ஸீரோ டிகிரியில் ரூமி (தொடர்ச்சி)

மௌலானா ரூமியின் மஸ்னவி காவியத்தில் வரும் அந்தக் கதையைச் சொல்லும் முன் சாரு நிவேதிதா தன் எழுத்துக்களில் அடிக்கடி ஹதீஸ் என்னும் வார்த்தையைப் பயன்படுத்துவது பற்றிச் சில சொல்லியாக வேண்டும். நாகூரிலே தான் வளர்ந்த நாட்களை விவரிக்கும் போது அவர் இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்: “இரவுப் பொழுதுகள் ஹதீஸ் கதைகளில் கழியும். சமயங்களில் இரவு முழுவதும் நீளும் கவ்வாலி” (நூல்: ஒழுங்கின்மையின் வெறியாட்டம். கட்டுரை: ”இஸ்லாமிய சமூகம்தான் எங்களை ஏற்றுக்கொண்டது!”) ஹதீஸ் என்னும் சொல்லை அவர் எந்த அர்த்தத் தளத்தில் பயன்படுத்துகிறார் என்பதை இவ்வரி காட்டுகிறது. இஸ்லாமியக் கல்வியியலில் ஹதீஸ் என்னும் கலைச்சொல் நபிகள் நாயகத்தின் பொன்மொழிகளையே குறிக்கும். ஆனால் சாரு அந்த அர்த்தத்தில் மட்டுமல்லாது, பொதுவாக அவர் நாகூர் தர்ஹாவில் கேட்ட இஸ்லாமிய பயான்களில் வரும் கதைகளைக் குறிக்கவும் பயன்படுத்துகிறார். அந்த வகையில் கஃபன் கள்ளன் கிஸ்ஸா, ஜைத்தூன் கிஸ்ஸா போன்ற கதைகளையும் அவர் ஹதீஸ் என்றே சொல்வார். உதாரணம் ஒன்று தருகிறேன்:

“இப்படியே ஆன்மிகத்தில் தீவிர பற்று ஏற்பட்டுப் போனது. வீட்டில் இருந்த நேரத்தை விட தர்ஹாவில் இருந்த நேரம்தான் அதிகம். உறங்குவதும் அங்கேதான். காலை ஐந்து மணிக்கு நேப்பாளி கூர்க்கா தனது லத்தியைத் தரையில் அடித்து எழுப்பும்போதுதான் வீட்டு ஞாபகமே வரும்.

இப்படியாக இரவுகளில் தெருத்தெருவாய் சுற்றித் திரியும் சுதந்திரம் இருந்ததால் ஒரு நல்ல பலன் உண்டானது. நிறைய கவ்வாலிக் கச்சேரிகளையும் ஆன்மீகச் சொற்பொழிவுகளையும் கேட்கும் வாய்ப்பு கிட்டியது. (பின்னாளில் எனது இசை ரசனைக்கு இந்தக் கச்சேரிகளே அடித்தளமாக அமைந்தன எனலாம்.) அதேபோல், ஆன்மீகச் சொற்பொழிவுகளில் நூற்றுக்கணக்கான ஹதீஸ்களையும், சூஃபி கதைகளையும் கேட்டேன்.

ஒரு ஹதீஸ்:

ஒரு முதியவர் ஒரு இளம் பெண்ணுக்கு அல்-குரானை ஓதுவிக்கிறார். அப்போது ஒரு நாள் குரானில் ஆழ்ந்திருக்கும் அப்பெண்ணின் நாசியில் ஏதோ மாமிசம் கருகும் துர்நாற்றம் தெரிய, தலையை உயர்த்திப் பார்க்கிறாள். அங்கே விளக்கின் ஜுவாலையில் தனது ஒரு கையைக் காண்பித்துக் கொண்டிருக்கிறார் ஆசிரியர். பதறிப்போன அந்தப் பெண் ’இது என்ன?’ என்று கேட்க, ஆசிரியர் கூறிய பதில்: ‘என் மனம் உன் அழகைத் தீண்டிவிட்டது. அதை அடக்கவே கையை நெருப்பில் காட்டினேன்.’” (நூல்: கனவுகளின் மொழிபெயர்ப்பாளன், பக்.47,48)

இனி மஸ்னவி ஷரீஃபில் மவ்லானா ரூமி சொல்லும் கதை (தமிழில் கொஞ்சம் சுதந்திரம் எடுத்துக்கொண்டு அடியேனின் பாணியில் தருகிறேன்):

“சுலைமான் நபியின் ஆட்சிக் காலம் அது. அரண்மனையில் அவர் தன் அரசுப் பிரதானிகளுடன் அமர்ந்திருக்கிறார்.

அவைக்குள் அந்நியர் ஒருவர் நுழைகிறார். கம்பீரமான தோற்றம். ஏதோ மிகப்பெரிய சாம்ராஜ்யம் ஒன்றின் சக்கரவர்த்தி தனி ஆளாய் அங்கே வந்துவிட்டது போல் இருக்கிறது அவரின் வருகை.

உள்ளே நடந்து வந்த அவர் நேராகத் தலைமை அமைச்சரை நோக்கி நடக்கிறார். த.அமைச்சரின் முன் நின்று அவரை சில நொடிகள் உக்கிரமாகப் பார்க்கிறார். பிறகு திரும்பி சுலைமான் நபியை நோக்கி நடக்கிறார்.

சுலைமான் நபியின் காதுகளில் ஏதோ கிசுகிசுக்கிறார். அரசரான சுலைமான் நபியும் அவரிடம் ரகசியமாக ஏதோ சொல்கிறார். அவர் தலையாட்டி விட்டு விறுவிறு என்று நடந்து அரசவையை விட்டு வெளியேறி விடுகிறார்.

யாருக்கும் எதுவுமே புரியவில்லை. அந்த மனிதரை அதற்கு முன் யாரும் நாட்டில் பார்த்ததே இல்லை. எனவே ஆர்வமும் குழப்பமும் அங்கே எகிறுகிறது.

தலைமை அமைச்சருக்கானால் தலையே வெடித்துவிடும் போல் இருக்கிறது. வந்தவர் அவரையல்லவா சுட்டெரிப்பது போல் பார்த்தார். எனவே அவர் எழுந்து சுலைமான் நபியிடம் ஓடுகிறார். “இறைத்தூதரே! மாமன்னரே! அந்த மனிதர் யார்? அவர் ஏன் என்னை அப்படிக் கோபமாகப் பார்த்தார்? அவர் உங்களிடம் என்ன சொன்னார்? தயவு செய்து கூறுங்கள்” என்று கெஞ்சுகிறார்.

சுலைமான் நபி சற்றே சிந்தனையில் ஆழ்கிறார்கள். பிறகு சொல்கிறார்கள், “அவர்தான் உயிர் வாங்கும் வானவர் – இஸ்ராயீல் அலைஹிஸ்ஸலாம். ஆனால் அவர் ஏன் அப்படி உங்களை முறைத்துப் பார்த்தார் என்பது தெரியவில்லை! அமைதியாக இருங்கள் அமைச்சரே!”

அந்தக் காலத்தில் அப்படித்தான். உயிரெடுக்கும் வானவர் மனித ரூபத்திலும் வந்து வாங்குவார். வேறு ரூபங்களிலும் வரலாம். ஞானிகளுக்கு அவரைத் தெரிந்துவிடும்.

சுலைமான் நபி சொன்னதைக் கேட்டதும் மந்திரிக்கு வெலவெலத்து விட்டது. ”அரசரே! இதைக் கேட்டுவிட்டு நான் அமைதியாக இருப்பதா? எப்படி? ஒரு கிறுக்கனால்கூட முடியாத காரியமாச்சே. அவர் என்னைப் பார்த்த பார்வையிலேயெ என் பாதி உயிர் பிதுங்கிக்கொண்டு வெளியே வந்துவிட்டது. இப்போது நான் அரை மனிதன்! எனக்கு வாழ்க்கைப் பிச்சை போடுங்கள் அரசே! காற்றுக்குக் கட்டளை இடுங்கள். அவர் திரும்பி வருவதற்குள் என்னை எங்கேயாவது பாதுகாப்பாக அனுப்பி விடுங்கள். அமைச்சர் பதவியை நான் இப்போதே ராஜினாமா செய்து விட்டேன். என் மீது கருணை காட்டுங்கள்” என்று கதறி அழுதார்.

“இறைவன் விதித்தபடி எல்லாம் நடக்கும் அமைச்சரே. ஏன் இவ்வளவு பதட்டம்? போய் அமைதியாக இருங்கள். உங்கள் மதிநுட்பமெல்லாம் எங்கே போனது?” என்று சுலைமான் நபி கூறினார்கள். ஆனால் அவரின் காதில் எதுவும் ஏறுவதாகத் தெரியவில்லை. அவர் மிகவும் மிரண்டு போயிருந்தார். மீண்டும் மீண்டும் அதையே கெஞ்சினார்.

சுலைமான் நபி புன்னகைத்தார்கள். “சரி அமைச்சரே! நீங்கள் எங்கே செல்ல விரும்புகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்கள்.

“இங்கிருந்து ஐயாயிரம் மைல்கள் தள்ளி, சிரந்தீவுக்குக் கொண்டு போய் என்னை விட்டுவிடுங்கள்” என்று அவர் சொன்னார்.

சுலைமான் நபி காற்றுக்கு ஆணையிட்டார்கள். ரத்தினக் கம்பளத்துடன் அமைச்சரைத் தூக்கிக் கொண்டு காற்று கடுகிப் பறந்தது. அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடத்தில் அவர் சிரந்தீவில் ஒரு சோலையில் இறங்கினார். ஆசுவாசமாக ஒரு மரத்தின் நிழலில் அமர்ந்தார்.

’புறப்படுங்கள் அமைச்சரே’ என்று ஒரு குரலைக் கேட்டுத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. நிமிர்ந்து பார்த்தால் இஸ்ராயீல் அலைஹிஸ்ஸலாம். ஒரு கணம் மூச்சே நின்றுவிட்டது.

“உங்கள் உயிரை இந்த நிமிடம் இந்தச் சோலையில் வாங்க வேண்டும் என்று விதியில் இறைவன் எழுதியிருக்கிறான். நான் உங்களை சுலைமான் நபியின் அவையில் பார்த்தபோது குழம்பிப் போனேன். ‘இவனுக்கு உடல் முழுக்க ஐநூறு சிறகுகள் முளைத்தாலும் பத்து நிமிடத்தில் சிரந்தீவுக்குப் பறந்து வர முடியாதே என்று குழம்பிப் போய்தான் உங்களைப் பார்த்தேன். அதைப் பற்றித்தான் நபியிடம் பேசினேன். ‘இறைவன் விதித்தபடி எல்லாம் நடக்கும். நீங்கள் அந்த இடத்திற்குப் போய் காத்திருங்கள்’ என்று அவர்கள் சொன்னார்கள். அதுவும் சரிதான். உங்கள் உயிரை இங்கே நான் எடுக்க வேண்டும் என்பதுதான் என் கடமை. உங்களை இங்கே கொண்டு வந்து வைக்க வேண்டியது இறைவனின் பொறுப்பு என்று நினைத்துக் கொண்டு இப்போதுதான் இங்கே வருகிறேன். ஆச்சரியம் பாருங்கள். நீங்கள் இங்கே ரெடியாக இருக்கிறீர்கள்!” என்று இஸ்ராயீல் அலைஹிஸ்ஸலாம் விளக்கினார்கள். விளக்கிக் கொண்டே அவரின் உயிரையும் உருவி எடுத்துவிட்டார்கள்!”

ஒரு கதை எப்படியெல்லாம் காலப்போக்கில் வேறு வேறு பரிணாமங்களை அடைகிறது என்பது எப்போதுமே வியப்பான ஒன்றுதான். மஸ்னவி ஷரீஃபை நமக்குத் தந்த மவ்லானா ரூமி ஒரு மாபெரும் கதைச்சொல்லி. அஃப்கானிஸ்தான், இரான், இராக், அரேபியா மற்றும் துருக்கி ஆகிய நாடுகளில் அவர் நெடுகப் பயணித்திருக்கிறார். அப்போது அவருள் எத்தனைக் கதைகளும் காட்சிகளும் சேகரமாகி இருக்கும் என்பதை நினைக்கவே சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது. அந்த வளம் அவரின் காவியத்தில் தெரிகிறது. அப்படி அவர்கள் கேட்ட கதைகளில் இந்தியாவில் இருந்து சென்ற கதைகளும் கணிசமாக இருந்திருக்க வேண்டும். இந்து, பௌத்தம் மற்றும் சமணம் ஆகிய சமயங்களின் கதைகளை அவர் கேட்டிருக்கக் கூடும். பஞ்ச தந்திரக் கதைகளில் வரும் சில கதைகள் மஸ்னவியில் உள்ளன.

மேலே நாம் கண்ட மஸ்னவி கதை சாரு நிவேதிதாவின் ஸீரோ டிகிரி நாவலிலும் இடம்பெற்றுள்ளது. ஆனால் நான் சொல்லியிருக்கும் வடிவத்தில் அல்ல. சாரு சொல்லியிருப்பதைப் பார்க்கும் போது ஒன்று அவர் மஸ்னவி கதையை மாற்றி எழுதியிருக்க வேண்டும். அப்படியெனில் அது அவரின் க்ரியேட்டிவிட்டியைக் காட்டுகிறது என்று கொள்ளலாம். அல்லது அது ஏதேனுமொரு புராணத்தில் உள்ள கதையாக இருக்க வேண்டும். அது ரூமி வாழ்ந்த பகுதிகளில் இஸ்லாமிய மோஸ்த்தரில் மாற்றமடைந்து உலவி அவரின் காதில் விழுந்து மஸ்னவியில் இடம் பெற்றிருக்க வேண்டும். அல்லது, யூத / கிறித்துவ இலக்கியங்களில் இருந்து அந்தக் கதை ரூமிக்கும் கிடைத்து, இந்தியாவிற்கு வந்து புராண வடிவமும் பெற்றிருக்கலாம். இவை எனக்குத் தோன்றும் சாத்தியங்கள். இதோ சாருவின் பிரதி:

“நெருக்கமான சிநேகிதரின் திருமண வைபவத்துக்காக திருநெல்வேலி வந்த யமன் அங்கே அத்திருமண வீட்டு வாசலில் நின்று கொண்டிருந்த எலியைப் பார்த்து மூக்கின் மேல் விரலை வைத்தபடி யோசித்தான். இந்த எலி இந்த நேரத்தில் இங்கே எப்படி என முணுமுணுத்தபடி உள்ளே நுழைந்தான். யமன் தன்னைப் பார்த்துவிட்டு ஏதோ முணுமுணுத்தபடி செல்வதைக் கண்ட எலி பயந்துபோய் யமன் வெளியே வருவதற்குள் நாம் இந்த இடத்தை விட்டு அகன்றுவிட வேண்டும் என்று நினைக்க அவ்வமயம் பார்த்து அந்தப் பக்கமாகப் பறந்து வந்துகொண்டிருந்த பருந்திடம் விஷயத்தை எடுத்துச் சொல்லி என்னை எங்கேயாவது எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டாயானால் பெரிதும் உபகாரமாக இருக்கும் என்றது. நான் இப்போது ஜவ்வாது மலைக்குப் பக்கத்திலே இருக்கும் தொங்கு மலைக்குப் போகிறேன் அங்கே உன்னை விட்டுவிடவா எனக் கேட்க இந்த இடத்தை விட்டு ஓடினால் போதும் என நினைத்த எலியும் அப்படியே செய் என்றது. தான் சொன்னபடி எலியைத் தொங்கு மலையில் போட்டுவிட்டுச் சென்றது பருந்து. இங்கே திருநெல்வேலியில் திருமண வீட்டிலிருந்து அவசர அவசரமாக வெளியே வந்த யமன் எலி அங்கே இல்லாததைக் கண்டு ஆசுவாசமடைந்து அவனும் தொங்குமலை வந்து சேர்ந்தான். அங்கே அந்த எலி சாவகாசமாக எதையோ கொறித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு நல்லதாயிற்று உன்னுடைய உயிர் இதோ இந்தத் தொங்குமலையில் இந்த நிமிடம் போக வேண்டும் என்பதாய் கணிக்கப்பட்டிருக்கும் போது நீ எப்படி அங்கே திருநெல்வேலியில் மேய்ந்துகொண்டிருக்கிறாய் என்று நினைத்துத்தான் ஆச்சர்யப்பட்டேன் நல்ல காலம் நீ குறிப்பிட்ட நேரத்தில் இங்கே ஆஜராகிவிட்டதால் என் பிரச்சனை தீர்ந்தது என்று சொல்லிக்கொண்டே தன் பாசக் கயிற்றை அவ்வெலி மீது வீசினான். இந்தக் கதையின் மூலம் நீ அறிந்துகொள்ளும் நீதியாவது:”

(ஸீரோ டிகிரி: அத்தியாயம்#27, பக்.131,132)

மவ்லானா ரூமி சொல்ல வரும் நீதி அல்லது ஞானம் என்ன என்பதை நான் குறிப்பிடவில்லை. அதேபோல் சாரு நிவேதிதா சொல்லியிருக்கும் நீதியை நான் சென்சார் செய்திருக்கிறேன். ஏனெனில் அதை நான் இங்கே போட்டால் ஆங்கிலப் படங்களில் அதிகமாக இடம்பெற்றுள்ள பெருமைக்குச் சொந்தமான எஃப்பெழுத்து வார்த்தையால் என்னை நீங்கள் தூற்றக்கூடும். இக்கதைகள் ஒரு பிரபஞ்ச நீதியை உணர்த்துகின்றன. அதை நீங்கள் உங்கள் உள்ளுணர்வால் அறியக் கடவது.

