வலிய தீன்

“இஸ்லாம் ஒரு மதமல்ல. அது ஒரு மார்க்கம்.”

“இப்படிச் சொல்றவங்களுக்கு மதம்னாலும் என்னன்னு தெரியல மார்க்கம்னாலும் என்னன்னு தெரியல. இப்படிச் சொல்றதுல ஒரு கவர்ச்சி, ஈகோவுக்கு ஒரு சுகம் இருக்கிறதுனால சிந்திக்காம இதைச் சொல்லிக்கிட்டிருக்காங்க. இதுல உள்ள அபத்தமே அவங்களுக்கு உரைக்கிறதில்ல. இது ஒருவிதமான போதை மாத்திரை.”

“என்ன இப்புடிச் சொல்லிப்புட்டீங்க. இதுல என்னத்த அபத்தம் இருக்குங்கிறீங்க?”

“இதையே சில பேரு வேறு மாதிரியாவும் சொல்றாங்க. அதாவது ‘இஸ்லாம் மற்ற மதங்களை மாதிரி ஒரு மதமல்ல. அது ஒரு மார்க்கம்’னு சொல்றாங்க. அது இன்னும் அபத்தமான வாக்கியம்.”

“இப்படியே பேசிக்கிட்டுப் போனா எப்புடி. இதுல என்ன அபத்தம் இருக்குன்னு சொல்லுங்க.”

“மதம்னு ஒரு வார்த்தை. மார்க்கம்னு ஒரு வார்த்தை. இது இரண்டும் என்ன மொழி வார்த்தைக, இந்த வார்த்தைகளுக்கு என்ன அர்த்தம்னு தெரியுமா?”

“இது எல்லோருக்கும் தெரிஞ்ச விஷயம்தானே? இரண்டும் தமிழ் வார்த்தைக. மதம்னா இறைவழிபாடுங்கற மாதிரியான விசயம். மார்க்கம்னா வாழ்க்கை வழின்னு அர்த்தம்”

“நீங்க சொல்றமாதிரிதான் பலரும் நெனக்கிறாங்க. புழக்கத்துல தமிழ்ல இருக்கிறதுனால ஒரு வார்த்தை தமிழ் வார்த்தை ஆகிடாது. மூல மொழி எது, அதுக்கு மூல மொழியில என்ன அர்த்தம்னு பார்க்கணும். அரபின்னா மட்டும் அகராதியை அலசி அர்த்தம் பேசுற ஆளுக மத்த மொழி வார்த்தைகன்னா மட்டும் புழக்க பாஷையில கழட்டுவாங்களாக்கும். தெரிஞ்சுக்கங்க, மதம்-மார்க்கம் இரண்டு வார்த்தையுமே தமிழ் இல்ல. சமஸ்கிருதம்.”

“அ…? அப்படியா?”

“மதம் என்ற வார்த்தைக்கு கொள்கை என்று அர்த்தம். மார்க்கம் என்ற வார்த்தைக்குப் பாதை என்று அர்த்தம். அப்படீன்னா, ‘இஸ்லாம் ஒரு மதமல்ல. அது ஒரு மார்க்கம்’ என்று சொல்றதுக்கு என்ன அர்த்தம் வருதுன்னு பாத்துக்கங்க. ‘இஸ்லாம் ஒரு கொள்கையல்ல, அது ஒரு பாதை’ன்னு அர்த்தம் வரும். இது சரியா? அதாவது ‘இஸ்லாம் கொள்கை இல்லாத ஒரு பாதை’ன்னு அர்த்தமாவுது. இது சரியா? ஏகத்துவம் என்ற கொள்கை இஸ்லாத்தில் இருக்குதில்லியா? அப்ப அது ஏகத்துவ மதம்தானே? இஸ்லாம் என்பது ஏகத்துவ மதமும் மார்க்கமும் ஆகும் என்று சொல்வதுதான் சரி. அதாவது மதமும் (கொள்கை) இருக்கு, அதைச் செயல்படுத்த மார்க்கமும் (வழியும்) இருக்குங்கறதுதான் சரி.”

“ஆமாங்க”

“இன்னும் சில பேர் ‘இஸ்லாம் மற்ற மதங்களைப் போல் ஒரு மதம் இல்லை. அது ஒரு மார்க்கம்’னு சொல்லிக்கிட்டிருக்காங்க. ஒரு எக்ஸ்க்லூசிவான வார்த்தை வேணும்கிற நெனப்பு. மற்றவை வெறும் மதம்தான், அவையெல்லாம் மார்க்கம் அல்ல என்பதாகவும், இஸ்லாம் மதமல்ல அது ஒரு மார்க்கம் என்பதாகவும் இவுங்களா முடிவு பண்ணிக்கிட்டாங்க. எந்த மேதாவி இப்படியெல்லாம் கண்டுபிடிச்சான்னு தெரியல.”

“அப்படீன்னா எல்லா மதமும் ஒன்னுதான்னு சொல்றீங்களா?”

“நிச்சயமா இல்லை. ஒவ்வொரு மதமும் வேறு வேறுதான். அது அதுக்குன்னு கொள்கை இருக்கு. பல கொள்கைகள் இருக்கலாம். கொள்கைகளைச் செயல்படுத்த முறைகளும் இருக்கு. அதனால ஒவ்வொன்றுமே மதமும் மார்க்கமும்தான். செயல்பாடுகள் இல்லாத ஒரு மதத்தையாவது உங்களால் சொல்ல முடியுமா?”

“முடியாது”

“அப்புறம் ஏன் மற்றவை மார்க்கம் அல்ல என்று சொல்றீங்க? வண்டி ஓடுதுன்னா அது பாதைதானே? அது பாதை அல்ல என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? அது கரடுமுரடான சேறும்சகதியுமான குண்டும் குழியுமான பாதையா இருக்கலாம், அல்லது ஒற்றையடிப் பாதையாகவும் இருக்கலாம். அது போய்ச் சேருமிடம் மோசமானதாக இருக்கலாம். எப்படியிருந்தாலும் அது பாதைன்னுதான் சொல்லப்படும்.”

“அப்படீன்னா எல்லாத்துக்கும் ஒரே பேருதான்னு சொல்றீங்களா?”

“’லகும் தீனுக்கும் வலிய தீன்’ (உங்களுக்கு உங்கள் மார்க்கம்; எனக்கு மார்க்கம்- திருக்குர்ஆன் 109:6) என்ற திருவசனத்தை நீங்கள் ஓதியதில்லையா? இரண்டுக்கும் தீன் என்ற ஒரே வார்த்தைதான் சொல்லப்படுது. இரண்டையும் குறிக்க ஒரே வார்த்தையைச் சொல்வதாலேயே இந்த தீனும் அந்த தீனும் ஒன்றாகிவிடாது. அடைமொழிதான் மாறுதே, அப்புறம் என்ன குழப்பம்? ’தீனுல் இஸ்லாம்’ அப்படீன்னு அடைமொழி வைத்துச் சொல்லிக்கிறம்ல. ஆனால் குறிப்பிடும்போது இந்து மதம், புத்த மதம், இஸ்லாம் மதம்னு ஒரே வார்த்தையைப் பயன்படுத்தலாம். மார்க்கம்னு சொன்னாலும் சரி. சமயம்னு சொன்னாலும் சரி. இதுல இன்னொரு விஷயத்தைக் கவனிச்சீங்களா?”

“என்ன விஷயம்?”

“’லகும் தீனுக்கும் வலிய தீன்’ என்ற ஆயத்துல ரெண்டையுமே குறிக்க தீன் என்ற ஒரே வார்த்தைதான் சொல்லப்படுது. இந்த ஆயத்துக்கு என்ன அர்த்தம்?”

“உங்க தீன் உங்களுக்கு. எங்க தீன் எங்களுக்கு.”

“ஆயத்தை நல்லா கவனிங்க. எங்க தீனுன்னா இருக்கு? ’வலனா தீன்’ அப்படீன்னா இருக்கு?”

“இல்லிங்க. ‘உங்க தீன் உங்களுக்கு, என் தீன் எனக்கு’ன்னு இருக்கு”

“இன்னும் நல்லா கவனிங்க. ’தீனீ - என் தீன்’ அப்படீன்னா இருக்கு?”

“இல்லிங்க. ‘வலிய தீன்’ – ’எனக்கு தீன்’ என்றுதான் இருக்கு”

“’லகும் தீனுக்கும்’ உங்க தீன் உங்களுக்குன்னு பன்மையில சொன்னதிலும், ’வ லிய’ – மேலும் எனக்கு என்று ஒருமையில் சொன்னதிலும், தீன் என்று பெயர்ச்சொல்லை மட்டும் சொன்னதிலும் என்ன தாத்பரியங்கள் இருக்குன்னு யோசிங்க. இன்னொரு விஷயத்தை கவனிச்சீங்களா?”

“இன்னொன்னா? அது என்னான்னு சொல்லுங்க.”

“இரண்டையுமே தீன் என்று ஒரே வார்த்தையாலதான் குறிக்கப்பட்டிருக்கு. ஆனாலும் இது வேறு அது வேறுங்கறதைத்தான் அந்த திருவசனம் உணர்த்துது. ஆனாலும் இரண்டுக்கும் ஒரே வார்த்தைதான் சொல்லப்படுது. இதுல சிந்தனை செஞ்சிருக்கீங்களா?”

“இல்லிங்க. நீங்க என்ன சொல்றீங்கன்னு புரியல. லகும் தீனுக்கும்னு சொன்னது காஃபிர்களோட மதத்தை. வ லிய தீன்னு சொன்னது இஸ்லாத்தை. ரெண்டும் வேறு வேறுன்னு தெரிஞ்சுப் போச்சு. இதுக்கு மேல சிந்திக்க இதுல என்ன இருக்கு?”

“இப்படிச் சொல்றது மடத்தனம் இல்லியா? சிந்திக்க இதுக்கு மேல விஷயம் இல்லேன்னு சொல்லி நிறுத்திக்க அல்லாஹ்வோட கலாம் அவ்வளவு லேசாப்போச்சா? இனிமேல் எப்பவும் இதுமாதிரி நெனக்காதீங்க. எவ்வளவு புரிஞ்சாலும் ஒவ்வொரு வசனத்திலும் மேலும் நாம புரிஞ்சுக்க வேண்டிய உள்ளர்த்தங்கள் இருந்துக்கிட்டே இருக்கும். கவனிங்க.”

“என்னத்த கவனிக்கனும்னு நீங்களேதான் சொல்லுங்க”

“உதாரணமா ஒரு வரி சொல்றேன். ‘மல்கோவா மாம்பழம் உங்களுக்கு, ஹிமாம்பசந்த் மாம்பழம் எனக்கு.’ இந்த வரில உங்களுக்கு என்ன வெளங்குது?”

“இரண்டு வகை மாம்பழம் கையில இருக்குன்னு வெளங்குது”

“சரிதான். மல்கோவா வேறு, ஹிமாம்பசந்த் வேறுன்னு வெளங்குதில்லியா?”

“ஆமாம்”

“இப்ப இன்னொரு வரி சொல்றேன். ‘ஆப்பிள் உங்களுக்கு, மாம்பழம் எனக்கு’. இதுல என்ன வெளங்குது?”

“இதுவும் அதே மாதிரிதான் இருக்கு. ஆப்பிள் வேறு, மாம்பழம் வேறுன்னு வெளங்குது”

“சரிதான். இரண்டும் வேறுதான். ஆனால் நான் சொன்ன ரெண்டு உதாரண வரிகள்லயும் ஒரு வேறுபாடு இருக்கே, அது தெரியலியா?”

