

”மரணித்த ஒருவனை நாம் உயிர்ப்பித்தெழுப்பி அவனுக்கு ஓர் ஒளியையும் கொடுத்தோம். அதைக்கொண்டு அவன் மனிதரிடையே நடமாடுகிறான். மற்றொருவன் இருள்களில் சிக்கிக் கிடக்கிறான். அதைவிட்டு அவன் வெளியேறவே முடியாது – இவ்விருவரும் சமமாவரா?” (குர்’ஆன் 6:122)

சமத்துவத்துக்கு ஒரு படித்தரம் இருக்கிறது. எல்லை இருக்கிறது. சமமின்மைக்கும் படித்தரம் இருக்கிறது! உயர்வு தாழ்வு என்பது அறவே கிடையாது என்று பேசப்படும் சமத்துவம் ’அதாலத்’ என்னும் நீதி பரிபாலணத்தைக் காவு கேட்கிறது! நீதியை பலி கொடுத்து சமத்துவம் பேச முடியாது.

அனைவருக்கும் கல்விக்கான வாய்ப்பு என்பது சமத்துவம். அதற்காக, நன்றாகப் படிக்கும் மாணவனையும் படிக்காத மாணவனையும் சமம் என்று ஒரே மதிப்பெண் வழங்க முடியாது. பின்னர் தேர்வுகள் எதற்கு? ஏற்றத் தாழ்வைக் காட்டத்தானே?

நல்லவரும் தீயவரும் எப்படிச் சமமாக முடியும்? எனில் நன்மையும் தீமையும் சமம் என்று ஆகிவிடாதா? நல்லவராக இருக்கும் வாய்ப்பு எல்லோருக்கும் உள்ளது. ஆனால் நல்லவர் உயர்வானவர், தீயவர் தாழ்வானவரே.

வாய்ப்புகளில் அனைவருக்கும் சமத்துவம்; அதன் விளைவுகளில் உயர்வு தாழ்வு. இதுதான் உலக நியதி. இவற்றில் குழப்பிக் கொள்ளக் கூடாது. இந்த விளக்கங்கள் போதும் என்று கருதுகிறேன்.

            மவ்லானா ரூமியின் கவிதைகளை அவரவர் தத்தமது அறிவு நிலைக்கேற்ப வாசிக்கின்றனர். அவரை நவீனப் படுத்தும் போக்கு என்று சொல்லிக்கொண்டு அவரது கவிதையின் அர்த்தங்களைத் திரித்துவிடுவோரும் உண்டு. அவரைத் தம் கற்பனைக்குள் இழுத்து தம் இஷ்டத்துக்கு மாற்றி வடிவமைத்துக் காட்டப்படுவதும் உண்டு. மவ்லானா ரூமியை எப்படி வாசிக்க வேண்டும் என்று நான் சமய ரீதியான குறிப்புகளைத் தருகிறேன் என்பதை எழுத்தாளர் வசுமித்ர ஒரு குற்றச் சாட்டாகவே வைத்தார். எனினும் நான் தொடர்ந்து என் பணியைச் செய்து கொண்டுதான் வருகிறேன்.

            மவ்லானா ரூமி ஒரு ஸூஃபி ஞானக் கவிஞர், இறைநேசர். அவரின் கவிதைகளை ஸூஃபி ஞான நெறியில் முறைப்படி – ஆம், முறைப்படி – பயிற்சி பெறுவோரால் மட்டுமே சரியாக விளங்க முடியும். ரூமி அன்பரான ஈரோடு தமிழன்பன் ஐயா அவர்களுக்கு அந்த நல்வாய்ப்புக் கிட்டட்டும்.