இப்படியாக இந்தக் கதைகளின் நீதியைப் பற்றி நான் டைப்படித்துக் கொண்டிருக்கும் தருணத்தில் அடியேனின் மனதில் முல்லா நஸ்ருத்தீனின் நீதிக்கதை ஒன்று ஃப்ளாஷ் ஆகிறது:

முல்லா நஸ்ருத்தீனின் மகன் சோம்பேறியாக இருந்தான். ‘ஊருக்கே அறிவுரை சொல்லிக் கொண்டு திரிகின்றீர்களே. பெத்த புள்ளைக்கு நாலு நல்ல வார்த்தை சொல்லக்கூடாதா?’ என்று அவரின் மனைவி அடிக்கடி பிலாக்கணம் வைத்ததால் ஒருநாள் தன்னுடைய மகனுக்கு அறிவுரை சொல்ல எண்ணி ஒரு கதை சொன்னார். “அதிகாலை நேரம். ஸுப்ஹு சாதிக் என்னும் சுப்ரபாதம். கதிரவன் மெள்ள தலைகாட்டிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது ஒரு புழு கண்விழித்துத் தன் உடலை நெளித்து நெளித்து அன்றைய நாளின் பணியைத் தொடங்கும் நோக்கில் ஒரு செடியின் கொப்பில் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. மிகவும் சுறுசுறுப்பான புழு அது. அப்போது அங்கு வந்த குருவி ஒன்று தன் அலகால் அந்தப் புழுவை ஒரே கவ்வாகக் கவ்வித் தின்றுவிட்டது. இப்படியாக அந்த இனிய வேளையில் அந்தப் புழுவின் வாழ்க்கை முடிவுற்றது” என்றார் முல்லா. மகன் திருதிருவென்று விழித்தான். முல்லா கதையைத் தொடர்ந்தார், “இன்னொரு புழு. மகா சோம்பேறி. அது அலாரம் வைத்து ஒன்பது மணிக்குத்தான் எழுந்திருக்கும். அப்படியாக அன்று எழுந்து உடலை நெளித்துக்கொண்டு அது தரையில் ஊர்ந்து கொண்டிருந்த போது பள்ளிக்கு அவசரமாக ஓடிக்கொண்டிருந்த ஒரு சிறுவனின் பூட்ஸ் காலில் மிதிபட்டுச் செத்தது. இப்படியாக அதன் கதை முடிந்தது.” என்றார். பையன் அலங்க மலங்கப் பார்த்து, “அத்தாவே! இந்தக் கதையில் ஒரு நீதியும் விளங்கவில்லையே?” என்றான். ”முட்டாளே! விதிக்கு நீ சுறுசுறுப்பானவனா சோம்பேறியா என்பதெல்லாம் ஒரு பொருட்டே அல்ல என்னும் பேருண்மை இதில் உனக்குத் தெரியவில்லையா?” என்றார் முல்லா.

வழக்கம்போல் இதையும் என் பாணியில்தான் சொல்லியிருக்கிறேன், கூடுதல் குறைவுகளுடன். (இதே கதையை வேறிடத்தில் மீண்டும் சொல்ல நேர்ந்தால் பிரதி மாறும்!). இக்கதையை எனக்குச் சொன்னவர் ஓஷோ.

ஸீரோ டிகிரியில் ரூமி

சமீபத்தில்தான் சாரு நிவேதிதாவின் ‘ஸீரோ டிகிரி’ நாவலைப் படித்தேன். Non-linear எழுத்துக்குத் தமிழில் இது ஒரு முன்னோடி நாவல் என்று சொல்லப்படுகிறது. Lipogrammatic novel, Transgressive fiction என்றெல்லாம் வருணிக்கப்படுகிறது. ஆனால், மேம்போக்கான வாசிப்பில் இது ஒரு வெறும் எரோட்டிக் இலக்கியம் என்று முத்திரை குத்தப்படும் அபாயம் இருக்கிறது. எரோட்டிஸிசம் இதில் ஜாஸ்தியாகவே உண்டு என்றாலும் அது மட்டுமேதான் இருக்கிறது என்று சொல்லிவிட முடியாது. அப்படி இருக்குமானால் குப்பைக்குத்தான் போயிருக்கும். ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு அமெரிக்காவில் உள்ள ஒரு பல்கலைக்கழகத்தில் இந்திய நவீன செவ்வியல் இலக்கியம் என்று பாடத்திட்டத்தி வைக்கப்பட்டிருக்காது. மேலும், கேரளாவில் மகாத்மா காந்தி பல்கலைக்கழகத்திலும் (மலையாள மொழிபெயர்ப்பு) வழியே இந்நூல், அங்குள்ள முக்கியமான எழுத்தாளரான பால் சக்கரியாவின் முன்னுரையுடன், பாடமாக வைக்கப்பட்டுள்ளது. எப்படி அங்கே வகுப்பறைகளில் இதை நடத்துகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. மாணவர்கள் இதனை எப்படி அணுகுவார்கள் என்பதற்காக மட்டும் அல்ல, இதை விவாதித்து நடத்துவதற்கு – அதாவது பாடம் நடத்தி லெக்ச்சர் கொடுப்பதற்கு என்னும் பொருளில் சொல்கிறேன், நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு என்று விளங்கிக்கொள்ள வேண்டாம் – பேராசிரியர்களுக்குப் பக்குவம் இருக்குமா? என்பதற்காகவும் இப்படித் தோன்றியது.

தமிழில் எழுதப்பட்ட ஓர் இலக்கியம் இங்கில்லாமல் அண்டை மாநிலமான கேரளாவில், ‘படிப்பறிவு’ அதிகம் உள்ளதாக விளம்பப்படும் கேரளாவில், நவீனக் கலைகள் செழிக்கும் மாநிலம் என்று சொல்லப்படும் கேரளாவில் பாடமாக வைக்கப்பட்டுள்ளது என்னும் நிலையில், சாருவின் நூற்கள் உயிர்மை பதிப்பக வழி இங்கே எம் கல்லூரியில் தமிழாய்வுத் துறை நூலகத்திலும் இடம் பெற்று மாணவர்களும் படித்துவிட்டு ‘என்ன சார், இவ்வளவு வக்கிரமாக எழுதியிருக்கிறார்’ என்று சொன்ன பின் ‘ஸீரோ டிகிரி’யில் ஏதோ விஷயம் இருக்கிறது என்றுதான் எடுத்துவந்தேன்.

அண்மையில் நடந்த ஒரு விழாவில் கவிஞர் வாலி இப்படிப் பேசியிருந்தார், “என் எழுத்துக்களில் நான் சில சமயம் naked truths-ஐ எழுதினேன். அது பல பேருக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஆனால் சாரு எழுதுவது brutal truths.” நிச்சியமாக ப்ரூட்டல் ட்ரூத்ஸ் எவருக்குமே பிடிக்காது. ஆனால், நம் உடலில் அழுகிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு புண்ணைப் பார்ப்பதைப் போன்ற சமூகத்தின் சித்திரம் இது. சாரு நிவேதிதாவின் புனைகதை எழுத்தைப் பற்றி சுஜாதா “மலம்” என்று சொன்ன காமெண்ட் இங்கே நினைவு கொள்ளத்தக்கது. அவர் சொன்ன முழுமையான வரி: “காசியில் கங்கை நதியில் பளுப்பாக மிதந்து போகுமே, அது” காசி என்பது புண்ணியத் தலமாகக் கோடானு கோடி மக்களால் கொண்டாடப்படும் இடம். இறுதி மூச்சை அங்கே விட்டு மோட்சம் பெற வேண்டுவோர்தான் எத்தனைப் பேர்! அத்தகைய ஒரு புண்ணியத் தலத்தைத் தொட்டுக் கடந்து செல்லும் புண்ணிய நதி என்று போற்றப்படும் கங்கையில் “பளுப்பு” மிதக்கிறது. அந்தப் பளுப்பு எங்கிருந்து வந்தது? யாருடையது? பாவங்களைக் கழித்துப் புண்ணியம் தேடவந்த பக்தர்களின் வெளிப்படுதானே? வேறு வழி? ஆக, புண்ணிய நதியில் மிதக்கும் பளுப்புதான் சுஜாதாவின் பார்வையில் சாருவின் எழுத்தெனில், நதியையும் பளுப்பையும் சேர்த்தே பார்க்க வேண்டியதாகிறது. கங்கை நதியை ஒருவர் படம் பிடிக்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். ஃபோட்டோகிராஃபரின் ரசனைக்கேற்ப அவர் எடுக்கும் புகைப்படங்கள் காட்டும் கங்கையும் காசியும் மாறுபடும். சூரியனின் பொன் ஒளிக்கிரணங்களில் தகிக்கும் நதியாக கங்கையை ஒருவர் காட்டி அதன் புனிதத் தன்மையைப் புலப்படுத்தலாம். அது ஒரு ஆன்மிக ரொமாண்டிக் புகைப்படமாக இருக்கும். கங்கை நதியில் பளுப்பு மிதந்து போவதைக் காட்டியும் ஃபோட்டோ எடுக்கலாம். அது ஒரு டாக்குமெண்ட்ரிப் புகைப்படமாக இருக்கும்.

ஸீரோ டிகிரியைப் படித்த போது, அது ஆற்றில் ஒரு கால் சேற்றில் ஒரு கால் என்பது போல் எரோட்டிசிஸமும் வல்காரிட்டியும் கலந்த சாம்பல் வெளிகளில் இயங்கும் ஒரு எழுத்தாக இருக்கும் பகுதிகளைக் காண, எனக்கு ஸ்லம்டாக் மில்லியனியர் படத்தில் வரும் சிறுவன் (கதாநாயகன்) தன் உடலெங்கும் மலம் அப்பிய நிலையில் நிற்பது நியாபகம் வந்தது. அந்தச் சேரியின் பொதுக் கக்கூஸில் மலக்குழியில் குதித்தெழுந்து தன் உடலெங்கும் மலம் அப்பிய நிலையில், தன் அபிமான நடிகரான அமிதாப் பச்சனின் புகைப்படத்தைக் கையில் பிடித்தபடி (அதில் ஒரு துளி மலமும் படாமல் அவன் உயர்த்திப் பிடித்துக் கொண்டு வருவான்! தன் மீது மலம் பட்டாலும் தன் மனத்தின் பீடத்தில் இருக்கும் புனிதப் பிம்பத்தின் மீது அசிங்கம் படக்கூடாது என்னும் பக்தி!) அவரிடம் ஆட்டோகிராஃப் வாங்க வருவான். அவன் மீதுள்ள மலத்தின் நாற்றம் தாளாமல் அனைவரும் முகம் சுளித்து விலகி ஓட, போலீஸ் அவனை விரட்ட நினைக்க, அமிதாப் பச்சன் அவன் நீட்டும் ஃபோட்டோவில் ஆட்டோகிராஃப் இட்டுத் தருகிறார்! அந்த ரசிகனின் வெறித்தனமான ரசனையை அவர் உணர்ந்துகொண்டு அங்கீகரித்ததாக அந்தக் காட்சியின் செய்தி. சாரு நிவேதிதாவின் எழுத்து, சுஜாதா சொல்வது போல் மலமாக அல்ல, தன் உடலெங்கும் மலம் அப்பிய அந்தச் சிறுவனின் புகைப்படமாகத் தோன்றியது எனக்கு. அந்தச் சிறுவனை ஒருவர் ஃபோட்டோ எடுக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவன் மீது அப்பியுள்ள மலத்தின் பிம்பமும் கேமிராவின் லென்சில் விழுந்து புகைப்பட நெகட்டிவில் பதிவாகி, இருட்டறையில் கழுவியெடுக்கும் போது அப்படியே புகைப்படத்தில் தோன்றத்தானே செய்யும்? சமூகம் அந்தச் சிறுவனைப் போல் இருக்கிறது எனில், சாருவின் நாவல் அந்தச் சிறுவனை எடுத்த ஃபோட்டோவாக இருக்கிறது.

மேலும், தன்னுடைய எழுத்திற்கு ஒரு தத்துவப் பின்னணி இருக்கிறது என்று சாரு நிவேதிதா சொல்கிறார். அந்தத் தத்துவப் பின்னணி ஒருவருக்கு உடன்பாடாக இல்லாத பட்சத்திலும் அதை விளங்கிக்கொண்டு இந்நாவலை அணுகுவதுதான் நேர்மை. ழார் பத்தாயின் ‘Story of the eye’ நாவலுக்குக் குறியீட்டு விளக்கங்கள் இருந்தது போல் இந்நாவலுக்கும் இருப்பதாகச் சாரு சொல்கிறார். ”ஸீரோ டிகிரி” என்று தன் நாவலுக்குத் தலைப்பிட்டது பற்றி அவர் சொல்லும் சில வார்த்தைகளைப் பாருங்கள்:

“Zero visibility என்பார்கள். பார்வையே தெரியாத பனிமூட்டம். பனி என்பது மரணம். பச்சையின் எதிர்முனை பனி. பச்சை துவக்கம். பனி முடிவு. பனி என்பது apocalypse. மகாபாரதம் apocalypseல் முடிகிறது. One Hundred Years of Solitude நாவலும் apocalypseலேயே முடிகிறது. பனியைப் பற்றி யோசிக்கும் வேளையில் ஒரு நிகழ்ச்சி ஞாபகம் வருகிறது. தங்களால் கொல்லப்பட்ட லட்சக்கணக்கான யூதர்களின் உடல்களை அப்புறப்படுத்துவது எப்படி என்று யோசிக்கிறார்கள் நாஜிகள். பனிப்பாறைகளாய் உறைந்து கிடக்கும் நதியில் வெடிகுண்டு வைத்து தகர்த்து உள்ளே ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நதியில் அந்த உடல்களைப் போடுகிறார்கள்.