“முன்னது ரெண்டுமே மாம்பழம். அனால் பின்னதுல ரெண்டும் வேறு வேறு பழங்க”

“நல்லது. புரிஞ்சுக்கிட்டீங்க. மல்கோவா வேறு ஹிமாம்பசந்த் வேறுதான். மல்கோவா ஹிமாம்பசந்த் அல்ல, ஹிமாம்பசந்த் மல்கோவா அல்ல. ஆனால் இரண்டுமே மாம்பழம்தான். இது முதல் உதாரணத்துக்கு வெளக்கம். ஆப்பிள் வேறு, மாம்பழம் வேறுதான். ஆப்பிள் மாம்பழம் அல்ல, மாம்பழம் ஆப்பிள் அல்ல. ரெண்டுமே ஒரே வகைப் பழமும் அல்ல. இது ரெண்டாவது உதாரணத்தின் வெளக்கம். இப்ப விஷயத்துக்கு வருவோம். கூர்ந்து கவனிங்க. இந்த இரண்டு உதாரணத்துல ‘லகும் தீனுக்கும் வலியதீன்’ற ஆயத்தோட அமைப்புல இருக்கிற வரி எது?"

“கவனிக்கிறேங்க…ஆங், முதல்ல சொன்ன உதாரணம். ஏன்னா ரெண்டுமே மாம்பழம்தான். அது மாதிரி இதுல ரெண்டு தீனும் வேறு வேறா இருந்தாலும் ரெண்டுமே தீன் என்ற வார்த்தைலதான் சொல்லப்படுது”

“மல்கோவாவும் ஹிமாம்பசந்தும் வேறு வேறுதான். ஆனால் இரண்டுமே மாம்பழம்தான் அல்லவா? அப்படீன்னா மாம்பழம்னு சொல்றதுக்கான இலக்கணம் இரண்டுக்குமே அமைஞ்சிருக்கும் இல்லியா? அது என்ன? இரண்டும் வேறுபடுதுன்னா அது எப்படி?”

“ரெண்டுக்கும் டேஸ்ட் வேறுபடும். நிறம், வடிவம் இதெல்லாம் வேறுபடும்…”

“வெலயும் வேறுபடும்”

“ஹிஹ்ஹிஹி…”

“ரெண்டுமே மாம்பழம்தான்னு சொல்றதுக்கு ரெண்டுக்கும் ஒப்புமையும் இருக்கும். மேல தோல், உள்ளே சதை, அதுக்குள்ள கொட்டைங்கற அமைப்பு. ஒத்தைக் கொட்டைதான் இருக்கும், ஆரஞ்சுக்காட்டம் நெறயா வெதைங்க இருக்காது. ரெண்டுக்குமே தோலு வழவழன்னுதான் இருக்கும், பலாப்பழம் மாதிரி முள்ளு வச்ச தோலு இருக்காது. சதையும் ஒரு பத்தா இருக்கும். சாத்துக்குடி மாதிரி சுளையா இருக்காது. இப்படிப் பல ஒப்புமையும் இருக்கிறதுனாலதான் ரெண்டுமே மாம்பழம்னு சொல்ல முடியுது. இப்ப சொல்லுங்க, ’லகும் தீனுக்கும் வலிய தீன்’ என்று சொல்லும்போது ரெண்டுமே வேற வேற தீன்கள் என்றாலும் இரண்டும் தீன் என்ற பொது அடிப்படையில் ஒப்புமை அம்சஙகள் எவை? யோசிங்க…”

”இதெலலாம் நெதானமா யோசிக்கணுமுங்க”

“நல்லது. நான் முதல்ல சொன்ன உதாரண வரிதான் ஆயத்தோட வாக்கிய அமைப்புக்கு ஒத்து வருதுன்னு நீங்க சொன்னதுனால நான் அதை வச்சி பேசினேன். ஆனால் நான் சொன்ன ரெண்டாவது உதாரண வரிதான் ஆயத்தோட வாக்கிய அமைப்புக்கு ஒத்து வரும். அதாவது ‘ஆப்பிள் உங்களுக்கு, மாம்பழம் எனக்கு’ன்ற வாசகம்.”

“அது எப்படி? இதுல பொதுவான ஒரு வார்த்தையே இல்லியே? தீன்னு ஒரு பொதுவார்த்தை ஆயத்துல இருக்கிற மாதிரி இதுல பழம்னு ஒரு பொது வார்த்தை இருக்கலாமால்லியா?”

“அதான் நீங்களே சொல்லிட்டீங்களே. இதையே வேறு மாதிரி சொல்லணும்னா ’உங்களுக்கு உங்கள் பழம், எனக்குப் பழம்’னு சொல்லலாம் இல்லியா?”

“ஆமாம்”

“இப்ப சொல்லுங்க, ’உங்கள் பழம்’ என்பது என்ன?”

“?????”

“உங்க தோட்டத்துல வெளஞ்ச பழம்தான். உங்களுக்கு உங்கள் தோட்டத்தில் விளைந்த பழம். இதுல என்ன வெளங்குது”

“அவனுக்குன்னு ஒரு தோட்டம் இருக்குன்னு”

“நல்லது. ’எனக்கு என் பழம்’னு, அதாவது ’என் தோட்டத்து பழம்’னு சொல்ல முடியலன்னா என்ன அர்த்தம்?”

“எனக்குன்னு தோட்டம் இல்லேன்னு அர்த்தம்”

“’உங்களுக்கு உங்கள் தீன்’ என்பதற்கு என்ன அர்த்தம்?”

“அவங்களே உருவாக்கிக்கிட்ட தீன் என்று அர்த்தம்”

“வெரிகுட். ‘எனக்கு என் தீன்’னு நபி ஏன் சொல்லல”

“ஏன்னா தீன் நபி உருவாக்குனதல்ல”

“புரிஞ்சுக்கிட்டீங்க, தீனுல் இஸ்லாம் நபி தன் சுய இச்சையால் உருவாக்குன மதமல்ல. அதுனாலதான் ‘எனக்கு என் தீன்’ என்று ஆயத்தில் இல்லாமல், ’எனக்கு தீன்’ என்று மட்டும் இருக்கு. இதுலயும் ஒரு ஆழமான கருத்து இருக்கு. தெரியுதுங்களா?”

”ஆழமான கருத்தா? அப்ப அத நீங்கதான் வெளக்கணும்”

“நல்லது, கவனிங்க. மாம்பழத்துக்கும் பழத்துக்கும் என்ன வித்தியாசம்னு சொல்லுங்க”

“இது என்னங்க கேள்வி? மாம்பழத்துக்கும் ஆப்பிளுக்கும் என்ன வித்தியாசம்னு மொதல்ல கேட்டீங்க, நியாயம். மல்கோவாவுக்கும் ஹிமாம்பசந்துக்கும் என்ன வித்தியாசம்னு கேட்டீங்க, நியாயம். காய்க்கும் பழத்துக்கும் என்ன வித்தியாசம்னு கேட்டாலாவது அதுல ஒரு அர்த்தம் இருக்கு, பதில் சொல்லலாம். மாம்பழத்துக்கும் பழத்துக்கும் என்ன வித்தியாசம்னு கேட்டால் என்ன அர்த்தம்? கேள்வியே வெளங்க மாட்டேங்குதே?”

“கேள்விய உன்னிப்பாக் கவனிச்சுப் பாக்கணும். மேலோட்டமாப் பாக்குறீங்க நீங்க. கேள்வியோட அமைப்பைப் பாருங்க, ‘மாம்பழத்துக்கும் பழத்துக்கும் என்ன வித்தியாசம்?’”

“??????”

“இன்னொரு கேள்வி. கத்திரிக்காய்க்கும் காய்க்கும் என்ன வித்தியாசம்? இன்னொன்னு: கோதுமைக்கும் தானியத்துக்கும் என்ன வித்தியாசம்? இன்னொன்னு: மங்கோலியனுக்கும் மனுஷனுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?”

“என்னங்க இது, மங்கோலியன் மனுஷன் இல்லியா?.... அட இப்ப புடிபடுதுங்க. முன்னதுலாம் பின்னதோட ஒரு வகைங்க. பழத்தோட ஒரு வகை மாம்பழம். காயோட ஒரு வகை கத்திரி. தானியத்துல ஒருவகை கோதுமை. மனுஷன்ல ஒரு வகை மங்கோலி.”

“வெரிகுட். அதாவது TYPE AND PROTOTYPE. இப்ப ’லகும் தீனுக்கும் வலிய தீன்’ங்கற ஆயத் அமைப்பைப் பாருங்க. ’தீனுக்கும் – உங்களுடைய தீன்’ அப்படீன்னா அது type. ’தீன்’ என்பது prototype. அதாவது முன்னது குறிப்பானது, வகைப்பட்டது. பின்னது குறிப்பில்லாதது, பொதுமையானது. இந்த இடத்துல கொஞ்சம் எச்சரிக்கையாப் புரிஞ்சுக்கங்க. மார்க்கத்தோட வெளிக்கோலத்தைப் பற்றி நாம இப்போ பேசிக்கிட்டில்ல. தீனுடைய அடிப்படைய பத்திப் பேசுறோம். அது என்ன?”

‘சொல்லுங்க”

“’அவ்வலுத் தீனி மஃரிஃபத்துல்லாஹ்’. அதாவது, இறைவனை அறிவதுதான் தீன். அதாவது, இறைவனை அவனுக்குரிய தன்மைகள்ல அறிவது. ‘மா ஃகலக்துல் ஜின்ன வல் இன்ச இல்லா லியஃபுதூன்’ – ’ஜின்களையும் மனுஷனையும் எனக்கு இபாதத் (அடிமைத்தனம் - வழிபாடு) செய்வதற்கே அன்றி நான் படைக்கவில்லை’ங்கற ஆயத்துக்கு இப்னு அப்பாஸ்(ரலி) தந்த விளக்கமும் இதுதான், ‘யஃனி இல்லா லியஃரிஃபூன்’ – அதாவது ‘என்னை அறிவதற்கே அன்றி (படைக்கவில்லை)’. இப்ப திரும்பவும் ஆயத்தைப் பாருங்க: ‘லகும் தீனுக்கும் வலிய தீன்’. உங்களுக்கு உங்கள் தீன். அதாவது அவர்கள் எந்த வகையில் இறைவனைக் கற்பனை செய்து கொண்டார்கள் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். குறிப்பாகக் கற்பனை செய்துகொண்டார்கள். ’அல்லாஹ் எங்கோ ஒரு இடத்தில் இருக்கிறான், இந்தச் சிலைகள் – ஆலிஹத்துகள் அவனிடம் நம்மைக் கொண்டு சேர்க்கும்’னு நெனச்சு அல்லாஹ்வை வணங்கினார்கள். அதாவது அல்லாஹ் இங்கே இல்லைன்னு நெனச்சாங்க. ஒரு இடத்தை அவனுக்கு ஒதுக்கிக் குறிப்பாக்கிட்டாங்க. இப்படிப் பலரும் சிருஷ்டிகளுக்கு உரிய குறிப்புக்களை, அதாவது இடம், உருவம், திசை போன்ற குறிப்புக்களை இறைவனுக்குச் சாட்டி அந்தக் கருத்தில் இறைவனை வணங்கினார்கள். அவர்களுடைய மார்க்கம் அவர்களின் கற்பனையில் உருவானதுதான். ஆனால், ‘தீன் – மார்க்கம்’ என்று குறிப்பில்லாமல் சொல்லப்படுவது இறைவனை சிருஷ்டிகளின் குறிப்புக்களில் இருந்து பரிசுத்தமானவனாகக் காண்பது. தெய்வத்தன்மை (உலூஹிய்யத்) சிருஷ்டித்தன்மைக்கு எதிரிடையானது என்று காண்பது. இறைவன் ஓர் இடத்திலோ, உருவத்திலோ, திசையிலோ கட்டுப்படாதவன் என்று விளங்கி வணங்குவது. அல்லாஹ்வை இடத்திலும் உருவத்திலும் கண்டப்படுத்திய நிலைக்கு குஃப்ர் (மறைத்தல்) என்று பொருள். அதாவது எல்லையற்ற ஒன்றுக்கு எல்லை வகுத்து, கண்டப்படுத்திச் சிந்தனை செய்யும்போது அந்தக் கற்பனையே திரையாகி இறைவனை உனக்கு மறைத்து விடுகிறது. அப்படிப்பட்டவன் இறைவனைப் பற்றிய தன் தவறான கற்பனையை வணங்குபவனே அன்றி இறைவனை வணங்குபவன் அல்ல. அதனால்தான் காஃபிர்களைப் பார்த்து ‘லகும் தீனுக்கும்’ – உங்களுக்கு நீங்களே கற்பனையில் உருவாக்கிக் கொண்ட மார்க்கம் என்று சொல்லப்பட்டது. அவர்கள் கற்பனையில் வைத்திருந்த அல்லாஹ்வை, அதாவது குறிப்பாக்கிக் கொள்ளப்பட்ட அல்லாஹ்வை, தங்கள் கற்பனை பிரகாரம் இதுதான் அல்லாஹ் என்று அவர்கள் நினைத்து வணங்கி வருவதை நபி வணங்கமாட்டார்கள் என்றும் சொல்லப்பட்டது: ’லா அஃபுது மா தஃபுதூன்; வலா அன்தும் ஆபிதூன மா அஃபுது’ – நீங்கள் வணங்குபவற்றை நான் வணங்க மாட்டேன்; இன்னும், நான் வணங்குபவனை நீங்கள் வணங்குபவர்கள் அல்ல (திருக்குர்ஆன் 109:2,3) ஏனெனில் நபிகள் நாயத்தின் காலத்திலான அறபிகளும் அல்லாஹ்வை ஏற்றே இருந்தார்கள் என்பதைக் குர்ஆன் சொல்கிறது (10:31; 23:86,87; 29:61; 43:9 முதலிய திருவசனங்கள்). ஆனால் அவர்கள் அல்லாஹ்வை ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் கட்டுண்டவனாகக் கற்பனை செய்து வைத்திருந்தார்கள். அல்லாஹ் எப்படியாக இல்லையோ அப்படியாக அவனைக் கற்பனை செய்து வைத்திருந்தார்கள். எனவே தங்கள் கருத்துக்களால்- கற்பனைகளால் அவர்கள் காஃபிர்கள் (மறைப்பவர்கள்) ஆனார்கள். அல்லாஹ்வை ஒரு இடத்தில் மட்டும் இருப்பவனாக, ஓர் உருவம் உள்ளவனாக எவன் நினைக்கிறானோ அவன் சிருஷ்டித் தன்மையை இறைவன்மீது கற்பனை செய்தவன் ஆவான். அப்படியான இறைக்கொள்கை வைத்து வணங்குபவன் காஃபிர்தான். அல்லாஹ் அர்ஷில் மட்டும்தான் இருக்கிறான் என்று சொல்பவனும் அல்லாஹ்வை ஒரு சிருஷ்டியில் கட்டுண்டவனாகக் கற்பனை செய்யும் இணைவைப்புக் கொள்கையில் உள்ளவன்தான்.”

“ஆஹா… இப்படி நீங்க சொல்றத பாத்தா அல்லாஹ்வைப் பற்றிய தவறான கொள்கைல உள்ளவன் கலிமா சொன்னாலும் அவன் முஸ்லிம் இல்லைன்னுல ஆகுது.”

“இப்ப ஒரு ஆள் இப்படிச் சொல்றான்னு வச்சுக்குவம்: ‘நான் அல்லாஹ்வைத்தான் வணங்குகிறேன். லா இலாஹ இல்லல்லாஹ் என்பதை, அதாவது அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு தெய்வம் இல்லைன்னு ஒத்துக்கிறேன். அதுதான் என் கொள்கை. ஆனால் அல்லாஹ்வுக்குத் தூக்கமும் மயக்கமும் உண்டு’ அப்புடீன்னு சொல்றான். இவனோட இறைக்கொள்கை தவறானதுதானே? ‘தூக்கமும் மயக்கமும் உள்ள அல்லாஹ்’ அப்படீன்னு ஒரு அல்லாஹ் இருக்கிறதா இவன் கற்பனை பண்றான். அல்லாஹ் இருக்கிறான். ஆனால் இவன் கற்பனை பண்றது மாதிரி ஒரு அல்லாஹ் இல்லை. அதனால இவன், இல்லாத அல்லாஹ்வை வணங்குறான். இருக்கும் அல்லாஹ்வை வணங்க வேண்டும்கிறதுதான் சரியான மார்க்கம். அப்படீன்னா அல்லாஹ் எப்படி இருக்கிறான்னு அறியனும், அதாவது அல்லாஹ்விடம் இருக்கும் தன்மைகள் என்னன்னு அறியணும். இதைத்தான் சுருக்கமா ஒரு வரியில் சொல்லணும்னா ‘சிருஷ்டிகளின் தன்மைகளை விட்டும் பரிசுத்தமானவன்’ என்று சொல்கிறோம். ‘சுப்ஹானல்லதீ அம்மா யஸிஃபூன்’ – அவர்கள் வருணிக்கும் தன்மைகளை விட்டும் அல்லாஹ் பரிசுத்தமானவன் என்று சொல்லும்போது இறைவன் தன் தன்மைகளாகச் சொல்லிக்கொண்டவற்றை வைத்து நாம் அவனை வருணிப்பதை விட்டும் அவன் நீங்கியவன் என்று பொருள் அல்ல. ஆனால் அதற்கு மாற்றமாக மனிதர்கள் அவன் மீது சாட்டும் அனைத்து வருணிப்புக்களை விட்டும் அவன் நீங்கியவன் என்று அர்த்தம். அதாவது அல்லாஹ் பார்ப்பவன் – பஸீருன் என்று அவனே தன்னுடைய தன்மையைச் சொல்லியிருக்கிறான். இதற்கு மாற்றமாக அல்லாஹ்வுக்குப் பார்வை இல்லை என்று சொல்வது இறைநிராகரிப்பாகும். அந்த வருணனையை விட்டும் அவன் நீங்கியவன். மேலும், அல்லாஹ்வின் பார்வையை சிருஷ்டிகளுக்கு அவன் வழங்கியுள்ள பார்வைகளின் தன்மையில் விளங்கினால், அதாவது அவனுடைய பார்வைக்கு வெளி வெளிச்சம் தேவை என்றோ அவனுடைய பார்வை இவ்வளவு தூரம் வரைதான் எட்டும் என்றோ விளங்கினால் அது இணைவைப்பாகும். அத்தகைய வருணிப்புக்களை விட்டும் அல்லாஹ் பரிசுத்தமானவன். என்ன விளங்கியதா?”

“நல்லா வெளங்குச்சு. அதாவது அல்லாஹ்வே தனக்கு சொல்லிக்கொண்ட பண்புகளை அவனுக்கு இல்லைன்னு சொல்றது இறைநிராகரிப்பு. அவனுக்கு இருக்கிற பண்பை சிருஷ்டிகளின் பண்புகள் போல் விளங்குவது இணைவைப்பு.”

“சரிதான். இன்னும் ஒரு புள்ளி. இறைவனுக்கு இல்லாத பண்புகளை அவனுக்கு இருக்கிறதா கற்பிச்சாலும் அது இணைவைப்புத்தான். அப்படி மக்கள் அவன்மீது கற்பித்துக்கொண்ட பண்புகளைப் பார்த்தா அவையெல்லாம் சிருஷ்டிகளோட பண்புகளா இருக்கிறது புரியும். இதுல உச்சமானது மனிதன் தன்னுடைய பண்புகள்ல இறைவனைக் கற்பனை செய்து கொள்வது. இதை ஆங்கிலத்தில் ANTHROPOMORPHISM என்று சொல்வார்கள். அல்லாஹ்வுக்கு எதார்த்தத்திலேயே உருவமுள்ள முகம், கை, கால் எல்லாம் உண்டுன்னு சொல்ற கொள்கை. இது ‘ஜிஸ்மானிய்யத்’ – இறைவனுக்கு உடல் உண்டுன்னு சொல்ற கொள்கை. அந்த உடலுக்கு உறுப்புக்கள் உண்டுன்னு சொல்ற கொள்கை. இது அல்லாஹ்வை சிருஷ்டி மாதிரியே பாவிக்குதுங்கறது தெளிவாகவே தெரியிதில்லியா? அல்லாஹ் ஒரு இடத்துலதான் இருக்கிறான்னு சொல்றதும் இப்படித்தான், அல்லாஹ் அர்ஷுல மட்டும்தான் இருக்கிறான்னு சிலர் சொல்ற கொள்கை – அல்லாஹ் கால-இடத் தன்மைகளில் கட்டுப்பட்டவன்னு வெளங்குறது -  அந்தக் கொள்கைக்கு ‘முகய்யதா’ன்னு பேரு. இதெல்லாம் அவனை சிருஷ்டித் தன்மையில் கற்பனை செய்யும் தவறான கொள்கைகள்தான். இறைவனை சிருஷ்டித் தன்மைகளை விட்டும் பரிசுத்தமானவன், நீங்கியவன்னு வெளங்க வேண்டியது சரியான இறைக்கொள்கைக்கு அவசியம். இதுக்கு ஒரு பாடம் மாதிரி பத்து விஷயங்கள வச்சு சூஃபியாக்கள் சொல்லித்தர்றாங்க. அதுல ஒரே ஒரு தன்மை இருந்தாலும்கூட அது சிருஷ்டிதான், இறைவனல்ல. அந்தப் பத்து விஷயங்களையும் விட்டு இறைவன் தூய்மையானவன். அவனிடம் அந்தப் பத்து தன்மைகளும் கிடையாது.”

”அந்தப் பத்து தன்மைகள் என்னன்னு சொல்லுங்களேன்”

“லித், நித், ஹுலூல், இத்திஹாத், கமிய்யத், கைஃபிய்யத், தகைய்யுர், தபத்துல், தஜ்ஸிய்யத், தக்ஸீம் ஆகிய பத்துத் தன்மைகள் சிருஷ்டிகளில் காணப்படும். இவை அனைத்தையும் விட்டு இறைவன் பரிசுத்தமானவன். ஒவ்வொன்னா வெளக்குறேன், கவனிங்க.

1.லித் – எதிரிடை (OPPOSITE). அல்லாஹ்வுக்கு எதிரிடை கிடையாது. அதாவது, ஒளிக்கு எதிரிடை இருட்டு, வன்மைக்கு எதிரிடை மென்மை, மேட்டுக்கு எதிரிடை பள்ளம் இப்படியெல்லாம் சிருஷ்டிகளுக்கு இருக்கிறாப்ல உள்ள நிலை அல்லாஹ்வுக்கு இல்லை.

2. நித் – நிகர் (EQUAL). அல்லாஹ்வுக்கு நிகர் என்று எதுவுமில்லை. சிருஷ்டிகளில் ஒன்றுக்கு இன்னொன்று நிகராக இருப்பதுண்டு. இருப்பதற்கான சாத்தியம் உண்டு. ஆனால் அல்லாஹ்வுக்கு நிகர்  இருப்பதற்கான சாத்தியமே இல்லை.

3. ஹுலூல் – உள்ளிருப்பு (TO BE INSIDE (A CAVITY)). தான் அல்லாத இன்னொரு பொருளினுள் இருக்கும் தன்மை. ‘இவருக்குள்/ இதற்குள் அல்லாஹ் வந்துவிட்டான்’ என்று சொல்வது, அதாவது ’இவருக்குள்/ இதற்குள் அல்லாஹ் முழுமையாக அடங்கிவிட்டான் என்று சொல்வது தவறாகும். ஒரு டப்பாவுக்குள் ஆப்பிள் இருப்பது போன்றோ அல்லது ஒரு தட்டில் ஆப்பிள் இருப்பது போன்றோ அல்லாஹ் தானல்லாத ஒன்றில் (கைரில் – அதாவது சிருஷ்டியில்) இருக்கிறான் என்று சொல்வது இணைவைப்பாகும். அந்த சிருஷ்டி அர்ஷு குர்ஸி அல்லது வேறு எதுவாக இருந்தாலும் இத்தகைய கொள்கை இணைவைப்புத்தான். இந்த நிலையை அப்படியே மாற்றி, அதாவது அல்லாஹ்வுக்குள் அவனல்லாத ஒன்று உள்ளிருப்பாக இருக்கிறது என்று விளங்குவதும் இணைவைப்புத்தான். அப்போது அல்லாஹ்வுக்குள் அவனல்லாதது இருப்பதற்கு ஒரு வெற்றிடத்தை உருவாக்கிய நிலை வந்துவிடும். அது சிருஷ்டிகளின் நிலையாகும்.