ஸீரோ டிகிரியில் – வாழ்வின் அவலத்தால் துரத்தப்பட்டு பனிப் பாலையில் தனித்து அலைகிறான் ஒருவன். அவன் சொர்க்கத்துக்கு செல்லவில்லை. யாரும் அவனைப் பின் தொடரவில்லை. மேலே செல்லும் மார்க்கமேதும் விளங்கவில்லை. மறிமான் (Antelopes) கூட்டங்கள் அலை அலையாய் நிழல் ரூபமென பாய்ந்து சென்று கொண்டிருக்கின்றன. வாழ்வின் அத்தனை வார்த்தைகளையும் தள்ளி வைத்துவிட்டு மண்டியிட்டுக் கதறுகிறான்.

கிரேக்கத் துன்பவியல் காவியங்களில் கேட்கும் கோரஸ் இது.

இது ஒருவிதமான விளக்கம். இதே போல் joy, celebration, laughter, ecstasy, frenzy, eroticism, parody, humour என்றெல்லாம்கூட ஸீரோ டிகிரியை வாசிக்கலாம்.

அதோடு, Nothingness என்பதற்கு எதிர்ப்புள்ளியிலிருந்து அந்த நாவல் உடலை மையப்படுத்துவதையும் ஒருவர் மிகச் சுலபமாக கண்டு கொள்ளமுடியும். உடல் carnivalஆக மாறுகிறது. ‘எல்லா அர்த்தங்களுக்கும் அறிவுக்கும் உடலே ஆதாரம். அரோக்கியமும் வலிமையும் முக்கியப் பண்புகளாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும்’ என்று ஜராதுஷ்ட்ராவில் நீட்ஷே எழுதுவதையும் இங்கே ஞாபகப் படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.” (நூல்: ‘ஒழுங்கின்மையின் வெறியாட்டம்’)

சாரு நிவேதிதா தன் கதைகளில் முன்வைக்கும் counter culture வாழ்க்கை முறையில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. (இப்படி counter culture என்று ஆங்கில லிபியிலேயே எழுதிவிடுவது உத்தமம். சாரு தன் நூலில் கவுண்டர் கல்ச்சர் என்று எழுதுகிறார். விபரீதமாகப் பொருள் கொண்டுவிடுவார்கள் ஐயா!) அத்தகைய வாழ்க்கை முறையின் நியாயங்கள் என்று அவர் உரைக்கும் வாதங்களை நான் அறிந்துகொள்ள செவி கொடுக்கிறேன். என் காலத்தின் பண்பாட்டுச் சூழலில் நிகழும் மாற்றங்களை நான் அவதானிப்பது அவசியம் அல்லவா?

பின்-நவீனத்துவம் (post-modernism) என்பதை ஓர் இலக்கிய இயக்கமாக மாணவர்களுக்குச் சொல்லித் தரும் பேராசிரியன் என்ற முறையில் அதன் இலக்கியப் பிரதிகளைப் படிக்காமல் இருப்பது அழகல்ல. இப்படியொரு இரண்டாம் பட்ச காரணத்துக்காகவும் ஸீரோ டிகிரியை நான் வாசித்தேன். சாதாரணமாக எல்லோரும் கேட்கும் ஒரு கேள்வி பின்–நவீனத்துவத்தைப் பொருத்த வரை அபத்தமானது: ‘நாவலின் கதை என்ன?’ ஒரு நாவல் என்றால் ஒரு கதை இருக்கும் என்னும் புரிதலில் கேட்கப்படும் இந்தப் பத்தாம் பசலித்தனமான வினா ஸீரோ டிகிரி போன்ற ஒரு நாவல் மீது சாத்தியமில்லை. இதில் கதையே இல்லை அல்லது பல கதைகள். காவியத்தில் இருப்பது போல் ஒரு மையக் கதையும் அதைச் சார்ந்து பல துணை கதைகளும் என்பது போன்ற அமைப்பில் அல்ல. எல்லாமே துணைக்கதைகள் அல்லது எல்லாமே மையக்கதைகள். எந்தக் கதைக்கும் தலையோ வாலோ தென்படாது. இப்படியான ஒரு கதைப் பிரதியை எழுதியிருப்பதில் சாரு நிவேதிதாவின் விஸ்தாரமான வாசிப்பின் பங்களிப்பு மீது ஒரு தனிக்கவனம் வைத்து வாசிக்க வேண்டியிருந்தது. அதில் இரண்டு கதைகளை உங்களிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று மனம் பரபரக்கிறது.

முதல் கதை, இந்நாவலின் எட்டாம் அத்தியாயத்தில் வரும் ஃபக்ருன்னிஸாவின் கதை. அது முகலாயர்களின் ஆட்சிக் காலம். அவள் அரண்மனையை ஒத்த பிரம்மாண்டமான ஒரு வீட்டில் வசிக்கிறாள். அது அவளுக்காக நவாப் மிர்ஸா அலிகான் கட்டிக் கொடுத்தது. அவரின் அரண்மனை அந்தப்புரத்துக்குச் செல்ல மறுத்துத் தனியே அரண்மனை நிகர்த்த அவ்வீட்டை வாங்கிக் கொண்டவள் ஃபக்ருன்னிஸா. நவாபின் மனத்தில் ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்த நாயகி அவள். அவள் ஒரு கவி, பாடகி மற்றும் நர்த்தகி. ‘அன்றைய தினம் அவள் ஆடிய ஆட்டத்தையும் பாடிய பாட்டையும் கேட்டவர்கள் அது போன்ற கலை விருந்தை அவர்கள் வாழ்விலேயே கண்டதில்லை என்றார்கள். கவியுள்ளம் படைத்த நவாபுக்கும் அப்படித்தான் தோன்றியது. ஃபக்ருன்னிஸா அன்றைக்கு உருவாக்கிப் பாடிய கஸல்களில் தெரிந்த காதலிலும் காவிய உணர்விலும் உருகிப் போனார் நவாப். எப்பேர்ப்பட்ட கவி அவள் என்று வியந்துகொண்டே இருந்தார்’ என்று எழுதுகிறார் சாரு.

ஃபக்ருன்னிஸாவுக்கு இத்தனைத் திறமைகள் எப்படி வாய்த்தன என்று நவாப் வியக்கிறார். அத்தனை அறிவும் அவள் தன் ஆசிரியரிடம் கற்றவை. அவர் பெயர் மௌல்வி நிஸாமுத்தீன். அவர் அவளுக்கு நீச்சல் நாட்டியம் இசை தர்க்கம் தத்துவம் வான சாஸ்திரம் அராபிக் பெர்ஷியன் ஹீப்ரூ கிரேக்கம் போன்றவற்றை எல்லாம் கற்றுத் தந்திருக்கிறார். அவர்கள் இருக்கும் ஊர் புறாக்கள் நிரம்பியது என்னும் வருணனையும், அவை வசிக்கும் இடம் அவ்வூரில் அடங்கியுள்ள ஹஜ்ரத் முஹையத்தீன் அப்துல் காதிரி ஔலியா என்னும் சூஃபி மகானின் தர்ஹா என்னும் குறிப்பும், அவர் அவ்வூரில் நிகழ்த்திய அற்புதமும் அடுத்து விளக்கப்படுகிறது. “எல்லாம் ஔலியாவின் கராமத்” (கதையின் இந்தப் பகுதி முழுக்கவும் சாரு நிவேதிதா அவர் வளர்ந்த நாகூர் தர்காவின் சூழலின் நியாபகங்களை மனத்தில் இழையவிட்டபடி எழுதியிருப்பதாகப் படுகிறது.)

இக்கட்டத்தில் ஆங்கிலேயர்களின் படையெடுப்பு நிகழ்கிறது. நவாப் அவர்களிடம் சரணடைகிறார். அரண்மனை கொள்ளையிடப்படுகிறது. ”ஃபக்ருன்னிஸா வைரத்தைப் பொடி செய்து விழுங்கித் தன்னுயிரை மாய்த்துக்கொண்டாள்” என்பதாக அவளின் கதை முடிவுக்கு வருகிறது.

இக்கதையைப் படித்து முடித்ததும் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன். இந்தக் கதை ஏறத்தாழ நான் பல வருடங்களுக்கு முன்பு படித்த ஒரு நாவலின் கதையை நினைவுப் படுத்தியது! மட்டுமல்ல, அந்த நாவலின் கதையைத் திரைப்படமாகவும் பார்த்திருக்கிறேன்.

மீர்ஸா ஹாதி ருஸ்வா என்பவர் 1899-ல் எழுதிய அந்த நாவலின் பெயர் “உம்ராவோ ஜான் அதா”. உருது மொழியின் முதல் நாவலாக இது கருதப்படுகின்றது. லக்னோ நகரில் வாழ்ந்த ஒரு நர்த்தகியின் வாழ்க்கையைச் சொல்லும் கதை. நவாபுகளால் ஆட்சி செய்யப்பட்ட 19-ம் நூற்றாண்டின் லக்னோ வாழ்க்கையைச் சித்தரிக்கும் இந்நாவலை நான் திருச்சியில் நவாப் பள்ளியைச் சுற்றியுள்ள பழைய நூற்கள் விற்கும் கடையொன்றில் வாங்கி வந்து வாசித்தேன். அட்டையில் முகலாய ஓவியம் உள்ள அந்த ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு யாரால் செய்யப்பட்டது எந்த ஆண்டு வெளிவந்தது என்னும் விவரங்களை அறிய முடியா வண்ணம் அதன் உள்ளே பிப்ளியோகிராஃபி மற்றும் முன்னுரை பக்கங்கள் கிழிக்கப்பட்டிருந்தன. ”Umrao Jaan Ada” என்னும் பெயரில் மூன்று மொழிபெயர்ப்புக்கள் உண்டு. 2006-ல் குஷ்வந்த் சிங்கின் மொ.பெ வெளிவந்தது. நான் வாங்கியது ரூபா&கோ வெளியிட்டது என்பதை வைத்து நான் வாங்கிய நூலின் விவரத்தைக் கண்டறிந்துவிட்டேன்: டேவிட் மாத்யூஸ் என்பவரின் மொழிபெயர்ப்பு. (பழைய நூற்களை வாங்கிப் படிப்பதில் பொருளாதார அனுகூலம் என்ற ஒன்று வேண்டுமானால் இருக்கலாமே ஒழிய, சில நூற்களுக்குள் அவற்றை டிவோர்ஸ் செய்து போனவர்கள் செய்திருக்கும் ரணகளங்களைப் பார்க்கப் பிடிங்கித் தின்னும். எனவே முடிந்த வரை பழைய நூல்களை நான் வாங்குவதே இல்லை.)

இந்த நாவலின் கதை திரைப்படங்களாக மீண்டும் மீண்டும் எடுக்கப்பட்டுள்ளது. உம்ராவோ ஜான் என்னும் தலைப்பில் பாகிஸ்தானில் 1972-ஆம் ஆண்டு ஹசன் தாரிக் என்பவரின் இயக்கத்தில் வெளிவந்தது. இந்தியாவில் மூன்று முறை திரைப்படமாக உருவாக்கப் பட்டது: எஸ்.எம்.யூசுஃபின் இயக்கத்தில் ’மெஹந்தி’ (1958), முஜஃப்பர் அலியின் இயக்கத்தில் ‘உம்ராவோ ஜான்’ (1981) மற்றும் ஜே.பி.தத்தாவின் இயக்கத்தில் ‘உம்ராவோ ஜான்’ (2006).

மண்ணில் வாழ்ந்ததோ அல்லது முழுவதும் கற்பனையோ, சில பாத்திரங்கள் பொது மனத்தில் அழியாச் சித்திரங்களாய் ஆகிவிடுகின்றன. அதில் ஏனைய கலைகளை விடவும் சினிமா மிகவும் வலிமையான ஊடகமாக உள்ளது. ஏனெனில் அது சலன பிம்பங்களை நம் விழிக்குள் கொண்டு சேர்க்கிறது. அவ்வகையில், வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் என்றால் அந்த ஆளுமையாக வேடமிட்ட சிவாஜியின் உருவம்தான் மனத்தில் பளிச்சிடுகிறது. சலீம்-அனார்க்கலி அமர காதல் கதையை வெவ்வேறு காலத்தில் வேறு வேறு ஆட்கள் படமாக்கியிருக்கிறார்கள். ஆனால் கே.ஆசிஃப் என்னும் கலைஞன் passion-னுடன் உருவாக்கிய ‘முகலே ஆஸம்’ திரைப்படத்தில் அனார்க்கலியாய் வந்த மதுபாலாவின் பிம்பம்தான் அனார்க்கலி என்னும் பெயரைக் கேட்டாலே நினைவில் எழும். இத்தனைக்கும் அப்பாத்திரம் வெறும் கற்பனைதான்.

உம்ராவோ ஜான் திரைப்படப் பிரதிகளில் இன்றளவும் உச்சமாக இருப்பது முஜஃப்பர் அலி 1981-ல் எடுத்ததுதான். அதன் கூட்டணியில் இடம்பெற்ற பலரது கலை வாழ்வின் உச்சமாக அப்படம் அமைந்தது. இது அபூர்வம். இயக்கத்திற்கு முஜஃப்பர் அலி, இசைக்கு ஃகய்யாம், பாடல்களுக்குக் கவிஞர் ஷாரியர், நடிப்பிற்கு ரேகா மற்றும் ஃபாரூக் ஷேக் ஆகியோர் அனைவருக்கு அது ஒரு சிகரப் படமாக அமைந்தது. மக்களிடம் கஸல் பாடல்களின் மீதான ரசனையை ஓர் அங்குலம் இப்படம் உயர்த்தியது உண்மை. கஸலுக்கு இப்படம் செய்த சேவையினளவு வேறு இந்திப்படம் செய்திருக்காது.

இந்த நாவலில் எனக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றிய பகுதி ஒன்று என்னவெனில், பைஜாபாதில் கொள்ளைக்காரன் ஒருவனால் கடத்தப்பட்டு லக்னோ கொண்டு வந்து சந்தையில் ஒரு விலைமாதிடம் விற்கப்பட்ட ஒரு சிறுமிக்கு அரபியும் உருதுவும் இலக்கியங்களும் கற்றுத்தர ஒரு மௌலவி ’அந்த’ வீட்டில் இருக்கிறார் என்பதுதான்! நடுத்தர வயதுள்ள அந்த மௌலவிக்கு அங்கே உள்ள ஒரு விலைமகள் மீது ஈர்ப்பும் உண்டாகிறது. அவர் தன் மனைவியால் மிகவும் மனச்சோர்வுக்கு ஆளான நிலையில் இருப்பவர் போலும். அந்தப் பெண் இதை அறிந்து கொண்டு அவரை ஆட்டி வைக்கிறாள். அவள் கேட்டால் என்று பழம் பறிக்க மரத்தில் ஏறி எறும்புக்கடி வாங்கிக்கொண்டு அவர் இறங்கி வருகிறார். (சாரு நிவேதிதாவின் கதையில் ஃபக்ருன்னிஸாவுக்கு மௌல்வி நிஸாமுத்தீன் என்னும் உஸ்தாத் இருப்பதை நினைவு கூர்க.)