4. இத்திஹாத் – கலத்தல் (PERMEATION). தான் அல்லாத ஒனறில் அல்லாஹ் கலந்துவிட்டான் என்றோ அவனல்லாத ஒன்று அவனில் கலந்துவிட்டது என்றோ விளங்குவது. அதாவது தண்ணீரில் சர்க்கரை கலந்துவிடுவது போல் என்று விளங்குவது. இந்த நிலையும் சிருஷ்டிகளுக்கு உள்ளதாகும்.

5. கம்மிய்யத் – அளவியல் வரையரை (QUANTITATIVE DEFINITION). அல்லாஹ்வை அளவியல் ரீதியான ஒருவன் என்று விளங்குவது. ஏகன்னு விளங்காமல் இருப்பது. அல்லாஹ்வுடைய பண்புகளுக்கு எல்லைகள் (BOUNDARIES, LIMITS) உண்டுன்னு விளங்குவது. அதேபோல் அல்லாஹ்வை எண்ணியல் ரீதியான ஒருவன் என்று பலரும் விளங்கி வச்சிருக்காங்க. இது ஏகத்துவத்துக்கு மாற்றமானது. அதாவது, பலவற்றில் அவனும் ஒன்று என்று விளங்குவது ஏகத்துவத்துக்கு மாற்றமானது. ஏனெனில் பல அல்லாஹ்க்கள் இல்லை. ஆனால் இதை எண்ணியல் ரீதியான ஒருமையாக விளங்கினால் அதுவும் ஏகத்துவத்துக்கு எதிரானது. ஏனெனில் அப்படிப்பட்ட எண்ணியல் ரீதியான ஒருமை சிருஷ்டிகளுக்கு இருக்க முடியும். உதாரணமாக அல்லாஹ் ஒரே ஒரு அர்ஷைத்தான் படைத்தான். அதைத் தவிர வேறு அர்ஷுகள் இல்லை. ஆனால் அதன் ஒருமை எண்ணியல் ஒருமைதான் (NUMERIC ONENESS). அல்லாஹ்வின் ஒருமை இத்தகைய சிருஷ்டியின் ஒருமைத் தன்மையை விட்டும் நீங்கியது என்பதுதான் ஏகத்துவம் – தவ்ஹீத்.

6. கைஃபிய்யத் – பண்பியல் வரையறை (QUANTITATIVE DEFINITION). இறைவனின் பண்புகள் எல்லைகள் இல்லாதவை. அளக்க முடியாதவை என்று விளங்க வேண்டும். அவனுடைய தன்மைகளுக்கு எல்லைகள் உண்டு என்று விளங்குவது சிருஷ்டிகளின் தன்மையில் அவனைக் கற்பனை செய்யும் இணைவைப்பாகும். கைஃபிய்யத் என்பதற்கு HOWNESS என்றொரு அர்த்தமும் உண்டு. அதாவது இறைவனின் நிலைகளை எப்படி என்று விளக்க முடியாது. அவை காரணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவை என்பதாம்.

7. தகய்யுர் – (இட) மாற்றம் (ஒப்புமையாக PHYSICAL CHANGE). ஓரிடத்தில் இருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு எதார்த்தத்தில் பெயர்வது சிருஷ்டிகளின் தன்மையாகும். அல்லாஹ் இந்த நிலையை விட்டும் பரிசுத்தமானவன்.

8. தபத்துல் – (முழு) மாற்றம் (ஒப்புமையாக CHEMICAL CHANGE). அதாவது ஒரு சிருஷ்டி இன்னொரு சிருஷ்டியாக மாற முடியும். உதாரணமாக, செப்பு தங்கமாக மாறுவது. ஆனால் எந்த சிருஷ்டியும் இறைவனாவதோ அல்லது இறைவன் ஏதேனுமொரு சிருஷ்டியாவதோ இல்லை. அவ்வாறு மாற முடியும் என்பது இணைவைப்பாகும்.

9. தஜ்ஸிய்யா – உடைந்து சிதறுதல் (TO BE QUASHED), பாகங்கள் (ஜுஸ்வு) ஆதல் (TO BE COMPARTMENTALIZED). இறைவன் பல உறுப்புக்கள் கொண்டவன் என்றோ, பாகங்கள் கொண்டவன் என்றோ, இத்தனை பாகங்களால் ஆனவன் என்றோ விளங்குவதை விட்டும் அவன் பரிசுத்தமானவன். இவை சிருஷ்டிகளின் தன்மைகளாகும். இறைவன் வெவ்வேறு மாதிரியான பாகங்கள் (HETEROGENOUS PARTS) கொண்டவன் என்று விளங்குவதும் இணைவைப்புத்தான். (தாவர-விலங்கு-மனித இனங்களில் இந்த அமைப்பு இருக்கிறது). இறைவன் ஒரே மாதிரியான பாகங்கள் (HOMOGENOUS PARTS) கொண்டவன் என்று விளங்கினாலும் இணைவைப்புத்தான். (நட்சத்திர மீன் போன்ற வடிவங்களில் இந்த அமைப்பு இருக்கிறது.)

10. தக்சீம் – வகைப்பாட்டுக்குள்ளாதல் (TO BE CATEGORIZED). இறைவன் இன்ன வகையைச் சேர்ந்தவன் என்று சொல்ல முடியாது. வகைமை என்பது ஒரு பொதுமையை சாத்தியமாக்கும். உதாரணமாக, மல்கோவா என்பது மாம்பழ வகையைச் சார்ந்தது என்னும்போது மாம்பழம் என்னும் பொதுமையும் அதற்கு மேல் பழம் என்னும் பொதுமையும் இருக்கிறது. அல்லது அர்ஷ் போல் ஒரே ஒரு சிருஷ்டி என்றாலும் அதுவும் சிருஷ்டி என்னும் வகைப்பாட்டுக்குள்தான் வரும். அதாவது அர்ஷ் என்பது மட்டுமே சிருஷ்டி என்பதல்ல. பல சிருஷ்டிகள் இருக்கின்றன, அதில் அர்ஷும் ஒன்று. ஆனால் இந்த சிருஷ்டி நிலைகள் இறைவனுக்கு இல்லை. அவன் வகைப்பாட்டுக்கு ஆளானவன் அல்ல.

இந்தப் பத்துத் தன்மைகளும் சிருஷ்டிகளில் காணப்படும். இதில் ஏதாவது ஒன்றில் உட்பட்டாலும் அந்த இறைக்கொள்கை பிழையானது. இவற்றைவிட்டும் நீங்கிய நிலையில் இறைவனை விளங்கிக்கொண்டு அவனுக்கு வழிபாடு செய்ய வேண்டும். இந்தத் தன்மைகளில், அதாவது சிருஷ்டித் தன்மையில் இறைவனை விளங்கிக் கொண்டவன் நபியின் இறைக்கொள்கைக்கு மாற்றமான கொள்கை கொண்டவனாவான். ’லா இலாஹ இல்லல்லாஹ்’ என்பதுதான் தன் கொள்கை என்று அவன் சொன்னாலும்கூட. அவனிடம் ‘லகும் தீனுக்கும் வலிய தீன்’ என்று சொல்லிவிடலாம். இப்ப இந்த ஆயத்தில் இன்னொரு விளக்கத்தைக் கவனிப்போம்.”

“என்னது இன்னொரு விளக்கமா?”

“பயப்படாதீங்க. ஏற்கனவே ரொம்ப பேசிட்டோம்னு தெரியுது. இந்த ஒரு பாய்ண்ட்ட கேட்டுக்கங்க. இது ஒரு க்ளோசிங் டச் குடுக்கும்”

“சரி சொல்லுங்க”

“சிருஷ்டிக் குறிப்புக்கள்ல கற்பனை செய்துகொள்கிற இறைக்கொள்கை தவறானதுன்னு இவ்வளவு நேரம் வெளக்குனேன். அதாவது, கடவுளைக் கற்பித்தவன் முட்டாள்னு பெரியார் சொல்றாரில்லியா? அதை இப்படி விளங்கலாம், சிருஷ்டித் தன்மைகள்ல கடவுளைக் கற்பித்தவன் முட்டாள்னு. கடவுள்தான் சிருஷ்டிகளைக் கற்பிக்கிறார். கற்பித்தல்னா teaching அல்ல, கற்பனை செய்தல். கடவுளை நீங்கள் கற்பனை செய்தால் உருவம் வந்துதான் நிற்கும். கற்பனை என்றாலே உருவம் இல்லாமல் ஆகாது. அதுனாலதான் இங்லிஷில் அதை imagination-னு சொல்றோம். இமேஜை – உருவத்தைக் கொண்டுவருதல்.”

“அல்லாஹ்வை நாம சொர்க்கத்துல பார்ப்போம்னு ஹதீஸ்ல வருதே? அப்படீன்னா அவனுக்கு உருவம் இருக்குன்னு ஆகாதா?”

“ரொம்ப அழகான கேள்கி கேக்குறீங்க. இதைப் பத்தி அடுத்த செஷன்ல அலசுவோம். இப்ப நான் சொல்ல வந்த விஷயத்தைப் பாப்போம். நான் உங்ககிட்ட காசு கொடுத்து ‘பழம் வாங்கிக்கிட்டு வாங்க’ன்னு சொன்னா என்ன செய்வீங்க?”

“என்ன பழம்னு சொல்லுங்கன்னு கேட்பேன்?”

“சிகப்பா, உருண்டையா இருக்கிற ஆப்பிள் பழம்னு நான் சொன்னா என்ன வாங்கிக்கிட்டு வருவீங்க?”

“அப்படிப்பட்ட ஆப்பிளைத்தான் வாங்கிக்கிட்டு வருவேன்”

“அப்படித்தான், ’லிய தீன்’ – எனக்கு மார்க்கம்னு ஆயத்துல பொதுவாக ‘தீன்’ என்று சொல்லிவிட்டாலும், அதுக்குச் சில குறிப்புக்கள் இருக்கு. அதாவது ஆப்பிள்பழம்னு நான் சொன்னது போல ‘தீனுல் இஸ்லாம்’னு ஒரு பெயரும் சொல்லியாச்சு. ஆனால் அதோட நிறுத்தாம நபி(ஸல்) தீனுக்கு இஸ்லாத்தோட சேத்து இன்னும் இரண்டு குறிப்பையும் கொடுத்திருக்காங்க. அதாவது தீன் என்றால் அதுல இஸ்லாமும் ஈமானும் இஹ்ஸானும் இருக்கணும்னு. இதை விளக்குற ஹதீஸுக்கு ‘ஹதீஸே ஜிப்ரீல்’னு பேரு. அது புகாரிலயும் முஸ்லிம் கிதாபுலயும் இருக்கு. இப்ப பாருங்க, ‘சிகப்பா உருண்டையா இருக்கிற ஆப்பிள்’னு நான் கேட்டப்புறம் நீங்க தக்காளி வாங்கிக்கிட்டு வந்து நின்னு ‘இதுவும் சிகப்பா உருண்டையாத்தான் இருக்கு’ன்னு கொடுத்தீங்கன்னா நான் வாங்கிப்பேனா சொல்லுங்க?”

“வாங்கிக்க மாட்டீங்க”

“ஏன்?”

“ஏன்னா அது சிகப்பா உருண்டையா இருந்தாலும் ஆப்பிள் இல்ல”

“சரி, நீங்க மஞ்சளான சப்பையான ஒரு ஆப்பிள வாங்கிக்கிட்டு வந்தா அதை நான் ஏத்துப்பேனா?”

“மாட்டீங்க. அது ஆப்பிளா இருந்தாலும் நீங்க சொன்ன மாதிரி லட்சணத்துல இல்ல”

“அப்படித்தான் தீனுல் இஸ்லாம்னு சொல்லிக்கிட்டு அதுல ஈமானும் இஹ்ஸானும் இல்லன்னா அது அல்லாஹ்வுக்குப் பிடித்தமான, அவன் எதிர்பார்க்கிற இஸ்லாம் இல்ல. இத கவனத்துல வச்சுக்கங்க.”

நான் நீ அவன் (தொடர்ச்சி-2)

”எப்பக்கம் நீங்கள் திரும்பினும்

அல்லாஹ்வின் திருமுகம் (உள்ளமை) இருக்கிறது” (2:115)

நடைமுறையில், நாம் திரும்பும் திசையெல்லாம் படைப்புக்கள்தான் தெரிகின்றன; அவற்றைத் தன்னில் இறைவனே காட்டிக் கொண்டிருக்கிறான் என்று சொன்னேன். படைத்தவனில் படைப்புக்களைப் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம். படைப்புக்களில் படைத்தவனைப் பார்க்கும் பார்வைதான் பெறப்பட வேண்டும்.

இவ்விடத்தில், படைப்புக்கள் படைத்தவனை மறைக்கும் ஆற்றல் உடையவை அல்ல என்னும் கருத்தின்பக்கம் கொஞ்சம் கவனம் செலுத்துவோம். ஏனெனில் படைப்புக்கள்தான் தெரிகின்றன, படைத்தவன் காட்சியாகவில்லை என்பதால் ”படைப்புக்கள் இறைவனை மறைக்கின்றன” என்று சொல்வது தர்க்க சாத்தியமான ஒன்றுதானே?

இதற்கான விளக்கத்தை நோக்கிச் செல்ல ஒரு பழமொழியை முதலில் பார்ப்போம்: ‘கல்லைக் கண்டால் நாயைக் காணாம், நாயைக் கண்டால் கல்லைக் காணாம்’! இதற்கு என்ன பொருள்? கல்லிலே செதுக்கப்பட்ட நாயுருவம் ஒன்றுள்ளது. அந்தச் சிலையைப் பார்க்கும் ஒருவன் அது கல்தான் என்று காணும்போது நாய் அவன் சிந்தனையில் தெரிவதில்லை. அது நாய் என்று பார்க்கும்போது கல் அவனின் சிந்தனையில் தெரிவதில்லை. இறைவனும் உலகமும் இப்படித்தான் என்பது கருத்து.

இதே கருத்தைத் திருமூலர் மரத்தால் செய்த யானைச் சிலையை உவமையாக வைத்து விளக்குகிறார்”

“மரத்தை மறைத்தது பார்மத யானை

மரத்தில் மறைந்தது பார்மத யானை

பரத்தை மறைத்தது பார்மத பூதம்

பரத்தில் மறைந்தது பார்மத பூதம்”

யானை என்னும் உருவம் மரத்தை மறைத்தது. பின்பு அது மரத்தில் மறைந்தது. அதுபோல் நீர், நிலம், தீ, காற்று மற்றும் ஆகாயம் ஆகிய ஐம்பூதங்கள் இறைவனை மறைத்தன. பின்பு அவை எல்லாம் இறைவனில் மறைந்தன என்பது இப்பாடலின் கருத்து.

ஐம்பூதங்களால் ஆன பிரபஞ்சம் இறைவனை மறைத்தன என்பது நம் சிந்தனையில் மட்டுமே. எதார்த்தத்தில் ஐம்பூதங்கள் என்னும் படைப்புக்களுக்கு இறைவனை மறைக்கும் ஆற்றல் கிடையாது. ஆனால் தன்னை மறைத்துக் கொண்டு படைப்பைக் காட்டும் ஆற்றல் இறைவனுக்கு உண்டு. எனவே சூஃபிகள் ‘இறைவனை உலகம் மறைத்தது’ என்று சொல்லமாட்டார்கள்; ‘உலகைக் கொண்டு அவன் தன்னை மறைத்துக்கொண்டான்’ என்றே சொல்வார்கள். அதாவது, இறைவனை மறைக்கும் ஆற்றல் எந்தவொரு சிருஷ்டிக்கும் இல்லை. ஆனால் சிருஷ்டிகளை வெளிக்காட்டித் தன்னை மறைத்துக்கொள்ளும் ஆற்றல் இறைவனுக்கு உண்டு.

சத்தியப் பொருளாய், ஏகமாய் இருக்கும் இறைவனுக்கும், இல்லாமை என்னும் தன்மை பெற்ற சுயமாய் அவனின் சிந்தனையில் – ஞானப் பூங்காவில் – இருக்கும் சிருஷ்டிகளுக்கும் உள்ள தொடர்பைப் பற்றி நிறையவே பேசிவிட்டோம். ‘இறைவன் மட்டுமே இருக்கிறான். உள்ளமை அவனுடையது மட்டுமே’ என்ற அளவில் பேசிவிடுவதுகூட இலகுவானதுதான். சிருஷ்டிகளின் நிலை என்ன என்பது பற்றி விளங்குவதுதான் சிக்கலானது. சிருஷ்டிகள் இருக்கின்றன என்பது திருக்குர்ஆன் மற்றும் ஹதீஸ் காட்டுகின்ற உண்மை. ஆனால் அவற்றின் எதார்த்தம் (ஹகீகத்) என்ன? அவை எங்கே என்னவாக இருக்கின்றன? என்பன போன்ற விஷயங்களை அறிவதில்தான் பூட்டுக்கள் திறக்கின்றன.

”உள்ளமை ஒன்று; சுயம் இரண்டு” என்பது நான் சார்ந்திருக்கும் சிந்தனைப் பள்ளியின் கொள்கை என்பதாக முன்பே விளக்கினேன். என் சிறிய தந்தையின் மகனான என் தம்பி ஒருவன் சார்ந்திருக்கும் ஒரு சிந்தனைப் பள்ளியின் கொள்கை “உள்ளமை ஒன்று; சுயம் ஒன்று” என்பதாகும். படைப்புக்களின் சுயம் என்பதெல்லாம் எதுவுமில்லை என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள். அதாவது “இறைவன் மட்டுமே இருக்கிறான், சிருஷ்டிகள் இல்லை” என்பது அவரகளின் விளக்கம்.

ஒரு நாள் அந்தத் தம்பி என்னை உலாப்பேசியில் அழைத்தான். நான் சார்ந்திருக்கும் சிந்தனைப் பள்ளி போலியானது என்று அவர்களின் சிந்தனைப்பள்ளியைச் சேர்ந்த ஒருவர் நூலெழுதியிருப்பதாகவும் அது இணையத்தில்கூட வெளியிடப்பட்டுள்ளது என்றும் சொன்னான். நான் அதனை இணையத்தில் படித்தேன். என் குருநாதரையும், என் சிந்தனைப் பள்ளியைச் சேர்ந்த வேறு குருமகான்கள் சிலரையும் தாக்கி எழுதப்பட்ட அந்தச் சிறு நூலில் ‘உள்ளமை ஒன்று சுயம் இரண்டு’ என்னும் கொள்கையும் தவறானது என்று தாக்கப்பட்டிருந்தது. இதைப் பற்றி என்னுடைய கருத்து என்ன என்று என் தம்பி வினவினான். முக்கால் மணிநேரமாவது உரையாடியிருப்போம்.

பொதுவாக இந்த விஷயங்களில் நான் தர்க்கவாதங்களில் இறங்குவதில்லை. அவரவருக்கு இறைவனின் கருணை என்ன விளக்குகிறதோ அதை அவரவர் விளங்கிக் கொள்வார்கள். இதில் நாம் விளக்குவதால் ஒன்றும் துலங்கிவிடப் போவதில்லை என்று மௌனமாக இருந்துவிடுவேன். என் சிந்தனைப்பள்ளியில் உள்ள சக தோழர்களிடமே பல விஷயங்களில் கருத்துவேறுபாடுகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. பேசுந்தோறும் அவை வெளிப்பட்டுத் தெரிய வருகின்றன. இது இயல்பே. ஏனேனில் ஒவ்வொருவரையும் இறைவன் தனித்தன்மையுடன் படைத்திருக்கிறான்.

என் தம்பியின் கொள்கையைச் சார்ந்தவர்களுடன், அதாவது ‘உள்ளமை ஒன்று சுயம் ஒன்று’ என்ற கொள்கையில் இருக்கும் சிலருடன் எனக்கு நட்பு இருக்கிறது. அவர்களில் ஒருவரான அரபிப் பேராசிரியர் ஒருவருடன் இது பற்றிப் ஒருமுறை பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, ‘படைப்புக்களின் சுயம் என்பதை எப்படி அழைக்கிறீர்கள்?’ என்றார். ‘ஜாத்தே அதம் (இல்லாமைச் சுயம்)’ என்றேன். ‘நீங்களே அதை அதம் (இல்லை) என்று சொல்லிவிட்டீர்களே, இல்லாததைப் பற்றி ஏன் பேச வேண்டும்?’ என்று சொல்லிவிட்டார். நானும் அத்துடன் சிரித்துக்கொண்டே விட்டுவிட்டேன். ‘பேசப்பேசத்தான் ஞானம் நாசமாகும்’ என்று ஒருமுறை அவர் சொன்னார். ‘உனக்குத் தரப்பட்டுள்ள ஞானத்தை மௌனமாக அனுபவி’ என்று அவரின் சக சீடர்களும் என்னிடம் சொன்னதுண்டு. அவர்களின் போக்கினை நான் மதிக்கிறேன். அவர்களுடன் நட்பும் நல்லபடித் தொடர்கிறது.

ஞானம் எங்கிருந்தாலும் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பது என் புரிதல். ‘அறிவு என்பது இறைநம்பிக்கையாளனின் காணாமல் போன ஒட்டகம். அதை அவன் எங்கே கண்டாலும் பிடித்துக் கொள்ளட்டும்’ என்று நபிகள் நாயகம் சொன்னதற்கேற்ப, பல்சமய ஞானப் பனுவலகளைப் படிக்கும் பழக்கம் எனக்குண்டு. நண்பர் அப்துல் காதிர் பிலாலியும் அப்படிப் பட்டவர்தான். அதனால்தான் பயில்வான் சாகிபின் பல கருத்துக்களில் எமக்கு முரண்பாடு இருந்தும் அவரின் நூலைப் படித்துவிட்டு அதன் மீது சிந்தனையும் செய்து என் போன்றோருடன் கலந்துரையாடவும் செய்கிறார். ‘நாம்தான் இறைவன் என்று அறிந்துகொள்வதுதான் உண்மையான ஈமான் (இறைநம்பிக்கை). நாம் இறைவன் அல்ல என்று என்னுவது அஞ்ஞானம். அது மாயையின் விளைவு. நாம் நம்மை இறைவன் என்று அறிந்த மாத்திரத்தில் அஞ்ஞானம் அகன்றுவிடுகிறது’ என்று பயில்வான் சாகிப் சொல்வது பற்றியும் பேசியிருக்கிறோம்.

என் தம்பியுடன் நடந்த உரையாடலிலும் இந்த விஷயம்தான் அடிப்படையாக அமைந்தது. ’நான் இறைவன் அல்ல, நான் படைப்பு என்று நினைப்பது மாயையால் விளைவது. நானே இறைவன் என்று எண்ணுவதுதான் ஞானம்’ என்று சொல்லப்படுவது பற்றி உரையாடினோம். ஒரு கட்டத்தில் உரையாடல் பின்வருமாறு நகர்ந்தது.

“நான் படைப்புத்தான் என்று எண்ணுவது ஏன் மாயை ஆகிறது?”

“ஏனெனில், இறைவன் மட்டுமே இருக்கிறான், சிருஷ்டிகள் இல்லை. மாயையால் நான் சிருஷ்டி என்று ஒருவன் உணர்கிறான். மாயை அகன்றால், ஞானம் பிறந்தால் தன்னை இறைவன் என்று அவன் உணர்வான்.”

“இந்த மாயை யாரில் ஏற்பட்டுள்ளது?”

“மனிதனில்”

“அதாவது தான் படைப்பு என்று மனிதன் நினைத்துக்கொண்டிருப்பது மாயை”

“ஆம். தன்னை இறைவன் என்று அவன் அறிவதே ஞானம்”

“அதாவது அவன் எப்போதும் இறைவனாகவே இருந்திருக்கிறான், இப்போது மாயையால் தான் இறைவன் அல்ல என்று, இறைவனுக்கு வேறானவன் (கைருல்லாஹ்) என்று நினைக்கிறான்”

“ஆமாம்”

“அப்படியெனில், உங்கள் கொள்கை படிக்கு, மாயை ஏற்பட்டிருப்பது யாருக்கு?”