இது அந்த நாளைய பழக்கவழக்கம் போலும். அந்நாட்களில் மௌலவிகளே கல்விமான்கள், அறிஞர்கள். மதறஸாக்களே பள்ளிகளும் கல்லூரிகளும் ஆகும். எனவே எழுதப்படிக்கத் தெரிந்தவர்கள் என்னும் பேரில் அத்திறமைகள் தேவைப்படும் அனைத்து வேலைகளிலும் அவர்களே நியமிக்கப் பட்டிருப்பார்கள். ஆனால் மார்க்கக் கல்வி ஓதிய ஒரு மௌலவியை கணிகையர் வீட்டில் பாடம் கற்பிக்க வைத்திருந்தார்கள் என்றால் அது இழிவல்லவா என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. எந்தக் காலத்திலும் கல்வியறிவு என்பது அதிகார மையங்களுக்குப் பாதசேவை செய்யும்படியாகவே நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. இன்று ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரிகள் அரசு இயல்களில் எந்நிலையில் வைக்கப்படுகிறார்கள் என்பதைக் கொஞ்சம் நினைத்துப் பாருங்கள். இருப்பினும், மௌலவி ஒருவர் அந்த மாதிரியான இடத்தில் மாதச் சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டு என்று எண்ணுவது இன்றைய நிலையில் விசித்திரமாகத்தான் படுகிறது. சென்னையில் சையது அகுமது மறைக்காயர் என்றொருவர் “அல்-ஹிலால் பப்” ஒன்று நடத்த அதில் டீஜேவாக ஒரு மௌலவி பணியாற்றினால் எத்தனை விசித்திரமாக இருக்குமோ அப்படித்தான் இது அந்தக் காலத்தில்.

இக்கதை ஒரு கணிகையின் வாழ்வைச் சொல்கிறது என்பதே இப்படத்தைப் பார்க்கும் பலருக்கும் உருத்தாத படிக்கு அதன் கலாச்சார செழுமை காட்சிப்படுத்தப் பட்டுள்ளது. உம்ராவோ ஜானை நினைக்கும் போது சட்டென்று சிலப்பதிகாரமும் ஞாபகம் வருகிறது. மாதவி ஒரு கணிகை. ஆனால் அவள் அறிமுகமாவது அரங்கேற்றுக் காதையில் ஒரு நர்த்தகியாக. நடனக்கலையில் யாரும் நிகரில்லாத் திறமை கொண்டவளாக ஆடி இதயங்களைக் கொள்ளை கொள்பவளாக. வெற்றழகியாக அல்ல, அரிதான அதிசயமான ஒரு கலைப்பொருளாக முன்னிறுத்தப் படுகிறாள். நடனம் முடிந்த பின்பே சித்திராபதி மேடையில் தோன்றி அவளை விலைகூறி வாங்குவார் வாங்கலாம் என்று அறிவிக்கிறாள். அதி செல்வர்கள் மட்டுமே அங்கிருந்திருக்க முடியும். கோவலன் அவளை மிகு செல்வம் தந்து வாங்குகிறான்.

இதே போன்ற நிலை உலகின் அனைத்துக் கலாச்சாரங்களிலும் பண்டைய காலத்தில் இருந்துள்ளது. சென்ற நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரையிலும்கூட இங்கே தென்னகத்தில் தேவரடியாட்கள் என்னும் ஒரு கூட்டம் பேணப் படவில்லையா? கலைக்காகவே அவர்கள் களிமண் பானையாக வனையப்படுவது போல் வளர்க்கப்பட்டார்கள். இசை, நடனம் ஆகிய கலைகளுக்காக மட்டும் அல்ல. கொக்கோகமும்தான். அவர்களுக்குச் சொல்லித் தர வித்வான்கள் இருந்திருப்பார்கள் அல்லவா?

கலைகளில் தேர்ந்த கணிகையரைப் பேணும் நிலை முகலாயர்களின் ஆட்சியிலும் இருந்தது. அதன் எச்சமாகவே 19-ம் நூற்றாண்டில் நவாபுகளின் வாழ்வில் அவர்கள் இடம் பெறுகிறார்கள். ஆங்கிலேயர்களுக்கு அவர்கள் பரிசளிக்கப்பட்டார்கள். அரபி / உருது அவர்களை தவாஇஃப் என்று அழைத்தது. அவர்களையும் கோயில்களில் இருந்து தமக்குக் கிடைத்த தேவரடியாட்களையும் ஆங்கிலேயர்கள் பொதுவாக Nautch Girls (நாச் – நடனம் என்பதற்கான இந்தி வார்த்தை. ந்ருத்யம் என்பதன் மரூஉ) என்று அழைத்தார்கள்.

முகலாயர்களின் கலாச்சாரத்தில் தவாஇஃப்கள் இடம் பெற்றதன் மூலம் எங்கே செல்லும் என்று ஆராய்ந்தால் பல கோணங்களில் விடை கிடைக்கலாம். ஏனெனில் எந்த நாடாயினும் அரசமைப்பில் இத்தகைய பெண்கள் உருவாக்கிப் பேணப்பட்டிருந்தார்கள் என்பதையே காண்கிறோம். பெண்ணுடல் என்பது கலைப்பொருளும் அதனடியாக போகப் பொருளும் ஆகும் என்னும் பார்வையே மிதமிஞ்சிய செல்வச் செழிப்பும் புலனின்ப நாட்டமும் கொண்ட அதிகார மையங்களிடம் இருந்தது. எந்த அளவுக்குக் கலைத்தன்மை கூடுகிறதோ அந்த அளவுக்கு போகத்தன்மையும் கூடும் என்னும் கணக்கில் அப்பெண்கள் கலைகளில் தேர்ந்தவர்களாக உருவாக்கப் பட்டார்கள். கணிகை ‘ஆய கலைகள் அறுபத்து நான்கு’ அறிந்திருக்க வேண்டும் என்று பட்டியலிடுகிறார் வாத்ஸ்யாயன்.

கலைகளிலும் குறிப்பாக நடனமே அவளுக்குப் பிரதானமாகக் கற்பிக்கப்பட்டது. ஏனெனில் நடனம் என்பது உடல் சார்ந்தது. (பருமனான ஒரு பெண் நல்ல பாடகியாக இருக்கலாம், ஆனால் நாட்டியக்காரியாக இருக்க முடியாது என்பது எதார்த்தம்.) நடனம் சிறக்க கலையில் ஐடியலாகச் சொல்லப்பட்ட சாமுத்ரிகா லட்சணங்களை மிகவும் நெருங்கி வரும் உடலமைப்பு இருக்க வேண்டும். எனவே, அதற்கான பயிற்சிகள், உணவுமுறைகள் என்று இப்படி அவர்களுக்கான வாழ்க்கை முறையே உருவாக்கப்பட்டது. பரதநாட்டியம் ஆரம்பக் காலத்தில் தேவரடியாட்களுக்கானது என்றே இருந்தது. ருக்மினி தேவி அருண்டேல் அதனை வரித்துக் கொண்டு இன்றிருக்கும் நிலை நோக்கித் திருப்பிவிட்டார். இன்றது பிராமணச் சமூகத்தின் நடனம் என்பதாக முத்திரை பெற்றுள்ளது.

முகலாயர்களின் கலாச்சாரம் இஸ்லாமியக் கலாச்சாரம் அல்ல. (”The Cultural Side of Islam” என்று ஒன்று உண்டு. இத்தலைப்பில் முஹம்மத் மர்மத்யூக் பிக்தல் அவர்களின் உரைத் தொகுப்பான ஒரு நூலே இருக்கிறது.) முகலாயக் கலாச்சாரம் என்பது semi-islamic culture என்றே சொல்வேன். (சிலர் இன்னும் காட்டமாக pseudo-islamic culture என்று சொல்லக்கூடும்.) பெண்களின் உடலை நடனத்தில் ரசிப்பது என்பது பழங்கால அரபிகளின் வாழ்க்கை முறையில் இருந்தது. ‘அய்யாமுல் ஜாஹிலிய்யா’ – அறியாமைக் காலம் என்று ஹதீஸ் வருணிக்கும் காலகட்டத்துக் கலாச்சாரக் கூறு அது. நபிகள் நாயகத்தின் தலைமையிலான முஸ்லிம்களை எதிர்த்த அபூஜஹலின் படையினரில் அவர்களின் வீரர்களுக்கு உற்சாகம் ஊட்டுவதற்காகப் பெண்கள் நடனமாடியபடி வந்தார்கள் என்ற பதிவு உள்ளது. அச்சமயம் நபியின் தலைமையில் சஹாபாக்கள் இறை வழிபாட்டில் மனவுறுதியைத் தேடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இஸ்லாத்தில் அந்த நடனத்திற்கு இடமில்லை. ஆனால் பிற்காலத்தில் அறியாமைக் காலக் கலாச்சாரக் கூறுகள் மெள்ள நுழைந்தபோது பெண்களின் பொது நடனமும் அதில் இடம் பிடித்திருக்க வேண்டும். இன்று, மௌலானா ரூமி என்னும் ஆன்மிக மாமேதை அடங்கியிருக்கும் பூமியான துருக்கியின் கலாச்சார அடையாளங்களில் மிக முக்கியமான ஒன்றாகக் காட்டப்படுவது எது? பல்லிகளைப் போல் ஒல்லி பெல்லிகள் ஆடும் நடனம்!

மீர்ஸா ஹாதி ருஸ்வாவின் உம்ராவோ ஜானும் சாரு நிவேதிதாவின் ஃபக்ருன்னிஸாவும் இப்படியான ஒரு மரபில் வந்தவர்கள்தான்.

சரி, அடுத்த கதை என்ன என்று பார்க்கலாம்.

நஸ்மா

நான்கு தினங்களுக்கு முன் செல்லில் அழைத்தார் சையத். சூஃபித் தத்துவங்கள் மீது மிகுந்த க்ரேஸ் ஆகியிருக்கிறார். இது வெறும் க்ரஷ் அல்ல என்றும் ஜென்யூன் லவ் என்றும் நம்புகிறேன். ’சிவாஜி’ திரைப்படம் ரிலீசாகும் தருணத்தில் அப்போது அதன் ஒரு விளம்பரத்தில் ‘செல்ஃபோன் அடிச்சா; ரிங்கு சிவாஜி அடிச்சா சங்கு’ என்று ஒரு குத்து வசனம் –அதாங்க பன்ச் டயலாக் – போட்டிருந்தார்கள். சமீபத்தில் நடந்த ஒரு புற்றுநோய் விழிப்புணர்வு ஊர்வலத்தில் மாணவன் ஒருவன் பிடித்திருந்த அட்டையில் ‘செல்ஃபோன் அடிச்சா ரிங்கு; சிகரெட் அடிச்சா சங்கு’ என்று அதை மிகவும் க்ரியேட்டிவாக மாற்றி எழுதப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்தேன். (சிவாஜியே சிகரெட் அடிச்சாலும் அவருக்கு சங்குதானாம். இதில் ஒரு நயம் பாருங்கள்: சங்கு எனப்படுவது குரல்வளை. சிகரெட் புகைப்பதால் அந்த இடத்தில்தான் கான்சர் வரும்!) சையத் என்னை செல்ஃபோனில் அழைத்ததை எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது இது ஏன் இப்போது நினைவு வருகிறது? மனித மனம் மிகவும் விசித்திரமானது!

இந்த மன விசித்திரம் என்ன என்று அறிய வேண்டுமெனில் எனக்குத் தோன்றிய இந்த அனுபவத்தைக் கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான் ஒரு கட்டுரையாக எழுதினால்தான் உண்டு. சும்மாவெல்லாம் எழுத மாட்டார். இதை ஒரு கவிதையாக்கி அது அவர் கண்ணில் பட்டால் எழுதலாம்.

“கைப்பேசியில் அழைத்தாய் - நான்

சிகரெட்டை நினைத்தேன்”

என்று எழுதினால் ஏதோ அம்ரிதா ப்ரீத்தம் எழுதிய கவிதை போல் இருக்கிறது. இது கவிக்கோவின் கண்ணில் பட்டால் ’கைப்பேசிக் கண்ணீர்’ என்பது போல் தலைப்பு வைத்துக் கட்டுரை எழுதுவார் என்று தோன்றுகிறது.

சூஃபித்துவத்தில் உள்ள ஒரு கோட்பாடு பற்றிக் கேட்கவே சையத் என்னை அழைத்திருந்தார். என் செல்ஃபோனில்தான் ’ஆன்’ செய்தால் செவ்வாய் கிரகவாசிகள் பேசுவதெல்லாம் க்ராஸ் ஆகிக் கேட்கிறதே. சையத் என்ன சொல்கிறார் என்றே புரியவில்லை.

“#*@*%#@ என்றால் என்ன ரமீஸ்?” என்று என் காதில் விழுகிறது. சரியாகக் கேட்கவில்லை என்று சொன்னேன்

.

“என்ன நீங்க கேள்விப்பட்டதே இல்லையா, @#$!%$#$**” என்கிறது மீண்டும். காதில் குறும்பி அடைத்திருக்கிறதோ என்று மறுபக்கம் வைத்துப் பார்க்கிறேன். அதே பழைய ரேடியோவில் ஆஸ்த்ரேலியா அலைவரிசையைப் பிடிப்பது போன்ற ஓசைகள்.

“ஸ்பெல்லிங் சொல்லுங்கண்ணே” என்றேன். சொன்னார். என் காதில் விழுந்ததை வைத்து “மெஸ்மாவா?” என்றேன். இல்லை, என்று திருத்திச் சொன்னார்.

இப்போது அது என் காதில் ‘நஜ்மா’ என்ற நாமரூபத்தில் விழுந்தது. ஐயோ, இது விவகாரமான ஒரு நாவலை எழுதியவரின் பெயராச்சே. இதற்கும் சூஃபித்துவத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று குழம்பினேன். ”The Almond” என்னும் அந்த நாவல் ‘The Sexual Awakening of a Muslim Woman’ என்ற விவரிப்பு வாசகத்துடன் அடையாளம் தெரியாத வட ஆஃப்ரிக்கப் பெண் (?) எழுத்தாளர் ஒருவரால் எழுதப்பட்டு 2004-ல் ஐரோப்பாவில் வெளியிட்ப்பட்டது. ஆசிரியர் இந்நாவலுக்காக வைத்துக்கொண்ட புனைப்பெயர் நஜ்மா (Nedjma – நெஜ்மா என்று நூலில் போட்டிருக்கிறார்கள். துருக்கிய உச்சரிப்பு அப்படி இருக்கும். ஆஃப்ரிக்காவிலும் அப்படியான ஸ்லாங் இருக்கும் போல.) 

மீண்டும் அது அல்ல என்று சொல்லித் திருத்தி உரைத்தார். இப்போது அது எனக்கு ‘நக்மா’ என்று கேட்டது. ‘நக்மா’. இது ஒரு சூஃபிக் கலைச்சொல் என்று சொல்ல முடியாது. ஃபார்ஸி மொழியில் இதற்கு இன்னிசை / இனிய ராகம் என்று பொருள். உருதுவிலும் பயன்படுத்துகிறார்கள். கஸல் பாடல்களிலெல்லாம் அடிக்கடி வருகின்ற ஒர் சொல். பெயராகவும் வைத்துக் கொள்வார்கள் என்பதைத் தமிழர்கள் நன்கறிவார்கள். ஆனால் சூஃபித்துவத்தில் இச்சொல் முக்கியமான எந்தக் கோட்பாட்டிலும் வருவதாகத் தெரியவில்லை. சமாஃ – இசை கேட்டல் என்னும் கோட்பாடு உண்டு. அதற்குள் இது வரக்கூடும் என்று நினைத்தேன்.

பிறகு மீண்டும் சையத் திருத்திச் சொல்லச் சொல்ல ஒருவாராக அவர் சொல்ல வந்த சொல் என் செவித்துளையின் வழி புகுந்து நரம்பின் வழி நடந்து மூளையை முத்தமிட்டது: நஸ்மா!

இனி யாராவது தங்கள் குழந்தைக்குப் பெயர் சொல்லச் சொன்னால் இதைச் சொல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன். முதலில் ‘அஸ்மா’ என்று சொல்ல வேண்டும். ‘இல்லிங்க தம்பி, அதெல்லாம் எங்க ஊட்ல நிறைய பேருக்கு வச்சாச்சு. மாடர்னா சொல்லுங்க” என்று நிச்சயமாகக் கேட்பார்கள். யோசிப்பது போல் பாவ்லா காட்டிவிட்டு ‘நஸ்மா’ என்று சொல்ல வேண்டும். ஆண் பிள்ளையாக இருந்தால் “சையத் நஸ்மா” என்று வைக்கச் சொல்வேன். (’நன்றி மறப்பது நன்றன்று’ என்பது குறள்)

’நஸ்மா’ என்பது சூக்கும உடலைக் குறிப்பதற்கு சூஃபித்துவத்தில் பயன்படுத்தப்படும் சொல். கோவான் அரபி – ஆங்கில அகராதியை எடுத்துப் பீராய்ந்து பார்த்ததில் ந-ச-ம என்னும் வேரில் இச்சொல் உள்ளது தெரிந்தது. மூச்சு, இளங்காற்று ஆகிய அர்த்தங்களுடன் உயிர்வகை, ஆன்மா ஆகிய அர்த்தங்களும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. நஸ்மா என்னும் சொல்லை முதன் முதலில் கேட்ட போதே “நசீம்” என்னும் சொல்லும் நினைவுக்கு வந்தது. அதன் வேரும் ந-ச-ம என்னும் மூன்றெழுத்துக்கள்தான். நசீம் என்றால் தென்றல் / இளங்காற்று என்று பொருள். நறுமணமான இளங்காற்று என்று சொன்னால் இன்னும் துல்லியம். இதையும் பெயராகச் சூட்டுகிறார்கள், குறிப்பாகப் பெண்களுக்கு. மென்மை, குளுமை மற்றும் நறுமணம் ஆகிய பண்புகள் பெண்மைக்கு உரியவை அல்லவா?

நஸ்மா என்பதற்கு மூச்சு என்னும் அர்த்தத்தை அவதானித்தால் மனிதனின் உடலுக்குள் இறைவன் ஊதிய உயிர்மூச்சு என்னும் குர்ஆனிய செய்தி நினைவுக்கு வருகிறது. ஆன்மா என்னும் அர்த்தமும் இதனுடன் தொடர்புடையதுதான்.

ஆனால் நஸ்மா என்பது உயிரும் (ரூஹ்) அல்ல, மனமும் (நஃப்ஸ்) அல்ல, உடலும் (ஜிஸ்ம்) அல்ல. இது ஒரு தனிப்பட்ட தத்துவம். அதாவது, இது உடல்தான் ஆனால் ஸ்தூலமானது அல்ல. சூக்கும உடல் என்று யோகம் மற்றும் சித்தர் நெறியிலும், Astral Body என்று மீ-உளவியல் (Parapsychology) துறையிலும் சொல்லப் படுவதைத்தான் சூஃபி நெறியில் நஸ்மா என்று சொல்கிறார்கள்.

இந்தச் சூக்கும உடல் ஒளியால் ஆனது. எனவே இது ஒளிதேகம் என்று சொல்லப்படுகிறது. வள்ளலார் இந்த ஒளிதேக நிலையை அடைந்ததாகவும் அவருக்கு நிழல் விழாது என்றும் சொல்லப்படுகிறது. நபிகள் நாயகத்திற்கும் உடல் நிழற்றாது என்று சூஃபிகள் சொல்கின்றனர். ஸ்தூல உடலைச் சூக்கும உடல் மிகைத்துவிடும் போது இந்த நிலை ஏற்படும் என்று விளக்குகின்றனர். இந்த நிலையைத்தான் ’மலக்கானிய்யத்’ என்று பெரும்பாலான சூஃபி நெறிகள் குறிப்பிடுகின்றன எனலாம். அதாவது ஒளியால் படைக்கப்பட்ட மலக்குகள் என்னும் வானவர்களின் தன்மை. ஆனால், நஸ்மா என்னும் சொல் எனக்குப் புதிதாக இருந்தது.

இணையத்தில் தேடித் துழாவிய போது ஷைக் நிஜாம் அல்-ஹக்கானி மற்றும் ஷைக் ஹிஷாம் கப்பானி ஆகிய சூஃபி குருமார்களின் சீடர்களால் நடத்தப்படும் ’நக்‌ஷ்பந்தி முஹிப்பீன்’ என்னும் தளத்தின் கட்டுரைதான் முன்னின்றது. அதில் நஸ்மா என்பது AURA என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. உண்மையில் ஔரா என்பது நம் உடலைச் சுற்றிலும் விளிம்புக் கட்டியது போல் தோன்றும் ஒளி. ஒரு மனிதன் எந்த அளவுக்கு ஆரோக்கியமாக, உயிர்ப்புடன் இருப்பானோ அந்த அளவுக்கு இந்த ஔராவின் அளவும் அதிகமாகத் தெரியும். இதைப் பார்த்ததும் நஸ்மா பற்றி சையத் சொன்னபோது அது இதுதான் என்று நான் நினைத்தது சரியாகத்தான் இருக்கிறது என்று பட்டது. எனவேதான் நான் சையதிடம் கிர்லியன் ஃபோட்டோகிராஃபி பற்றி கூகிள் செய்து பாருங்கள் என்று சொன்னேன்.

கிர்லியன் ஃபோட்டோகிராஃபி என்பது நிழற்படம் எடுப்பதற்கான ஒரு தொழில்நுட்பம். ருஷ்யாவைச் சேர்ந்த கிர்லியன் என்பவரால் உருவாக்கப்பட்ட இம்முறையில் மின்காந்தப் புலத்தில் ஒரு பொருளை வைத்து நிழற்படம் எடுக்கப்படும். எனவே இதனை   என்றெல்லாம் அழைக்கிறார்கள். இம்முறையில் சூக்கும உடலைப் புகைப்படம் எடுக்க முடியும் என்று கிர்லியன் நம்பினார். ஸ்தூல உடல் போய்விட்ட சில கணங்களுக்கு சூக்கும உடல் அங்கேதான் இருக்கும் என்பதை இம்முறையில் எடுக்கப்படும் புகைப்படங்கள் காட்டுவதாக அவர் சொன்னார். இதற்காக அவர் என்று அழைக்கப்படும் சோதனையைச் செய்துகாட்டினார். ஒரு இலையைக் காம்பிலிருந்து நறுக்கிய உடன் அந்த இடத்தைக் கிர்லியன் முறையில் ஃபோட்டோ எடுத்துக் கழுவிப் பார்க்கும் போது அதில் அந்த இலையின் வடிவத்தில் அதன் ஒளியுடல் தெரிந்தது! பல விஞ்ஞானிகள் இதனை நம்ப மறுத்தாலும் மீ-உளவியல் அறிஞர்களும் ஆன்மிகவாதிகளும் இதனைத் தங்களுக்கான ஆதாரங்களில் ஒன்றாகக் கருதி வருகின்றனர்.

ஹக்கானி சூஃபிகள் HSP – High Sensory Perception என்று ஒரு கோட்பாடு சொல்கிறார்கள். மீப்புலன் அனுபவம் ESP – Extra Sensory Perception என்பதைப் போன்றது அல்லது அதேதான் இது. சாதாரணமாக சராசரி மனிதர்களுக்குப் புலப்படாதவை ஆன்மிக மேனிலை அடைந்தவர்களுக்குப் புலப்படுவதுதான் இப்பெயரால் குறிக்கப்படுகிறது. இது நஸ்மாவைக் கொண்டுதான் அடையப்படுகிறது என்று ஹக்கானி சூஃபிகள் சொல்கின்றனர்.

சூக்கும உடலுக்கு நஸ்மா என்னும் பெயரை கலந்தர் பாபா அவ்லியா என்னும் சூஃபி மகான் சூட்டியதாக அஜீமிய்யா என்னும் சூஃபிப் பள்ளியினர் சொல்கின்றனர். இந்த பாபாவின் இயற்பெயர் சையத் முஹம்மத் அஜீம் பர்ஃகிய்யா. உத்தரப் பிரதேசத்தில் பிறந்த இவருடைய தர்கா தற்போதைய பாகிஸ்தானில் கராச்சி நகரில் உள்ளது. அவரின் வழிவரும் சூஃபிகளும் அங்கிருந்தே செயல்படுகிறார்கள்.

சரியாகச் சொல்வதெனில் சூக்குமவுடல் என்னும் ஒளியுடலின் பிரகாசத்திற்குத்தான் நஸ்மா என்னும் பெயரை கலந்தர் பாபா குறிப்பிடுகிறார். ஸ்தூல உடலுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் இடையில் இருக்கும் இந்த நஸ்மா என்னும் ஒளியுடலை விளக்க பாபா தரும் உதாரணம் சினிமா ப்ரொஜக்டர்! திரையரங்கம் ஒன்றைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். ப்ரொஜக்டரிலிருந்து ஒளிக்கற்றைகள் புறப்பட்டுப் பாய்கின்றன. அவை வெள்ளைத் திரையில் மோதும்போதுதான் நம் கண்களுக்குப் புலப்படும் பிம்பங்கள் ஆகின்றன. அதுவரை அவை வெறும் ஒளிக்கற்றையாகத் தென்படுகிறதே அன்றி அதில் உருவங்கள் தெரிவதில்லை. ப்ரொஜக்டரோ உள்ளே மறைந்திருக்கிறது. அது நம் பார்வைக்குத் தெரிவதில்லை. இறைவனின் அறிவுதான் ப்ரொஜக்டர். அதிலிருந்து பாயும் அவனின் அறிவுமயமான ஒளிக்கற்றைதான் நஸ்மா. அது ஸ்தூல தத்துவத்தில் வெளிப்படும்போது பிண்ட உடலாகத் தோற்றம் தருகிறது. இவ்வாறு சொல்லும் பாபா இன்னொரு முக்கியமான குறிப்பையும் தருகிறார். அந்த ஒளிக்கற்றையில் வெவ்வேறு உருவங்களின் தத்துவங்கள் ஒன்றை விட்டு ஒன்று பிரிந்ததாகவும் இல்லை, ஒன்றில் ஒன்று கலந்ததாகவும் இல்லை!

கலந்தர் பாபாவின் அற்புதமான விளக்கத்தைப் படிக்கும்போது எனக்கு அதில் மேலும் ஒரு குறிப்பைச் சொல்லத் தோன்றுகிறது. இந்த உவமையின்படி ப்ரொஜக்டரும் ஒளிக்கற்றையும் திரையும் வெவேறு இடத்தில் உள்ளன, அல்லது வெளியின் மூன்று இடங்களில் உள்ளன (3 places in the space). ஆனால் சூஃபிக் கொள்கையின்படி இறைவனும் சூக்குமமும் ஸ்தூலமும் வெவ்வேறு இடங்களில் இல்லை, அதாவது பிரிந்தில்லை. மாறாக இடவெளி என்பதும் ஸ்தூலமும் சூக்குமமும் இறைவனிலேயே இருக்கின்றன.

ஆன்மாவுக்கு இந்த சூக்கும உடலும் ஸ்தூல உடலும் இரண்டு வாகனங்களாக இருக்கின்றன. தேவைப்படும் போது ஸ்தூல உடலை விட்டுவிட்டு ஆன்மா இந்த சூக்கும உடல் என்னும் வாகனத்தில் ஏறிச் செல்ல முடியும் என்பது பொதுவாக ஆன்மிக நெறிகள் அனைத்திலும் உள்ள கருத்து. அப்படிச் செல்லும் ஆன்மா இன்னொரு ஸ்தூல உடலுக்குள் நுழையவும் முடியும். அதாவது, ஒரு ஸ்தூல உடலுக்குள் எத்தனை சூக்கும உடல்கள் வேண்டுமானாலும் குடிகொள்ள முடியும். எனில் பேய் பிடித்துக் கொண்டது, ஜின் பிடித்துக் கொண்டது, ரூஹானீ பிடித்திருக்கிறது என்றெல்லாம் சொல்லப்படுவது இந்த வகையில் சாத்தியம்தான்.

இந்த இடத்தில் மூன்று உலகங்களை நாம் நினைவில் நிறுத்த வேண்டும். ஒன்று உயிர்களின் உலகம். இதனை சூஃபித்துவம் ஆலமுல் அர்வாஹ் என்று சொல்லும். அடுத்தது பருவுலகம். இதனை சூஃபித்துவம் ‘ஆலமுல் அஜ்ஸாம்’ (உடல்களின் உலகம்) என்றும் ஆலமுல் ஷஹாதத் (காட்சியுலகம்) என்றும் சொல்லும். இந்த இரண்டுக்கும் இடையில் இருக்கும் உலகம் ஆலமுல் பர்ஸக் (திரையுலகம்) என்றும் ஆலமுல் அம்ஸால் (மாதிரிகளின் உலகம்) என்றும் சொல்லப்படும். இந்த இடைப்பட்ட உலகம்தான் கனவில் நாம் செல்லும் உலகம். மரணத்திற்குப் பின் மறுமை நாள் வரை உயிர்கள் உலவும் உலகமும் இதுவே.

உயிருலகில் அனைத்து ஜீவன்களின் உயிர்களும் உள்ளன. குறிப்பாக, மனிதன் ஜின் மலக்கு (வானவர்) ஆகிய மூன்று ஜீவராசிகளின் உயிர்கள் ஆதியில் படைக்கப்பட்டு இருக்கும் இடம் இதுவே. பின் அந்த உயிர்கள் வெளிப்படுகின்றன. இடைப்பட்ட உலகிற்கு உரியவை ஜின்களும் மலக்குகளும். எனவே அவற்றுக்கு திடவுருவங்கள் இல்லை. அதனால்தான் அவை நம் கண்ணுக்குப் புலப்படுவதில்லை. அதாவது அவற்றின் உடல்கள் பருப்பொருட்களால் ஆனவை அல்ல. சூக்கும உடல்கள் கொண்டவை அவை. மலக்கு முழுவதும் ஒளியால் ஆனது. ஜின் என்பது நெருப்பால் ஆனது. (இது நம் கண்ணுக்குத் தெரியும் நெருப்பு அல்ல. ஒருவகை உஷ்ண தத்துவம். அதேபோல் மலக்குகளின் ஒளியும் நம் கண்ணுக்குத் தெரியும் இவ்வுலக ஒளி அல்ல.)

மனிதனின் வெளிப்பாடு இவ்விரண்டையும் தாண்டியது. மனித ஆன்மா சூக்கும உடலை எடுத்துக்கொண்டு வந்து ஸ்தூல உடலையும் வரித்துக்கொண்டது.

ஒரே ஸ்தூல உடலில் பல சூக்கும உடல்கள் வசிக்க முடியும் என்று நான் சொன்னது ஒன்றும் புதுமையான விஷயம் அல்ல. நபிகள் நாயகம் சொன்ன செய்திதான். அதாவது ஒவ்வொரு மனிதனின் தோள்களிலும் இரண்டு வானவர்கள் இருக்கிறார்கள். இதையாவது தோள்களின் ’மீது’ என்று சொல்லிவிடலாம். ஒவ்வொரு மனிதனின் இதயத்திலும் ஒரு வானவர் இருக்கிறார். ஒவ்வொரு மனிதனின் ரத்த நாளங்களிலும் ஷைத்தான் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான். கருவறையில் விந்தணுவைச் செலுத்தி அதை முட்டையுடன் இணைய வைப்பதே வானவர்கள்தான். பிரசவத்தின் போதும் குழந்தையை வெளித்தள்ள அங்கே வானவர்கள் இருக்கின்றார்கள். இப்படிப்பட்ட நபிமொழிக் கருத்துக்களை அவதானிக்குங்கால் நான் சொல்வதன் சாத்தியம் விளங்கும்.