”மனிதனுக்குத்தான்”

“ஓர் உதாரணம் சொல்கிறேன். ஓர் இளவரசன் தான் ஒரு கோழி என்று நினைக்கிறான். ‘நான் கோழி ஆவேன், நான் இளவரசன் அல்ல’ என்கிறான்.  மந்திரி அவனிடம், ’தம்பி, நீ உண்மையில் கோழி அல்ல, இளவரசன்தான். நீயே இளவரசன் என்று அறி. அதுவே ஞானம். நீ உன்னைக் கோழியாக எண்ணுவது மாயை’ என்று சொல்கிறார். இங்கே, மாயை ஏற்பட்டிருப்பது கோழிக்கா? இளவரசனுக்கா?”

“இளவரசனுக்குத்தான். இல்லாத கோழிக்கு மாயை எப்படி ஏற்படும்”

“தான் கோழி அல்ல இளவரசன்தான் என்று நினைக்க வேண்டியது யார்? கோழியா? இளவரசனா?”

“இளவரசன்தான். கோழிதான் இல்லையே?”

“தான் படைப்பு அல்ல, தான் இறைவனே என்று நினைக்கவேண்டியது யார்? இறைவன்தான். ஏனெனில் படைப்பு என்பதுதான் இல்லையே?”

”அப்படியெனில், உங்கள் கொள்கை படிக்கு, மாயை ஏற்பட்டிருப்பது இறைவனுக்குத்தான் என்றாகிறது! தான் இறைவன் என்று மனிதன் அறிவதே ஞானம் என்றால், இப்போது தான் மனிதன் என்று இறைவனே எண்ணிக் கொண்டிருப்பதாகத்தானே பொருள்படுகிறது? அப்படியானால் இறைவனுக்கு அஞ்ஞானம் சாத்தியம் என்றல்லவா ஆகிவிடும்? அப்படியானால் அவன் பரிபூரணமான அறிவு கொண்டவன் என்பது பொய்யாகிவிடுமே? அஞ்ஞானம் அவனுக்குச் சாத்தியமில்லை என்பது உண்மை எனில், அவன் ஒருபோதும் தன்னை மனிதன் என்றோ படைப்பு என்றோ நினைக்க மாட்டான். எனவே தன்னை மனிதன் என்றும் படைப்பு என்றும் ஒருவன் எண்ணும்போது அவன் நிச்சயமாக இறைவன் அல்ல என்பது உறுதியாகிறது. அவன் தன்னை இறைவன் என்று கருதுவானாகில் அது இணைவைப்பாகும். அது ஞானமல்ல, இறைவனையும் தன்னையும் அறியாத சுத்த அஞ்ஞானமாகும்”

அதற்கு மேல் அந்த விவாதத்தை வளர்க்கவில்லை. என் சிறியதந்தை, சிறியதாயார் ஆகியோரைப் பற்றிய குசல விசாரிப்புக்களுக்குத் திரும்பிவிட்டேன். இதற்கெல்லாம் ஒரு முடிவு இருக்கப்போவதில்லை என்பது எனக்குத் தெரியும். தர்க்கப் போக்கு நீண்ட தூரம் நம்மைக் கொண்டு சேர்க்காது. தியான அனுபவங்களில் தான் கண்டு அனுபவிக்க வேண்டியவை இவை. பேசிக்கொண்டிருந்த நேரத்திற்கு உருப்படியாகத் தன்னுள் மூழ்கிப் பார்த்திருக்கலாம். அது சால உத்தமம்.

நான் நீ அவன் (தொடர்ச்சி-1)

சமீபத்தில் நண்பர் ஒருவரிடமிருந்து மின்னஞ்சல் வந்தது. (மாயன் அல்லது ஹரன், இந்த இருவரில் யாரோ ஒருவர் என்று நினைக்கிறேன். திடீரென்று அந்த மின்னஞ்சல் என் அக்கவுண்டிலிருந்து காணாமல் போய்விட்டது எனக்கு இன்னமும் வியப்பாக இருக்கிறது. என்னதான் நடக்கிறதோ? அவர் ஆன்மிகம் சார்ந்த ஒரு வலைமனைக்கு லின்க் கொடுத்திருந்தார். இந்த ஜனவரி 26-ம் தேதி (என் பெற்றோரின் திருமண நாள்) திருச்சிக்கு ஒரு திருமண விழாவிற்கு வருவதாகவும் என்னைச் சந்திக்க விரும்புவதாகவும் சொல்லி உலாப்பேசி எண்களையும் கொடுத்திருந்தார். எல்லாம் மின்னஞ்சலோடு போய்விட்டது. நினைத்துக்கொண்டேன், என்னை ஒருவர் வந்து சந்திக்கும் அளவுக்கெல்லாம் என் ஆன்மிகப் படித்தரம் இல்லை என்பது எனக்கே தெரியும். எல்லாம் இறைவன் செயல்!) அந்த மின்னஞ்சலில் அவர் ஓர் ஆதாரமான கேள்வியைக் கேட்டிருந்தார்:

“திருக்குர்ஆனில் இறைவனைக் குறிக்க நான் என்றும் நீ என்றும் அவன் என்றும் சொற்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. எனில் இவை எல்லாம் இறைவனின் வாக்குகள் என்பது எப்படி?” என்பது அவரது கேள்வியின் சாரம்.

”நிச்சயமாக நானே (இன்னனீ) நான் அல்லாஹ் (அனல்லாஹ்)

என்னை அன்றி வேறு இறைவன் இல்லை (லா இலாஹ இல்லா அனா)” (20:14)

என்னும் வசனத்தில் ’நான்’ (அனா) என்பது இறைவனைக் குறிக்கிறது. இது தன்மை. ஆங்கிலத்தில் FIRST PERSON SINGULAR.

”நிச்சயமாக உன்னை அன்றி வேறு இறைவன் இல்லை

(அன் லா இலாஹ இல்லா அன்த)” (21:87)

என்னும் வசனத்தில் நீ (அன்த) என்பது இறைவனைக் குறிக்கிறது. இது முன்னிலை. ஆங்கிலத்தில் SECOND PERSON SINGULAR.

”கூறுக: அவன் அல்லாஹ் ஏகன்

(குல் ஹுவல்லாஹு அஹது)” (112:1)

என்னும் திருவசனத்தில் அவன் (ஹுவ) என்பது இறைவனைக் குறிக்கிறது. இது படர்க்கை. ஆங்கிலத்தில் THIRD PERSON SINGULAR.

இறைவனே தன்னைப் பற்றிப் பேசும்போது நான் என்கிறான். ஒரு நபி இறைவனைப் பார்த்துப் பேசும்போது இறைவனை நீ என்று விளிக்கிறார். இதிலெல்லாம் என்ன குழப்பம்? இதற்கெல்லாம் என்ன தத்துவ விளக்கம் வேண்டிக்கிடக்கு? என்று கேட்கலாம். வாஸ்த்தவம்தான்.

ஆனால் படர்க்கை எப்போது வரும் என்பதை எண்ணிப் பாருங்கள். இருவர் பேசும்போது அங்கே இல்லாத மூன்றாவது நபரைப் பற்றிப் பேசுவதுதான் படர்க்கை. ஆனால் இங்கே “கூறுக: நீயே அல்லாஹ் ஏகன்” என்று வசனம் இல்லை. “கூறுக அவனே அல்லாஹ் ஏகன்” என்று இருக்கிறது. முன்னிலையில் இருக்கும் இறைவனே தன்னை இங்கே படர்க்கையாகக் குறிப்பிடக் காரணம் என்ன?

எதார்த்தத்தில் உள்ளது ஒன்றுதான். அது இறைவனின் சுயமே. அதுவே படைப்புக்களில் நான் என்னும் சுயவுணர்வை பிரதிபலிக்கிறது என்று முன்பு சொன்னோம். அதுவே எதார்த்தத்தில் முன்னிலையாகவும் படர்க்கையாகவும் இருக்கிறது. இப்போது தட்டச்சு செய்துகொண்டிருக்கும் எனக்கு என்னைத் தன்மையில் காட்டும் இறைவன் இதே வேளை என் மனைவிக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் என்னை முன்னிலையாகக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறான், உங்களுக்கு என்னைப் படர்க்கையாகக் காட்டிக்கொண்டிருக்கிறான். இப்படியே எல்லாப் படைப்புக்களுக்கும் பொருத்திப் பாருங்கள். தன்மை முன்னிலை படர்க்கை என்பவை எல்லா இடத்திலும் ஏக காலத்தில் இருக்கின்றன. அவை மூன்றும் எதார்த்தத்தில் ஒன்றுதான். எனவே முன்னிலையில் இங்கிருக்கும் இறைவனைப் படர்க்கையில் சொன்னாலும் அது அவனைத்தான் குறிக்கும். அவனில் மூழ்கிய நிலையில் (இஸ்திக்ராக்) தன் இரவல் பிம்பம் கலைந்த நிலையில் “நான்” (அனா) என்பதை ”அவனில்” சேர்த்து தன்மையில் சொன்னாலும் அது அவனையே குறிக்கும்! (இந்த நிலையில்தான் மன்சூர் ஹல்லாஜ் (ரஹ்) ‘அனல் ஹக்’ (நான் என்பது சத்தியம்) என்று சொன்னார்கள்.)

விஷயம் கொஞ்சம் சிக்கலானதுதான். இதுவரை ’சுயம்’ நாம் சொல்லிவந்தவற்றில் இறைவன் மட்டுமே சுயம்பு என்றும் படைப்புக்களின் சுயம் இல்லாமை (அதம்) என்றும் சொன்னது நான் சார்ந்திருக்கும் சூஃபிப் பள்ளியின் கொள்கை. அதாவது, “உள்ளமை ஒன்று; சுயங்கள் இரண்டு. இறைவனின் சுயம் பூர்விகமானது, தன்னில் தான் நிற்பது. அதுவும் உள்ளமையும் வேறல்ல. படைப்புக்களின் சுயம் புதிதாகப் படைக்கப்பட்டவை (மஃக்லூக்கே ஹாதிஸ்). அவற்றுக்குத் தனி உள்ளமை கிடையாது. அவை இறைவனின் உள்ளமையில் அவனால் தோற்றுபவை.”

இந்த விஷ்யத்தை விளக்க நெல்லிக்குப்பம் அப்துர் ரஹ்மான் ஹழ்றத் அவர்கள் தன் “முஸ்லிம் அத்வைத மூல மொழி” என்னும் நூலில் திருக்கலிமாவின் வாக்கிய அமைப்பினை (மிதாத்) விளக்க எடுத்துச் சொன்ன ஒரு உதாரண வாசகத்தைக் கவனிப்போம்: “வாள் இல்லை இரும்பை அன்றி (லா சைஃப இல்லல் ஹதீத்)”

இரும்பினால் செய்யப்பட்ட வாள் ஒன்று ஒருவனை வெட்டியது எனும்போது வெட்டியது வாளா? இரும்பா? இரும்புதான் எனில் அதே இரும்பு உருண்டைக் கோளமாக இருக்கும் போது வெட்டுமா? எனில் வெட்டுவது இரும்பின் பண்பு அல்லவே? வாள்தான் வெட்டியது எனில் அதே வாள் காகிதத்தினால் செய்யப்பட்டிருந்தால் வெட்டுமா? எனில் வெட்டுவது கத்தியின் பண்பல்லவே? இப்படிக் கேட்டுக்கொண்டே போகலாம். தர்க்கம், எல்லாம் தர்க்கம்.

வாளின் கோலத்தில் இருக்கும்போதுதான் இரும்பு வெட்டும். உருண்டைக் கோலத்தில் இரும்பு இருக்கும் போது நைக்கும். எடுத்த கோலத்திற்குத் தகுந்த வேலை. இப்படிச் சொல்லி இத்துடன் நிறுத்திக் கொண்டால் சிலருக்குப் போதும் என்றாகிவிடும். வேண்டுவோர் மேலே செல்லலாம்.

என் சிந்தனைப் பள்ளியின் கோணத்திற்கு வருகிறேன். வாள் வேறு இரும்பு வேறுதான். தனக்கு வேறான வாளினை இரும்பு தன்னில் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது.