என் வாழ்வில் நான் பார்த்த ஒரு பெண்ணின் கதை (கதி) என்னால் மறக்க முடியாதது. எனக்குச் சிற்றன்னை முறை வேண்டும். அவர் பள்ளி இறுதி ஆண்டு படித்துக்கொண்டிருந்த சமயம் திடீரென்று ஒருநாள் அவரி ஆளுமையே மாறிவிட்டது. அழகாக இருப்பார். நன்றாகப் படிக்கும் பெண். தோழிகளுடன் சேர்ந்து பக்கத்துத் தெருவில் ட்யூஷனுக்கும் போய்க் கொண்டிருந்தார். வரும்போது இரவு ஒன்பது மணி ஆகிவிடும். கப்றுஸ்தான் (இடுகாடு) காம்பவுண்டை ஒட்டிய சந்தில் நடந்து வரவேண்டியிருந்தது. ஒரு நாள் ட்யூஷன் விட்டு வீட்டுக்கு வந்தது முதல் அளே மாறியிருந்தார். படிப்பு சமையல் என்று எல்லாம் வழக்கம் போல் சாதாரணமாக இருந்தது. ஆனால் திடீரென்று பார்வை உறைந்துவிடும். தூக்கம் இராது. பேச்சு நின்றுவிடும். நாட்கணக்கில் இந்த நிலை நீடிப்பதுண்டு. பிறகு மீண்டும் நார்மல் நிலைக்கு வந்துவிடுவார். மீண்டும் எப்போது அப்படி ஆவார் என்பது அவருக்கே தெரியாது. திருமணம் ஆனால் சரியாகும் என்றார்கள். அந்தப் பேச்சை எடுத்தாலே ஆக்ரோஷம் பொத்துக் கொள்ளும். கேள்விப்படும் மருத்துவர்களிடம் எல்லாம் காட்டியாகிவிட்டது. மாத்திரை மருந்துகளுக்கு லட்சங்கள் செலவாயிற்று. மாற்றமே இல்லை. அப்புறம்தான் மந்திர சிகிச்சைக்கு வந்தார்கள். அவரை ஆண் ரூஹானீ (ஆன்மா) ஒன்று பிடித்துக் கொண்டுள்ளது என்று ஒரு மௌலவி கூறினார். அவராலும் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. இந்த நிலையிலேயே அவர் சில ஆண்டுகள் இருந்து மரணித்துவிட்டார்.

இதைச் சொல்லும்போது எனக்கு ஹதீஸ் ஒன்றும் நியாபகம் வருகிறது. ஒரு சிறுவனுக்கு உடல்நிலை மிகவும் மோசமாகி விட்டது. தவிர மனநிலையும் பிறழ்ந்தது போல் காணப்பட்டிருக்கிறான். கதறுவதும் அழுவதுமாக இருந்திருக்கிறான். அவனை நபிகள் நாயகத்திடம் கொண்டு வந்தார்கள். நபி அவனைப் பார்த்தார்கள். ‘இவனுக்குள் ஒரு ஷைத்தான் (தீய ஜின்) புகுந்திருக்கிறது’ என்று சொல்லி நபி அவன் மீது ஓதி ஊதினார்கள். அவன் பாதாளம் போல் வாயைப் பிளந்தான். உள்ளே இருந்து கறுப்பு நாய்க்குட்டி போல் ஒன்று வெளியே குதித்து வேகமாக ஓடிவிட்டது! அதுதான் அந்த ஷைத்தான் என்று நபி சொன்னார்கள்.

இது எனக்கு மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஹதீஸ் என்பது மட்டுமல்ல இதில் நான் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய விஷயங்கள் இன்னும் இருக்கின்றன என்றே உணர்கிறேன். அதாவது, உருவமற்ற ஜின்னான ஷைத்தான் அதே நிலையில் வெளியேறவில்லை. கறுப்பு நிற நாய்க்குட்டி போன்ற ஸ்தூல உடல் எடுத்து வெளியேறுகிறது. இது நபி (ஸல்) நிகழ்த்திய அற்புதமாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அவர்களின் அகக் கோரிக்கைதான் அந்த ஜின்னுக்கு அப்போது அந்த ஸ்தூல உடலை உள்ளமையிலிருந்து பெற்றுத் தந்திருக்க வேண்டும். அல்லது, ஜின்னே அப்படியொரு உருவை நாடி உடல் பெற்று ஓடிற்றா? எனில், ஜின்களுக்குத் தாம் விரும்பும் ஸ்தூல உடலைத் தற்காலிகமாக எடுத்துக் கொள்ளும் சக்தி தரப்பட்டுள்ளதா?

ஜின்னோ, வானவரோ இவ்வுலகில் தோன்றும் போது ஸ்தூல உடல் கொண்டுதான் தோன்றுகிறார்கள் என்பதையும் பார்க்கிறோம். ஏசுநாதரின் அன்னையாம் மரியம் (அலை) அவர்களின் முன் வானவர் தோன்றிய போது மனித இளைஞனின் உடலெடுத்துத்தான் தோன்றினார். திஹ்யத்துல் கல்பி என்னும் நபித்தோழரின் உருவமெடுத்து வந்து வானவர் ஜிப்ரயீல் அவர்கள் நபியைச் சந்தித்துச் செல்வார்கள். இப்படிப் பல செய்திகள் இதைக் காட்டுகின்றன.

கூடு விட்டுக் கூடு பாய்வது என்று சொல்கிறார்களே, அதுவும் இந்த அடிப்படைகளில் ஆன சமாச்சாரம்தான் என்று தோன்றுகிறது. திருமூலரின் கதையில் இந்தக் கோட்பாடு வருகிறது. அவரின் ஆன்மா ஒரு கீதாரியின் உடலுக்குள் ஏறிக்கொள்வதாக அந்தக் கதை சொல்கிறது. சமஸ்க்ருதப் புலவன் அமருசாதகனின் கதையிலும் இந்தக் கூடு விட்டுக் கூடு பாயும் நிகழ்ச்சி வருகிறது. இது பற்றிப் பிறகு எழுதுகிறேன்.

ஆக, நஸ்மா அல்லது சூக்கும உடலானது ஸ்தூல உடலின்றியும் இந்த உலகத்தில் உலா வரும் என்பதும் ஆன்மிக நெறிகளில் நம்பப்படும் ஒன்றாக இருக்கிறது. இதனை ஆங்கிலத்தில் ASTRAL PROJECTION என்று கூறுகிறார்கள். OBE எனப்படும் OUT of BODY EXPERIENCE என்னும் அனுபவ வகையில் இது ஒரு வகைமையாகக் கருத்ப்படுகிறது. இது சித்தர்கள் பேசும் அட்டமா சித்திகளில் ஒன்று என்று சொல்லப்படுகிறது. பரமஹம்ஸ யோகானந்தா, ஓஷோ, மெஹர் பாபா போன்றவர்கள் இந்த ஆஸ்ட்ரல் ப்ரொஜக்‌ஷன் அனுபவத்தைத் தாமாகவே செய்ய வல்லவர்களாய் இருந்தார்கள் என்று பதிவுகள் காட்டுகின்றன. ஓஷோ இதற்காக வகுத்த தியான முறை ஒன்றை செய்துபார்க்கப்போய் ஒரு வாரம் மண்டை ரணமாக வலித்தது. சூக்கும உடல் எழுந்து உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஸ்தூல உடலைப் பார்க்கும் என்று அவர் அதில் சொல்லியிருந்தார். (மண்டை வலியை வாங்குறதுக்குப் பேசாம கண்ணாடியில பாத்துக்கலாமேப்பா! என்கிறார் அருள்மிகு கடப்போச்சே) தானாக அது நிகழ்வதை விடவும், நினைவிலி நிலையில் (கனவில், மயக்கத்தில் அல்லது போதையில்) நிகழ்வதை விடவும் இது விழிப்பு நிலையில் பிரக்ஞயுடன் நிகழ்வதுதான் ஆன்மிகத்தில் பயன் தரும் என்று மெஹர் பாபா சொல்கிறார்.

கனவு என்பது ஸ்தூல உடலின் உலகிற்கும் சூக்கும உடலின் உலகிற்கும் இடையிலான ஒரு கதவாக உள்ளது. உடலில் இருக்கும் உயிர் / ஆன்மா அந்தக் கதவைத் திறந்துகொண்டுதான் கனவுலகிற்குள் பிரவேசிக்கிறது. அப்படி அது செல்லும்போது சூக்கும உடலான நஸ்மாவில் ஏறித்தான் செல்கிறது. பொதுவாக என் ஸ்தூல உடல் என்ன நிலையில் இருக்கிறதோ அதே நிலையில்தான் என் சூக்கும உடலை நான் கனவில் காண்கிறேன். அதே வயதில் அதே லட்சணத்தில். சில நேரங்களில் மாற்றமாகவும் காண்பதுண்டு. சிறகுகள் உள்ளது போல், கொம்பு வைத்தது போல் அல்லது ஏதேனும் ஒரு பாகம் மட்டும் அளவுகளால் மாறியது போல். (இத்தகைய சூக்கும வடிவங்களைத்தான் தொல் சமயப் புராணங்களில் காண்கிறோம்.) எனவே, ஸ்தூல உடல் எப்படியோ அப்படியேதான் சூக்கும உடல் என்றோ வைஸிவெர்சாவாகவோ சொல்ல முடியாது என்றே தோன்றுகிறது. ஸ்தூல உடலில் உண்டாகும் பாதிப்பு சூக்கும உடலையும் பாதித்தாக வேண்டும் என்பதில்லை. எனில் இம்மையில் முடமாக இருப்பவன் மறுமையிலும் முடமாகத்தான் இருப்பான் என்று சொல்ல வேண்டிவரும். அப்படி அல்ல. அதேபோல் சூக்கும உடலில் உண்டாகும் மாற்றங்கள் ஸ்தூல் உடலிலும் பிரதிபலித்துவிடும் என்பதும் நியதி அல்ல. எனில், நான் இப்போது சிறகுகளுடன் இருந்திருப்பேன்!

இவ்விரு உலகங்களுக்கான கதவு பற்றிப் பேசுகையில், அண்மையில் திண்டுக்கல்லில் நடந்த ஒரு பயானில் என் குருநாதர் இந்த சூக்கும உடல் பற்றிச் சொன்ன ஒரு ஹதீஸ் விளக்கம் நினைவுக்கு வருகிறது. ‘தெருவில் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது ஒருவரைச் சந்திக்கிறோம். பல வருடங்கள் பார்த்திராத அவருடன் உணர்வுப் பூர்வமாக நீங்கள் உரையாடிக் கொண்டே வருகிறீர்கள். அப்போது உங்கள் வீடு வந்துவிட ‘நான் வருகிறேன். பிறகு பார்க்கலாம்’ என்று நீங்கள் சொல்லிவிட்டு உங்கள் வீட்டுக்குள் நுழையும்போது ‘அடடே, நானும் உங்களுடன் வருகிறேன்’ என்று சொல்லி அவரும் நுழைந்துவிட்டால்? அதுபோல், கனவில் நீங்கள் பார்க்கும் ஒருவர், இறந்து போய்விட்டவர்களின் உயிர்கள் சூக்கும உருவத்துடன் அந்த உலகில்தான் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்கின்றன, அவரும் உங்களுடன் சேர்ந்து உங்கள் உடலுக்குள் வர எத்தனிக்கிறார்கள். அப்படி வந்துவிட்டால் உங்கள் உடலுக்குள் இரண்டு பேரின் உயிர்கள் இருப்பதாகிவிடும். அப்படி வந்துவிடாமல் கனவுக் கதவின் வாசலில் அல்லாஹ் காவலுக்கு மலக்குகளை (வானவர்களை) வைத்திருக்கிறான். அவர்கள் அந்த உடலுக்கு உரிய சூக்கும உடலை மட்டுமே அனுமதிப்பார்கள். உள்ளே வர எத்தனிக்கும் பிற ஆன்மாக்களைப் பிடித்து மீண்டும் சூக்கும உலகிற்குள் தள்ளிவிடுகிறார்கள்!”

நஸ்மா என்னும் ஒரு சொல் இத்தனைச் சிந்தனைகளைத் தூண்டிவிட்டது. இன்னும் வந்துகொண்டே இருக்கும் போல் தெரிகிறது. கேள்விகளும் பிறந்து கொண்டே இருக்கின்றன. ஒரே நேரத்தில் ஒருவரைப் பலரும் தங்கள் கனவில் காண்கிறார்களே? அப்படியானால் அந்த ஒருவர் ஒரே நேரத்தில் பல சூக்கும உடல்கள் கொண்டு பலருடனும் உறவாடுகிறாரா? இதற்கும் கண்ணன் ஐந்து லட்சம் கோபியர்களுடன் நிகழ்த்தியதாகச் சொல்லப்படும் ’ராஸலீலா’வுக்கும் தொடர்பு உள்ளதா? திபெத்திய பௌத்தத் துறவிகளிடம் கூட்டுக் கனவு காணும் முறைகள் உள்ளதாமே, அதுவும் இந்த விஷயத்தில் அடங்குமா? என்பது போல் பல வினாக்கள். சுவையான தேடல்களைத் தூண்டும் வினாக்கள்!

பாண்டிய மன்னனின் டைனோசர்

சில நாட்களாகப் படித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு தமிழ் நாவலை நேற்று மாலை முடித்தேன். டான் ப்ரவ்னின் ‘தி லாஸ்ட் கீ’ போல் அற்புதமாக வந்திருக்க வேண்டிய கதைக்களம் கொண்ட அந்த நாவல் படிப்பதற்கே படு திராபையாக, ஏதோ ரமணிச்சந்திரன் நாவலொன்றை வாசிப்பது போன்ற அசட்டுத்தனத்தைத் தந்தது. ராணி பத்திரிகையில் இல்லத்தரசிகளைக் குறிவைத்து எழுதப்படும் தொடர் கதைகளின் தரத்திலான நடை. முதல் பக்கத்திலேயே இந்த உணர்வை அது ஏற்படுத்திவிட்ட போதும் 322 பக்கங்களையும் படித்தேன்.

நாவலின் பெயர் “யாளி”. எழுதியிருப்பவர் மணி தனிகை குமார்.

தான் ஒரு எழுத்தாளன் அல்ல என்பதை அவரே நாவலின் முன்னுரையில் சொல்லிவிட்டார். ”நான் பெரிய அளவில் எழுத்துப் பயிற்சியோ, மொழி அறிவோ உள்ளவன் அல்ல. ஒரு பக்கம் எழுதினால் அதில் ஐந்து பிழைகளேனும் செய்யும் சாதாரண தமிழ் வழியில் அறிவியல் கல்வி கற்று, ஆங்கில வழியில் தொழில் பயிற்சி பெற்ற மாணவன் நான்” என்று அவர் சொல்வது உண்மை என்பதை நாவல் நெடுக உணர முடிகிறது. ஆனால் இந்தக் கதைக் கரு மட்டும் எழுத்துப் பயிற்சியும் அபார மொழிபுத் திறனும் கைவரப் பெற்றிருக்கும் ஜெயமோகனிடம் சிக்கியிருந்தால் எத்தகையதொரு காவியத்தைத் தமிழ் அடைந்திருக்கும் என்று மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக் கொண்டேன். உண்மையில் இந்நாவலை வாசிக்கும் பல இடங்களில் அதை ஜெயமோகன் எழுதியிருந்தால் எப்படி வந்திருக்கும் என்று கற்பனித்துக் கொண்டேன்.

யாளி என்பது தென்னகத்துக் கோயில்களில் சிற்பங்களாகக் காணப்படும் ஒரு விலங்குருவம். சிங்கம் + யானை = யாளி என்பது போல் சிங்கத்திற்குத் துதிக்கை வைத்தது போல் இருக்கும். யாளியில் இன்னொரு வகை சிங்க வாயிலிருந்து நீண்ட நாக்கு கொண்டதாக இருக்கும். சிங்கத்திற்குச் சிறகுகள் முளைத்த வடிவ யாளியும் உண்டு. மீனினம் போன்றதொரு யாளியையும் இந்நாவல் வழி அறிந்தேன். இந்த வடிவங்கள் கோயில்களின் சிலைகளில் காணப்படுகின்றன.

எல்லோருமே கருதுவது போல் இவை Mythological fantasy beings என்னும் கோணத்தில் இருந்துதான் தன் நாவலை மணி தணிகை குமார் ஆரம்பிக்கிறார். ஆனால் அவர் இந்த நாவலை எழுதியதன் நோக்கம் அவை முற்காலத்தில் (Jurassic age) இம்மண்ணில் வாழ்ந்த நிஜ உயிரினங்கள் என்பதை நிறுவுவதுதான். நூலின் இறுதியில், பாலயோகேஷ் என்பவர் இந்நாவலின் கதையை ஆங்கிலத்தில் எட்டுப் பக்கங்களில் எழுதியிருப்பதையும் தந்திருக்கிறார். YALI என்னும் அக்கட்டுரையின் ஆரம்ப வரி ஆங்கில நாவல்களின் அட்டையில் கொடுக்கப்படும் thematic வாக்கியம் போல் இருக்கிறது: “Ever wondered that just as for any other civilization, India was the first home for dinosaur too..!”

ஆமாம், கோயில் சிற்பங்களில் காணலாகும் யாளியை டைனோசர் இனத்தைச் சேர்ந்த உயிர்வகையாகவே மணி தணிகை குமார் கருதுகிறார். “சென்ற நூற்றாண்டின் இறுதியில்தான் மானுட இனம், தனக்கும் ஐந்து, ஆறு கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன் இந்த பூமியில் வாழ்ந்த ராட்சத விலங்குகளான டைனோசர் பற்றிய ஓரளவு தகவல்களை உறுதி செய்தது. அதன் தொடர்ச்சியாக உலகத் திரைப்படங்கள் டைனோசரை கதாநாயகனாக கொண்டு பல படங்களை வெளியிட்டு உலகையே தன் பக்கம் திரும்ப வைத்தன. அதன் தாக்கம் இன்று பிறக்கும் குழந்தைகள் வரை காணமுடிகிறது. ஆனால், அந்த டைனோசரின் ஆய்வில் எங்கோ இன்னும் கண்டறியப்படாத சில உண்மைகள் மறைந்திருக்க வேண்டும் என்றும், அந்த அறிய முடியாத உண்மைகளுக்கு எல்லாம் நமது யாளி விடை அளிக்கும் என்றும் என் சிற்றறிவு சொல்கிறது” என்று சொல்லும் ம.த.குமார் டைனோசர் பற்றி ஆய்வு செய்பவர்கள் இந்த யாளியையும் ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார்.

யாளி எனக்கு என் பால்ய வயதிலேயே அறிமுகம் ஆகிவிட்டது. திருவையாற்றுக் கோயிலில் அதன் சிலைகளைக் கண்டிருக்கிறேன். அப்போது என்னுடன் படித்த வித்யாசாகர் அதன் படத்தை ஒரு நாள் ரஃப் நோட்டில் வரைந்தான். கோயில் புரோகிதரான திருநந்தி என்பவரின் மகன் ஆதலால் அவனுக்குப் புராணக் கதைகளெல்லாம் அத்துப்படி. அதன் பெயரை அவன் சொல்லித்தான் முதன் முதலில் கேட்டேன். ’யாழி’ என்று சொன்னான். (ம.த.குமார் ’யாளி’ என்று பயன்படுத்தியுள்ளார். யாழி என்று சொல்லப்படுவதும் இதுவே என்று ஓரிடத்தில் சொல்கிறார். யாழி என்று சிறப்பெழுத்துடன் சொல்வதுதான் எனக்குச் சுவையாக இருக்கிறது. யாழி பாழி நாழி வாழி ஆழி காழி கோழி சோழி மேழி ரேழி சீர்காழி என்று குழந்தைகளுக்கு உச்சரிப்புப் பயிற்சி கொடுக்கலாம்.)

யாளி போன்ற தொன்ம உயிரினங்களைப் பற்றிய செய்திகள் பழம்பெரும் நாகரிகப் பதிவுகள் அனைத்திலும் உண்டு. அவையெல்லாம் மனிதனின் கற்பனை என்றே கொள்ளப்படுகின்றன. அவற்றின்மீது உரைக்கப்படும் கருத்துக்கள் அவ்வாறு முடிவு கட்ட ஏதுவாகின்றன. உதாரணமாக, சீனக் கலாச்சாரத்தில் உள்ள டிராகன். உடும்பு வகைகளை டிராகன் என்று சொல்லப்பட்டாலும் சீனக் கலாச்சாரத்தில் அவர்களின் ஆல்யங்களில் காணலாகும் டிராகன் வித்தியாசமானது. பல கால்கள் கொண்ட நீளமான பாம்பு அது. ஆனால் அதன் தலை நாயினது போல் இருக்கும். பாம்பிற்குரிய பிளவான நாக்கும் உண்டு. இது போல் உண்மையிலேயே ஏன் ஒரு பிராணி இருந்திருக்கக் கூடாது என்று வாதிடலாம். ஆனால் அதைப் பற்றிய ஒரு செய்தி அதை வெறும் கற்பனை என்று சொல்லத் தூண்டுகிறது. அது தன் வாயைத் திறந்து ஊதும்போது தீயின் ஜுவாலைகள் வெளிவரும் என்பது. உண்மையில் அப்படி வந்தால் அதன் தலை வெந்து போய் ’டிராகன் ரோஸ்ட்’ ஆகிவிடாதா? என்னும் வாதம் அதை ஒரு கற்பனை மிருகமாக்கிவிடுகிறது.

ஆனால் விவாதம் என்று வரும்போது இப்படியும் அப்படியும் மாற்றி மாற்றிப் பேச இடம் இருக்கிறது. ஏன், மின்மினிப் பூச்சிக்குள் விளக்கு எரிவது போல் ரசாயனக் கலவை மாற்றத்தால் வெளிச்சம் உண்டாகும் போது, அசல் தீ அல்ல எனினும் தீயை ஒத்த மிகையான வெப்பமூச்சு டிராகனின் வாய் வழியே ஏன் வெளிப்பட்டிருக்க முடியாது? என்று கேட்கலாம். சாத்தியமே இல்லை என்று மறுக்க முடியாது. அந்த வெப்ப மூச்சையே கவித்துவ மொழியில் மிகைப்படுத்தி நெருப்பு என்று சொல்லியிருப்பார்கள். பழம் பெரும் நாகரிகங்கள் ஆழமான ஆன்மிகப் பிரக்ஞை உடையவை என்பதையும் அவற்றின் மொழிபு முறை உபநினைவு மனத்தின் கவித்துவமான வெளிப்பாடாகவே இருந்தது என்பதையும் இவண் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

டிராகனைப் போலவே, எகிப்தியப் புராணங்களில் வரும் தொன்மப் பறவையான ஃபீனிக்ஸ் என்பதும் உலகப் பிரசித்தம். ஃபீனிக்ஸின் சிறப்பு என்னவெனில் அது சூரியனைத் தொடவேண்டும் என்னும் நோக்கில் பறந்து அருகில் சென்றதும் எரிந்து சாம்பலாகி வீழ்ந்து பின்னர் சாம்பலிலிருந்து மீண்டும் பறவையாக உயிர்த்தெழுந்துவிடும் என்பதுதான். அதன் லட்சியம் நிறைவேறும் வரை அதற்கு இந்த உயிர்த்தெழுதல் என்பது உண்டாம். உண்மையில் இப்படி லட்சியதாகம் கொண்ட எந்தவொரு அசட்டுப் பறவையும் உலகில் இல்லை! நினைத்துப் பாருங்கள், கூடு கட்டவும் கனிகள் தரவும் மரமே இல்லாத சூரியனுக்குள் போயே விடுகிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம், அங்கே பிறகு என்ன செய்துகொண்டிருக்கும்? உணவில்லாமல் எப்படி உயிர் வாழும். இல்லை, அது தீயைத் தின்னும் என்று ஏதேனுமொரு உப ஐதீகம் இருக்கிறதா? ஃபீனிக்ஸ் என்பதை நேரடிப் பொருளில் எடுத்துக் கொண்டால் இப்படித்தான் அது காமடி ஆகிறது. ஆனால், அதன் உட்பொருளாக நான் விளங்கிய ஓர் ஆன்மிகச் சிந்தனை மிகவும் அற்புதமானது. சூரியன் என்பது பண்டைய எகிப்தியர்களுக்கு இறைவனைச் சுட்டும் குறியீடு, குறைந்தபட்சம். எனவே, சூரியனைத் தொட்டுவிட வேண்டும் என்று சிறகடிக்கும் ஃபீனிக்ஸ் ஆன்மிகச் சாதகனுக்கான குறியீடு. இறைவனை அடைய வேண்டும் என்னும் லட்சியத்தில் ஒருவன் செய்யும் முயற்சிகளில் அவன் தோல்வி அடைந்தாலும் மீண்டும் மீண்டும் புதிய உத்வேகத்துடன் முயலும் வரத்தை அவனுக்கு இறைவன் வழங்கிக் கொண்டே இருப்பான் என்பதுதான் ஃபீனிக்ஸ் உணர்த்தும் ஞானம் என்று நான் விளங்குகிறேன்.

ஃபீனிக்ஸைச் சொல்லும் போது இன்னொரு பறவையும் நினைவுக்கு வருகிறது. சக்கரவாகம் என்னும் சாதகப்பட்சி / பறவை / புள் பூமியில் உள்ள தண்ணீரை அருந்தவே அருந்தாதாம். இது என்ன ஜைனர்களை விடவும் கடுமையான பத்தியத்தில் இருக்கிறது? ஜைனர்களாவது பூமிக்குள் விளையும் பூண்டுகளையும் கிழங்குகளையும்தான் உணவில் சேர்த்துக்கொள்ளவே மாட்டார்கள். (இந்த விவரம் தெரியாத காலத்தில் அடியேன் ஒருமுறை மார்வாடிகள் நடத்தும் ஃபாஸ்ட் ஃபுட் கடை ஒன்றில் இருந்த மெனுலிஸ்ட்டில் ஜெய்ன் பேல் பூரி என்னும் ஐட்டத்தைப் பார்த்துவிட்டு அது ஏதோ பிரமாதமாக இருக்கும் போலிருக்கிறதே, எத்தனை தடவைதான் ஆர்டினரி பேல் பூரியே உண்பது என்று எண்ணி அதை ஆர்டர் கொடுத்தேன். அப்போதே கடைக்கார வடக்கத்திக்காரன் ‘இந்த பாய் என்ன ஜெய்ன் பேல்பூரி கேட்கிறான்?’ என்பது போல் என்னை ஒருமாதிரி பார்த்தான். கேட்டதைத் தரவேண்டும் என்னும் கடமை உணர்ச்சியுடன் பேல் பூரி தயாரித்து அதில் வெங்காயத் துண்டுகளைத் தூவாமல் கொடுத்தான்! அதை விழுங்கிக் கொண்டிருக்கும் போதுதான் ட்யூப் லைட் எரிந்தது. நல்ல வேளை ‘க்யா ஜீ, வெங்காயம் போடாம தர்ற, யாரை டபாய்க்கப் பாக்குற?’ என்று அவனிடம் சண்டை போடாமல் இருந்தேன். என்னங்க செய்வது, ஜெய்ன் உணவு என்றால் ஏதோ அவர்களுக்குரிய மசாலாக்கள் போட்டுத் தனிச் சுவையாக இருக்கும் என்று சபலப்பட்டுத்தான் அதைக் கேட்டேன்.) ஆனால் இந்த சாதகப்பட்சி பூமியில் பட்ட தண்ணீரைக் குடிக்கவே செய்யாதாம். வானத்திலிருந்து பொழியும் மழைத்துளி அல்லது பனித்துளிகளைத்தான் பருகுமாம். தேவைதானா? இப்படியொரு பறவை இருப்பதான ஐதீகம் இந்தியாவில் மட்டும்தான் இருக்கிறது. அப்படி ஒரு லட்சியத்தை வைத்துக் கொண்டு வாழ்வதற்கு நல்ல நாடாகத் தேர்ந்தெடுத்தது பாருங்கள். ஒரு ஸ்விட்ஜர்லாந்திலோ ரஷ்யாவிலோ அமெரிக்காவிலோ வாழக்கூடாதா அது? தப்பித் தவரி திருச்சிப்பக்கமோ திருநெல்வேலி பக்கமோ மாற்றலாகி வந்தால் அதன் கதி என்னவாகும் என்பதை நினைக்கும் போதே எனக்குக் குலை நடுங்குகிறது!

ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் இப்படியொரு பறவை நிஜமாக இருப்பதாகவே நம்பினார். ஆனால் அவருக்கு அப்பறவையைக் கொண்டு உணர்த்தப்படும் ஆன்மிகச் சிந்தனை தெரியும். “சாதகப்பட்சி வானின் நீரை மட்டுமே உண்ணும். மழை பெய்யும் நாளில் வாயைத் திறந்து வைத்துக்கொண்டு பறக்கும். பூமியில் பட்ட நீரை அது அருந்தாது. அது போல் ஆன்மிகச் சாதகனின் மனம் இம்மை வாழ்வின் இச்சைகளை ருசிக்கக்கூடாது. இறைவனின் ஞான ஒளியையே அது ருசிக்க வேண்டும்” என்று அவர் சீடர்களுக்குப் போதனை செய்தார். ஒருநாள் விவேகானந்தர் அரக்கப் பரக்க அவரிடம் வந்து, ‘குருவே! சாதகப் பறவை மண்ணில் நீரருந்தாது என்று நீங்கள் சொன்னது தவறு. இதோ நான் பார்த்துவிட்டு இங்கே ஓடி வந்தேன், நதிக்கரையில் அமர்ந்தபடி ஒரு சாதகப் பறவை தண்ணி குடிக்கின்றது’ என்றார். ராமகிருஷ்ணருக்கு வயிற்றில் புளியைக் கரைத்தது. தப்பாகச் சொல்லிவிட்டோமோ என்று வருந்தினார். ‘வாடா போய்ப் பார்த்துவிடலாம்’ என்று சொல்லி அந்தத் தனது பிரியமான சீடனுடன் கிளம்பிப் போனார். ‘எங்கே நரேந்திரா அது?’. ‘அதோ பாருங்கள்’. விவேகானந்தர் காட்டிய இடத்தில் அவர் பார்த்தார். விலா அற விழுந்து விழுந்து சிரித்தார். விவேகானந்தருக்கு அசட்டுத்தனமாக இருந்தது. ஏன் சிரிக்கிறார்? என்று. ‘அடப் பயலே! இது சாதகப் பறவையாடா ஒனக்கு, சாதாரண வௌவால்றா இது’ என்றார் ராமகிருஷ்ணர்!