வாள் இரும்பிற்கு வேறானது என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? என்று கேளுங்கள். அதாவது, இரும்பினால் ஆன அந்த வாளை உருக்கினால் என்ன மிஞ்சும்? இரும்பா? வாளா? வாள் அழிந்துபோகும், இரும்பு மிஞ்சும்! இரும்பும் வாளும் ஒன்றுதான், வேறு வேறல்ல எனின் இரண்டுமே மிஞ்சக் கூடாது. வாள் வார்க்கப்படும் முன் இரும்பு இருந்தது. சிந்தனையில் இருந்த வாள் என்னும் கோலம் வார்க்கப்பட்டு அந்த இரும்பில் தெரிந்தது. உருக்கியபோது வாள் என்னும் கோலம் போய்விட்டது, இரும்பு பழைய நிலையில் இப்போதும் இருக்கிறது. இரும்பு இருக்கும் வரை மீண்டும் மீண்டும் எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் வாளினை வார்க்கலாம். எத்தனைக் காலம் வேண்டுமானாலும் இரும்பில் அந்த வாளின் கோலம் இருக்கும்படி வைக்கலாம். வேண்டும்போது வாளினை அழித்தும் விடலாம்.

வாளின் தன்மை வாளுடையதுதான், இரும்பின் தன்மை இரும்புடையதுதான். வாள் நீளமாக இருக்கிறது, வளைந்திருக்கிறது, கூர்மையாக இருக்கிறது. இவை வாளின் லட்சணங்கள். இரும்பின் பண்புகள் என்ன என்று கேட்டால் யாரும் இவற்றைச் சொல்ல மாட்டார்கள். இரும்பு கறுப்பாக இருக்கும், கணமாக இருக்கும் என்று அதன் சுயப்பண்புகளைத்தான் சொல்வார்கள். இரும்பு வாள் ஒன்று கனமாக இருந்தாலும்கூட “இவ்வளவு கனக்கிறதே, எந்த இரும்பால் செய்யப்பட்டது?” என்று அறிவு அந்தப் பண்பினை இரும்பின் சுயத்திற்குத் திருப்புமே அல்லாது வாளுக்கு அல்ல.

அதுபோல், இறைப்பண்புகள் இறைவனுக்கு மட்டுமே உரியவை. படைப்புக்களின் பண்புகள் (பிறப்பு இறப்பு நோய் பலவீனம் அறிவீனம் போன்றவை) படைப்புக்களினதுதான்.

ஆனால் வாளுக்கென்று உள்ளமை இல்லை. அது இரும்பில்தான் தோற்றம் கொண்டு தெரிகிறது. அதுபோல், படைப்புக்களுக்குத் தனி உள்ளமை இல்லை. அவை இறை உள்ளமையில்தான் காட்டப்படுகின்றன.

உருக்கினால் வாள் அழிந்துவிடுகிறது; இரும்பு அழியாமல் மிஞ்சுகிறது.

படைப்புக்கள் அழிந்துவிடும்; படைத்தவனின் உள்ளமை அழியாது இருக்கும்.

“அதன் மீதுள்ள அனைத்தும் அழிந்துவிடும்.

வல்லமையும் சங்கையுமுள்ள உம் ரட்சகனின்

திருமுகம் (உள்ளமை) மட்டுமே நிலைக்கும்

(குல்லு மன் அலைஹா ஃபான்

வ யப்கா வஜ்ஹு றப்பிக துல்ஜலாலி வல் இக்ராம்)”

[55:26,27]

நெல்லிக்குப்பம் அப்துல் ரஹ்மான் ஹழ்றத்தின் உதாரண வாசகத்தில் நான் காணும் விளக்கங்களில் சிலவற்றை இங்கே சொன்னேன். (உவமையை அது முன்வைக்கப்படும் கோணத்தில் (வஜ்ஹுத் தஷ்பீஹ்) மட்டுமே விளங்க வேண்டும்; அனைத்துக் கோணங்களிலும் பொருந்தாது என்னும் இலக்கணத்தை நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள்.)

அகக்கண்ணால் இறைவனை தரிசிப்பது என்று நாம் பேசும்போது மேலே சொல்லப்பட்ட விளக்கங்களின் அடிப்படையில்தான் பேசுகிறோம். படைப்புக்களில்தான் படைப்பவனின் வெளிப்பாட்டைக் காண முடியும். ’திரும்பும் திசைகளில் எல்லாம்…’ என்று திருக்குர்ஆன் சொல்வதைக் கவனிக்க. இறைவனுக்கு என்று பிரத்யேகமான தனி திசையும் அதற்கு வேறாகப் படைப்புக்களுக்கு என்று தனி திசையெல்லாம் கிடையாது.

இஸ்லாமிய சிந்தனைப் பள்ளி ஒன்று தான் நடத்தும் மாநாட்டிற்கு வரைந்த சுவரழைப்பு ஒன்றைச் சமீபத்தில் கண்டேன். மாநாட்டின் மையப் பொருண்மை இதுவாம்: “படைப்புக்களை விட்டு படைத்தவனை நோக்கி.” அற்புதமான வாசகம்தான்!

இறைவனை அன்றி நம் தேவைகளை நிறைவேற்றி வைப்பவன் வேறு யாரும், எதுவும் இல்லை என்னும் சிந்தனையுடன் அவனை நோக்கித் திரும்புவது என்னும் அர்த்தத்தில் விளங்கப் படுமென்றால் இது அற்புதமான வாசகம்தான்! அப்படித் திரும்புவது “தவ்பா” ஆகும். அப்படிச் சிந்தனையில் திரும்புவதுதான் சாத்தியமும்கூட!

உதாரணமாக, ஒருவருக்குத் தலைவலி என்றால் அதை நீக்கவேண்டிய தேவை அவருக்கு ஏற்படுகிறது. அந்தத் தேவையை நிறைவேற்றுவது இறைவன்தான். தலைவலி போக வேண்டும் என்று அவர் மாத்திரையை விழுங்குகிறார். மாத்திரைதான் (சுயமாகத்) தன் தேவையை நிறைவேற்றியது என்று அவர் எண்ணினால் இறைவனுக்கு இணைவைத்தவர் ஆவார். மாத்திரையின் கோலத்தில் இறைவன்தான் தன் தேவையை நிறைவேற்றினான் என்று கருதுவாராகில் அது ஏகத்துவப் பார்வையாகும். ஏனெனில் சர்வகோடி சிருஷ்டிகளில் எந்தவொரு படைப்பின்  எந்தவொரு தேவையையும் எந்தவொரு படைப்பும் நிறைவேற்றுவதில்லை. இறைவன் ஒருவன் மட்டும்தான் நிறைவேற்ற முடியும், அவன் ஒருவன் மட்டுமே நிறைவேற்றித் தருகிறான். ஆனால் ஓவ்வொரு தேவையை நிறைவேற்றும்போதும் ஒரு படைப்பைக் கருவியாக வைத்துச் செய்கிறான். தண்ணீரை வைத்துத் தாகத்தைத் தணிக்கிறான். ஆனால் தாகத்தைத் தனிப்பது தண்ணீர் அல்ல, இறைவன்தான்.

”இறைவன் எங்கோ இருக்கிறான். அவன் நம் கையில் மாத்திரையை வழங்குகிறான். மாத்திரையை அவன் தந்ததால் அவனே நம் தலைவலியைப் போக்கினான் என்று சொல்கிறோம்” என்று ஒருவர் விளங்கினால் அதுவும் சரியல்ல. ஏனெனில், அப்போதும் மாத்திரைதான் தேவையை நிறைவேற்றுகிறது என்றாகும். மாறாக வேறு ‘இடைப்பொருள்களும்’ வந்துவிடும். அதாவது, இறைவன் மாத்திரையை உங்கள் கையில் நேரடியாகவா தந்தான்? குறைந்தபட்சம், உங்கள் மனைவியோ சகோதரரோ உங்களிடம் தந்திருப்பார். அவருக்கு மெடிக்கல்காரர் தந்திருப்பார். மெடிக்கல்காரருக்கு மருந்து கம்பெனிக்காரர் தந்திருப்பார். அவர் கையிலும்கூட இறைவன் மாத்திரையாகவே கொடுத்தான் என்று சொல்ல முடியாதல்லவா? இறுதியில் என்ன ஆகும்? மாத்திரையை இறைவன் தரவில்லையப்பா, அது கம்பெனியில் தயாரிக்கப்பட்டது என்று போய் முடியும்.

அதேபோல் ”இறைவன் எங்கோ இருக்கிறான். தண்ணீரை இறைவன் தருகிறான். அவன் நமக்குத் தண்ணீரைத் தந்ததால் அவனே தாகத்தைத் தணித்தான் என்று சொல்கிறோம்” என்று விளங்கினால் அதுவும் தவறுதான். ஏனெனில், அப்போதும் தண்ணீர்தான் தாகத்தைத் தனித்தது என்றாகிவிடும்.

எங்கோ இருந்துகொண்டல்ல, மாத்திரையில் இருந்துகொண்டேதான் இறைவன் என் தலைவலியை நீக்குகிறான்; தண்ணீரில் இருந்துகொண்டேதான் இறைவன் என் தாகத்தைத் தணிக்கிறான். அதேசமயம், அவன் நீக்காவிட்டால் எத்தனை மாத்திரையும் எனக்கு நோயை நீக்காது; அவன் தணிக்காவிட்டால் எவ்வளவு தண்ணீரும் (ஜம்ஜம் நீர், கங்கா ஜலம் எதுவாக இருந்தாலும்) என் தாகத்தைத் தணிக்காது.

ஒரு தேவையை நிறைவேற்ற படைப்புக்களைக் கருவியாக்குவது அவன் செயல் வழமையே தவிர அதன் தேவையும் அவனுக்கு இல்லை. மாத்திரை இல்லாமலேயே நோயை அவனால் போக்க முடியும். தண்ணீர் இல்லாமலேயே தாகம் தணிக்க அவனுக்கு முடியும். இத்தியாதி இத்தியாதி.

எனவே ‘படைப்புக்களை விட்டு படைத்தவனை நோக்கி” என்றால் தாகம் எடுத்தால் தண்ணீரை அருந்தாமல் விட்டுவிட வேண்டும் என்பதல்ல. தலைவலி வந்தால் மாத்திரை விழுங்கக் கூடாது என்பதல்ல. எந்தப் பொருளைக் கொண்டு நம் எந்தத் தேவை நிறைவேறினாலும் அதை நிறைவேற்றுவது அப்பொருள் அல்ல இறைவன்தான் என்று கவனிக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

கணவனுக்கு மனைவியிடம் கிடைக்கும் சுகம் உண்மையில் மனைவி அவனுக்குத் தருவதல்ல. மனைவிக்குக் கணவனிடம் கிடைக்கும் சுகம் உண்மையில் கணவன் அவளுக்குத் தருவதல்ல. அது இறைவனிடமிருந்தே வருகிறது. கடல் நீரின் ஒரு துளியில் இருப்பது கடலின் சுவைதான். அதில் கடலின் ஆழமும் விசாலமும் இல்லாமல் போகலாம். ஆனால் அதன் சுவையில் கடலின் விலாசம் இருக்கிறது!

”இது என்ன மாத்திரையில் தண்ணீரில் எல்லாம் இறைவன் இருக்கிறான் என்று சொல்வது எப்படி?” என்று கேட்கலாம். அன்பரே! கட்டுரையை மீண்டும் முதலில் இருந்து வாசிப்பீராக! இவ்வளவு நேரம் அதைத்தானே வளைத்து வளைத்து விளக்கிக் கொண்டிருந்தேன்? தண்ணீரும் மாத்திரையும் அவனுடைய உள்ளமையில் அவனால் தோற்றப்படும் சிருஷ்டிகள்தானே? அந்த அர்த்தத்தில்தான் சொல்லப்பட்டது. அதாவது படைப்பில் இறைவன் இருக்கிறான் என்று சொல்வது அந்தப் படைப்பு இறைவனின் உள்ளமையில் காட்டப்படுகிறது என்னும் பொருளில்தான். கையில் இடப்பட்ட மருதாணியில் இருப்பதெல்லாம் கைதானே?