இது போன்ற தொன்மப் பறவை ஒன்று சூஃபி இலக்கியங்களிலும் வரும். உள்ளமையில் இல்லாத நமது கற்பனையில் மட்டுமே உள்ள விஷயங்களை லா-மும்கினாத் என்னும் வகையில் சூஃபிகள் அடக்குவர். அதாவது, பரம்பொருள் என்பது அவசிய உள்ளமை (வாஜிபுல் உஜூது). அது இல்லாமல் வேறு எதுவுமே இல்லை என்னும் நிலையில் இருப்பது. தாது தாவரம் விலங்கு மனிதன் வானவர் உள்ளிட்ட படைப்புக்கள் எல்லாம் சாத்திய உள்ளமை (மும்கினுல் உஜூது). அதாவது உள்ளமையில் தோற்றும் சாத்தியக்கூறு இறைவனால் வழங்கப்பட்டவை. சொர்க்கவாசிகள் விரும்பியவை அனைத்தும் உடனே சொர்க்கத்தில் கிடைக்கும் என்பது இப்படித்தான். ஹல்வா வேண்டும் என்று நினைத்தவுடனே ஒரு ப்ளேட்டில் வந்து முன்னால் நிற்கும். கோதுமை விளைந்து அறுவடையாகி மாவாகி, கரும்பு வளர்ந்து பிறகு சக்கரை ஆகி, இரண்டையும் கொண்டு கலந்து.. இப்படியெல்லாம் தயாரிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. இறைவன் தன் உள்ளமையில் ஹல்வாவை நேரடியாகவே தோன்றச் செய்து தரும் அருட்கொடை. இறைவன் தன் உள்ளமையில் தோன்ற அனுமதிக்காதவை நாம் எவ்வளவு கற்பனை செய்தாலும் நிஜத்தில் வராது. அவை சாத்தியமற்றவை (லா-மும்கினாத்) என்று சொல்லப் படுகின்றன. இதற்கு சூஃபி ஞானி இப்னுல் அரபி அவர்கள் ஓர் உதாரணமாகச் சொல்லும் பறவைதான் ”அன்கா மக்ரிப்” என்பது. அதாவது, “சூரியன் மறையும் இடத்தில் கோஹெ காஃப் என்னும் ஒரு மலை உள்ளது. அதன் உச்சியில் உள்ள கூட்டில் அன்கா பறவை வசிக்கிறது” என்பது அதன் விவரணை. பூமி உருண்டை என்பதால், உண்மையில் அப்படிச் சூரியன் மறையும் இடத்திற்கு எவரும் சென்று சேரவே முடியாது. உலகம் அழியும் நாள்வரை அல்லது நாம் சாகும்வரை சுற்றிக் கொண்டே இருக்க வேண்டியதுதான். இதன் உள்ளர்த்தம் என்னவெனில், சூரியன் மறையும் இடம் என்பது சூரியனால் வெளிச்சமிடப்படும் இந்த சடதத்துவம் மறைந்து ஆன்ம தத்துவம் ஆரம்பமாகும் இடம். அவ்விடத்தில் உள்ள மலை என்பது தியானம். அதில் வாழும் அன்கா பறவை என்பது மனிதனின் ஆன்மாவே.

எதார்த்தத்தில் இருக்கும் விலங்குகளை மிகைப்பாடுகளினாலோ அல்லது தவறான விளக்கங்களாலோ அதிசய உயிரினங்களாக மாற்றிவிடுவதும் உண்டு. அதற்குத் தமிழிலக்கியத்தில் சில சான்றுகள் உள்ளன.

“திட்டி விடமன்ன கற்பின் செல்வியை

விட்டிலையோ இது விதியின் வண்ணமே”

என்று இராவணனை நொந்துகொள்கிறான் தம்பி கும்பகர்ணன். சீதையைச் சொலும்போது திட்டி விடம் என்னும் பாம்பினைப் போன்ற கற்பு உடையவள் என்று அவன் சொல்வதன் அர்த்தம் என்ன? ”திட்டி விடம் என்னும் பாம்பு ஆளைப் பார்த்தாலே விஷம் ஏறி அவன் செத்துப் போவானாம். அது போல் சீதை என்னும் கற்புக்கரசி கோபத்துடன் கண்டாலே இராவணன் செத்துவிடுவான்” என்பதுதான் அதன் பொருள். இந்த மிகைப்பாடு கவித்துவமாகவும் சொல்ல வரும் கருத்தின் வேகத்திற்குப் பொருத்தமாகவும் இருக்கிறது. ஆனால் திட்டிவிடம் என்பது பார்த்தாலே விஷம் ஏறும் பாம்பு என்பது எதார்த்தமாக இருக்க முடியாது. ஒருவேளை அது வர்மக்கலையில் உள்ள நோக்கு வர்மம் என்பதைக் கேரளாவிற்குப் போய் கற்றுக்கொண்டு வந்திருந்தால் அப்படி நிகழலாம். அதற்குச் சாத்தியமில்லை என்றே தோன்றுகிறது. எதிரியை / இரையை நோக்கித் தன் கூர்துளைப் பற்களின் வழியே விஷத்தைப் பீய்ச்சி அடிக்கும் பாம்புகள் உண்டு. அந்தக் கலையில் மிகவும் தேர்ந்தது இந்திய நாகம். (இதனை விலங்கியலில் Naja என்னும் வகைமையாகப் பாகுபடுத்துகிறார்கள். நாக் என்னும் வடமொழிச் சொல்தான் ஆங்கிலத்தில் ஸ்நேக் ஆகியிருக்கிறது.) என்வே, கம்பர் குறிப்பிடும் திட்டி விடம் என்பது நாகப் பாம்புதான். விஷத்தைத் துப்புவதால் அதற்குத் திட்டிவிடம் என்னும் பெயர் வந்திருக்க வேண்டும்.

”மயிர்நீப்பின் வாழாக் கவரிமா அன்னார்

உயிர்நீப்பர் மானம் வரின்”

என்னும் திருக்குறளைப் போல் தவறான விளக்கம் பெற்ற திருக்குறள் வேறு இருக்க முடியாது. ‘மயிர்நீப்பின் வாழாக் கவரிமா’ என்பதற்குச் சில பழம்புலவர்கள் ‘ஒரு மயிர் உடலிலிருது விழுந்தாலும் செத்துப் போய்விடும் கவரிமான்’ என்று உரை அருளிவிட்டார்கள். திருக்குறளில் அது கவரிமான் என்றே இல்லை, கவரிமா என்றுதான் இருக்கிறது. சேர்த்தெழுதும் போது ‘கவரிமா வன்னார்’ என்று எழுதுவதால் அது ’கவரிமா’தானே அன்றி கவரிமான் அல்ல என்பது உறுதி. மா என்பது தமிழில் ஒரு பொதுவான சொல். அதற்கு, பெரிய – விலங்கு – கால்நடைகள் (ஆடு மாடு குதிரை) – வியப்பு – கனிவகை முதலிய ஏகப்பட்ட அர்த்தங்கள் இருக்கின்றன. இடம் பார்த்துப் பொருள் சொல்ல வேண்டும். ஒரே ஒரு மயிர் விழுந்தாலும் மான் செத்துவிடுமா, எப்படி? என்று கேட்க, ‘மயிரை இழந்த துக்கத்தில் / அவமானத்தில் அது ஒரு அடிகூட எடுத்து வைக்காமல் நின்ற இடத்திலேயே ஒன்னும் உண்ணாமல் நின்றுகொண்டிருந்து செத்துவிடும்’ – அதாவது உண்ணாவிரதம் இருந்து செத்துவிடும் – என்பதாக மணக்குடவர் போன்ற உரையாசிரியர்கள் கப்சா அடித்திருக்கிறார்கள். நவ்வி, இரளை முதலிய பிற மான்களும் தமிழ் மான்கள்தானே? அவற்றுக்கெல்லாம் இல்லாத அளவுக்கு இதற்கு மட்டும் ஏன் இவ்வளவு மானவுணர்வு? ம்ஹும், இதெல்லாம் விலங்கியல் அறிவு இல்லாததால் எழுந்த அபத்த உரைகள்.

வந்தார் பாண்டிச்சேரி கலெக்டர் பி.எல்.சாமி ஐ.ஏ.எஸ். கவிரிமா என்பது திபெத் தேசத்தில் காணப்படும் YAK என்னும் மாடு என்று போட்டார் ஒரு போடு! Y for Yak என்று படத்துடன் எல்.கே.ஜி ஆங்கில நூலில்கூட போட்டிருக்கும். அந்த மாட்டின் உடலெங்கும் நீண்ட நீண்ட கூந்தலன்ன முடிகள் தொங்கும். இமய மலைமீது வாழ்வதற்கு அப்படியான அமைப்பு அதற்குத் தேவை. அரேபியர்களுக்கு ஒட்டகம் போல் திபெத்தியர்களுக்கு யாக். பாலும் இறைச்சியும் தருகிறது; வாகனம் ஆகிறது; கம்பளி தந்து ஆடையாகிறது. அதன் உடலில் உள்ள அனைத்து மயிர்களையும் சிரைத்து விடுவார்கள். குளிர் தாங்காது விறைத்துச் செத்துப்போகும். ’மயிர் நீப்பின் வாழாக் கவரிமா’ என்று வள்ளுவர் சொன்ன செய்தி இதுதான். அந்த மயிருக்குத்தான் கவரி என்று பேர். சிம்மாசனத்தின் இருபுறமும் இரண்டு இளம்பெண்கள் நின்று மன்னருக்கு வீசும் சாமரம் என்பது அந்தக் கவரிமுடியால்தான் தயாரிக்கப்பட்டது. பெண்கள் தங்கள் கூந்தலின் நீளம் அதிகமாய்த் தெரிய சேர்த்துக் கட்டியதும் அதையே. கவரி என்பதுதான் மருவி சவுரி ஆனது! எத்தகைய அருமையான விளக்கம். சொல்லுங்கோ: பி.எல்.சாமி, இ.ஆ.ப வாழ்க வாழ்க!

இதேபோல் ’பறைபட வாழா அசுணமா’, ‘நீரொழியப் பாலுண் குருகு’ போன்ற பிராணிகளுக்கும் எதார்த்தமான விளக்கங்களைச் சொல்லலாம். அந்தப் பிராணிகள் உண்மையில் அப்ராணிகளாகத்தான் இருக்க வேண்டும், நம்முடைய புலவர்களின் கற்பனை வளம் அவற்றை அதிசயப் பிராணிகளாக்கி விடுகின்றன.

இது போன்ற விசித்திரமான விலங்குகள் ஒருபக்கம் இருக்கட்டும். சாதாரண விலங்குகள் மீது மனிதர்களின் நம்பிக்கை ஏறி அவைகளைப் புனிதப்படுத்தி விடுவதும் உண்டு.

வருணங்களின் அடிப்படையிலான மறுபிறவி விளக்கம் ஒன்று இருக்கிறது அல்லவா? தாழ்ந்த ஜாதியைச் சேர்ந்த ஒருவன் இப்பிறவியில் மனுநெறி வகுத்துரைக்கும் கடமைகளைச் செவ்வணே செய்வான் எனில் அடுத்த ஜென்மத்தில் அவன் அதற்கு ஒரு படி மேலான வருணத்தில் பிறப்பான். இப்படியாகச் சூத்திரன் அடுத்த ஜென்மத்தில் வைசியன் ஆவான். பிறகு அவன் முறையே சத்திரியனாகவும் பிராமணனாகவும் பிறந்து மோட்சம் அடைவான். இந்த விளக்கத்தை இந்து மதத்தின் ஞானிகளிலேயே பலரும் நம்பவில்லை என்பது வேறு. பல வருடங்களுக்கு முன் பிராமணர் ஒருவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த போது அவர் வினோதமான ஒரு கருத்தைச் சொன்னார். ’ஒரு பிராமணன் ஒழுங்காக வாழ்ந்து முடித்தால் மறு ஜென்மத்தில் அவன் பசுவாகப் பிறப்பான். கோமாதாவாகப் பிறப்பதுதன் மிக உன்னதமான உயர்ந்த நிலைப் பிறவி’ என்றார் அவர்! பசுவின் மீதான அதீதமான புனித மதிப்பீட்டின் காரணமாக அவர் அப்படிச் சொன்னார் என்றே நினைக்கிறேன். உண்மையில் அப்படி ஒரு கொள்கை இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. ஏனெனில், அப்படியானால் அந்தப் பசுக்களை அம்மாவாக்கும் காளைகளாக ஜென்மம் எடுப்பது யார்? என்னும் கேள்வி வருகிறது. காளைப் பிறவியும் உன்னதமானதுதானே?

கடலில் எத்தனையோ வகையான மீன்கள் இருக்க அவற்றில் டால்ஃபின்கள் பிறவியிலேயே தனித்துவம் கொண்டவை என்று சிலர் நம்புகிறார்கள். என்ன தனித்துவம் என்று கேட்டால் தலையைச் சுற்றுகிறது. டால்ஃபின்கள் வேற்று கிரக வாசிகளாம்! பூமியில் வசிப்பதற்கேற்ப இந்த வடிவில் வந்திருக்கிறார்களாம்! அப்படியானால் அவர்கள் மண்மேல் வாழும் ஒரு வாகான வடிவம் எடுத்துக் கொண்டல்லவா வந்திருக்க வேண்டும்? ஏன் கடலில் கிடக்கிறார்கள்? என்று கேட்கலாம். அதற்கும் ஏதாவது சப்பைக்கட்டு இருக்கும். ’கடலில்தான் அவர்களின் நெட்வொர்க் சரியாக வேலை செய்ய முடியும். பெர்முடா முக்கோணம் என்று பசஃபிக் பெருங்கடலில் ஒரு மர்மப் பரப்பு இருக்கிறதே, அதுதான் அவர்களின் தலைமைச் செயலகம். அங்கிருந்துதான் அவர்கள் தங்களின் தாய்க்கிரகத்துக்குச் செய்தி அனுப்புகிறார்கள்’ என்றெல்லாம் சொல்வார்கள். டால்ஃபின்கள் மிகவும் அன்பானவை. கடலில் விழுந்துவிட்ட பலபேரை அவை ரெட் க்ராஸ் அல்லது என்னெஸ்ஸெஸ் வீரர்களைப் போல் காப்பாற்றிக் கரைக்குக் கொண்டு வந்து விட்டிருக்கின்றன. அவற்றுக்கென்று ‘ட்டூன்ன்ன்ன்’ என்று நம் காதில் ஒலிப்பது போன்ற அலைவரிசையில் ஆன ஒலியில் உரையாடிக் கொள்ள பாஷை இருக்கிறது. அது வேற்று கிரக வாசிகளின் மொழிதான் என்று நம்புபவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

வழி தப்பிய கப்பல்களுக்கு டால்ஃபின்கள் வழிகாட்டும் என்றும் ஒரு நம்பிக்கை உண்டு. இதைக் கேட்டால் எனக்கு டைட்டானிக் திரைப்படம் நியாபகம் வரும். அதில் கதாநாயகன் ஜாக் தன் நண்பனுடன் கப்பலின் முன்பக்க நுணியில் நின்று பார்க்கும் போது கீழே கடலில் ஒரு டஜன் டால்ஃபின்கள் தாவிக்கொண்டு பாய்ந்து நீந்திச் செல்லும். அந்தக் கப்பலின் கதியைப் பார்த்தீர்களா? டால்ஃபின்கள் வழி காட்டின போலும்!

நாயைக்கூட விட்டு வைக்கவில்லை மனிதனின் இந்த நம்பிக்கை. நாய்கள் விசேஷமான பிராணிகளாம். அவற்றின் மோப்ப சக்தி எதைக் காட்டுகிறது எனில் அவை வேற்று கிரகத் தொடர்பு உள்ளவை என்பதைத்தானாம். அடக் கடவுளே! இந்த நம்பிக்கை அதிகமாக உள்ளவர்கள் அமெரிக்கர்கள். நாய் என்றால் அவர்களுக்குக் கொள்ளைப் பிரியம். எந்த அளவுக்கு எனில் வளர்ப்பு நாயைத் திட்டினான் என்பதற்காக ஒரு அமெரிக்கப் பெண் தன் கணவனைச் சுட்டுக் கொன்றுவிட்டாள் எனில் அவள் செய்தது நியாயம்தான் என்றும் அவளின் மனநிலை நார்மலாகத்தான் இருக்கிறது என்றும் தீர்ப்புக் கூறிவிடுவார்கள். நாயைத் திட்டிய கணவனுக்குத்தான் ஏதோ மனக்கோளாறு அல்லது அவன் ஒரு கிரிமினலாக இருந்திருப்பான் என்று சொல்லி விடுவார்கள்!

இந்த அலசல்கள் இத்துடன் ஃகதம். மணி தணிகை குமாரின் ‘யாளி’ என்ன சொல்கிறது என்று பார்ப்போம்.

(தொடரும்)