ஆனால் அனைத்துப் படைப்புக்களும் இறைவனில் கட்டுப்பட்டவை. இறைவன் (அர்ஷ் உட்பட) எந்தவொரு படைப்பிலும் கட்டுப்பட்டவன் அல்ல! (மருதாணி கைக்குக் கட்டுப்பட்டது. ஆனால் கை தன்னில் இடப்பட்ட மருதாணியின் எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட கோலத்திலும் கட்டுப்பட்டதல்ல.) எனவே, இறைவன் ஒரு குறிப்பிட்ட படைப்பில் மட்டும்தான் இருக்கிறான் என்று சொல்வது அபத்தமாகும், ஏகத்துவத்திற்கு மாற்றமான கருத்தாகும். அந்தப் படைப்பு அர்ஷாகவே இருந்தாலும் சரிதான். இறைவன் படைப்பில் கட்டுப்படுபவன் அல்ல.

’இதில் மட்டுமே இறைவன் இருக்கிறான்’ என்னும் கருத்தில் ‘இதில் இறைவன் இருக்கிறான்’ என்று ஒரு படைப்பில் அவனை மட்டுப்படுத்திச் சொல்வது ஏகத்துவத்திற்கு மாற்றமாகும். அந்தப் படைப்பு அர்ஷாக இருந்தாலும் சரி, மாத்திரை, தண்ணீர் போன்ற சாதாரண வஸ்துக்களாக இருந்தாலும் சரி. “இதிலும் இறைவன் இருக்கிறான், ஏனெனில் இது இருப்பதே இறைவனின் உள்ளமையில்தான்” என்னும் கருத்தில் ‘இதில் இறைவன் இருக்கிறான்’ என்று மட்டுப்படுத்தாமல் ஒரு படைப்பில் அவன் இருப்பதாகச் சொல்வது ஏகத்துவமே. அந்தப் படைப்பு அர்ஷாக இருந்தாலும் சரி, மாத்திரை தண்ணீர் போன்ற சாதாரண வஸ்துக்களாக இருந்தாலும் சரி!

படைப்புக்களில் இறைவன் இல்லை என்று சொல்வது இறைநிராகரிப்பாகும். ஏனெனில் எல்லாப் படைப்புக்களுமே அவனுடைய உள்ளமையில்தான் தோற்றப் பட்டுள்ளன என்னும் அடிப்படையில் அவன் இல்லாத படைப்பே இல்லை. எந்தப் படைப்பும் அவனுடைய உள்ளமைக்கு அப்பால் இருக்க முடியாது. ஏனெனில் அவனுடைய உள்ளமைக்கு அப்பால் என்பதே கிடையாது. அவனுடைய உள்ளமை அன்றி வேறு உள்ளமை இல்லை. உள்ளமை ஒன்றே!

“இந்த வாளில் இரும்பு இல்லை” என்று இரும்பினால் ஆன வாளைப் பார்த்து ஒருவர் சொன்னால் அது தவறு. இது உங்களுக்குப் புரியும். ஆனால், “இந்த வாளில் இரும்பு இல்லை” என்று ஒருவர் சொல்வது எப்போது உண்மையாக முடியும்? அதற்கான நிபந்தனை என்ன? அவர் குறிப்பிடும் வாள் இரும்பல்லாத வேறு ஒரு பொருளால் உண்டாகியிருக்க வேண்டும் என்பதுதானே? அது மரத்தாலான வாளாகவோ காகிதக் கத்தியாகவோ இருக்கலாம். அப்போது சொல்லலாம் “இந்த வாளில் இரும்பு இல்லை” என்று.

“படைப்புக்களில் இறைவன் இல்லை” என்று சொன்னால் அவை இறைவனல்லாத வேறு உள்ளமையில் தரிப்பட்டுள்ளன என்று பொருளாகிவிடும். அவனல்லாத வேறு உள்ளமை உண்டு என்பது இணைவைப்பதாகும். எனவே படைப்புக்களில் இறைவன் இல்லை என்று சொல்வது இணைவைப்பாகும்.

”ஷிர்க்” என்றால் இணை என்று பொருள். இணை என்பதற்கு இரண்டு என்று அர்த்தம். (சமமான இன்னொன்று என்னும்படி.) ”லா ஷரீக லஹு” என்றால் அவனுக்கு இணை இல்லை என்று பொருள். அதாவது ”அவனுக்கு இரண்டு இல்லை” என்று அர்த்தம். அதாவது சத்தாக இருப்பது – உள்ளமை ஒன்றுதான். அத்விதம் – இரண்டற்றது – WITHOUT SECOND என்று சொல்லப்படுகிறது.

படைப்புக்களில் இறைவன் இல்லை என்று சொல்பவன் படைப்புக்களுக்கு இறைவனல்லாத வேறு உள்ளமையைக் கற்பனை செய்கிறான். இல்லாததைக் கற்பனை செய்கிறான். எனவேதான் திருக்குர்ஆனில் ‘ஷிர்க்’கைக் கற்பனை என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது.) அப்போதும்கூட ஒட்டுமொத்தப் படைப்புக்களுக்கு இறையுள்ளமை அன்றி தனியே வேறு ’ஒற்றை’யான உள்ளமை இருக்கிறது என்று சொல்வானானால் அது ’ஷிர்க்’ – இணை – இரண்டு (சமமான இன்னொன்று) என்றாகும். ஆனால் ஒவ்வொரு படைப்புக்கும் தனித்தனி உள்ளமை இருக்கிறது என்று நினைப்பவனின் கொள்கை இன்னும் மோசமானது. எத்தனை படைப்புக்கள் உண்டோ அத்தனை எண்ணிக்கையில் ஷிர்க் – இணை வைத்தவன் அவன்!

எனவே இறைவனுக்கு வேறாய்ப் படைப்புக்களுக்குத் தனி உள்ளமை உண்டு என்னும் கருத்தில், படைப்புக்களில் இறைவன் இல்லை என்னும் கருத்தில் ‘படைப்புக்களை விட்டு படைத்தவனை நோக்கி’ என்று சொல்லப்படுமானால் அதைவிட அபத்தமான வாசகம் வேறு இல்லை!

அதனினும் தெளிவாய், பொருத்தமாய், நேர்த்தியாய்க் கூறவேண்டுமெனில் நான் இப்படிச் சொல்வேன்: “படைப்புக்களில், படைத்தவனை நோக்கி.” இக்கருத்துப்பட “ஹக்கை ஃகல்க்கில் ஹக்காகக் காணாத வாழ்நாள் துக்கமாம்” என்று ராத்திப் ஜலாலிய்யாவில் எப்போதோ பாடிவைத்துவிட்டார்கள். (ஹக் – சத்தியம் என்று பொருள். இவ்வாசகத்தில் இறைவனைக் குறிக்கிறது. ஃகல்க் – படைப்பு.)

(தொடரும்...)

நான் நீ அவன்

அவ்வப்போது நண்பர்கள் அன்பர்கள் யாராவது ஏதாவது சுவாரஸ்யமான செய்தியை அனுப்பி வைப்பதோ அல்லது மூளையைக் கிண்டுவது போன்ற கேள்வியைக் கேட்பதோ உண்டு. சமீபத்தில் உத்தமப்பாளையம் அப்துல் காதிர் சாஹிப் அவர்கள் பயில்வான் சாகிபின் ஒரு நூலில் இருந்து தன் மனதைக் கவர்ந்த ஒரு பகுதியை ஸ்கான் செய்து மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருந்தார். அனுப்பியிருப்பதை உலாப்பேசியில் அழைத்தும் சொன்னார். (செல்ஃபோனை செல்பேசி என்றோ அலைபேசி என்றோ சொல்வதை விட உலாப்பேசி என்று சொல்வது இன்னும் பொருத்தமாகவும் நன்றாகவும் இருக்கிறது என்று தமிழாசான் திருமாவளவன் என்ற அப்துல் ரஹ்மான் (இவரின் மகன் என் மாணவர். பெயர் ’அண்ணல் முகம்மது’!) சொன்னார். பயில்வான் சாகிபின் புத்தகப் பத்தி இது:

“இப்போது சிந்தனை செய்து பார். ஒருவன் பணக்காரனாக, உயர் பதவியுடையவனாக அல்லது எவ்வகையிலேனும் நம்மைவிட அவன் மேம்பட்டவுனாக இருக்கிறான் என்று நாம் கண்டால் பொறாமை ஏற்படுவது ஏன்? நான் வேறு அவன் வேறு என்ற உணர்வு நம்மிடையே இருப்பதனால்தான், உலகிலுள்ள ஒவ்வோர் பொருளையும் தனித்தனிப் பொருட்களாய் காண்பதாலும், அப்பொருட்களை அனுபவிக்கும் நான் அவற்றைவிட்டும் என்னை வேறாய்க் காண்பதாலும் ஆசை, கோபம், அன்பு, வெறுப்பு, பொறாமை, இரக்கம் முதலிய அத்தனை பண்புகளும் வெளியாகின்றன. நானும் எனது பண்புகள் வெளியாகக் காரணமாய் இருந்த அத்தனை பொருள்களும் ஒரே பொருளின் பிரதிவிம்பங்களே என்று காணுகிற ஒருவர் எதை ஆசை கொள்வார்? எதைப் பொறாமைப்படுவர்? திரும்பும் திசையெல்லாம் இறைவனையே காணுகிற அல்லது இறைவனே பார்க்கிறான் என்று நம்புகிற ஒருவர் எப்படி களவு செய்வார்? எப்படி விபசாரம் செய்வார்? இவர் கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கையை இழந்தாலே ஒழிய எவ்விதப் பாவச் செயல்களிலும் ஈடுபடவே மாட்டார்.”

இந்த மின்னஞ்சல் எனக்கு அனுப்பப்பட்ட அதே நேரத்தில் நான் மறைமலை அடிகள் எழுதிய ‘பழந்தமிழ்க் கொள்கையே சைவ சமயம்’ என்னும் நூலினைப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். (நூலின் தலைப்பைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அது ‘சைவ சமயமே பழந்தமிழ்க் கொள்கை’ என்று சொல்லவில்லை. மாறாக, பழந்தமிழ்க் கொள்கையே சைவ சமயம் என்று சொல்கிறது. சைவத்தில் பிற்காலத்தில் ஏற்பட்ட ‘ஆரியப் புதுமைகளை’ நீக்க வேண்டும் என்னும் நோக்கில் இதனைத் தான் உரையாற்றியதாக மறைமலை அடிகள் விளக்குகிறார்.) அந்நூலில், ‘பண்டைத் தவவாழ்க்கை’ என்னும் பகுதியில் அவர் சொல்கிறார்:

“’அறத்தாற்றின் இல்வாழ்க்கை ஆற்றிற் புறத்தாற்றிற்

போஒய்ப் பெறுவ தெவன்’

என்னுந் திருக்குறளால் துறவுநிலை புகுதல் பயன் இன்றாமென்றுந் தொல்லாசிரியர் வழியே கடைப்பிடித்து ஓதியதோடு, துறவு என்பது நெஞ்சினாற்றுறத்தலே யாமெனவும், ‘யான் செய்தேன்’ என இறுமாந்துரைக்கும் அகப்பற்றும், ‘எனது பொருள்’ எனச் சொல்லும் புறப்பற்றும் ஒருங்கறுதலே யாமெனவும் வற்புறுத்துவாராய்,

‘நெஞ்சிற் றுறவார் துறந்தார்போல் வஞ்சித்து

வாழ்வாரின் வன்கணார் இல்’

என்றும்,

‘யான்எனது என்னும் செருக்கறுப்பான் வானோர்க்

குயர்ந்த உலகம் புகும்’

என்றும் அருளிச் செய்வாராயினர்”

இந்தத் திருக்குறளை இதற்குமுன் நான் ஊன்றிக் கவனித்தது இல்லை. மேற்கண்ட பகுதியைப் படித்தபோதுதான் அதன் ஆழம் என்னை வியக்க வைத்தது. ’யான் எனது என்னும் செருக்கறுப்பான்…’ என்று வள்ளுவர் எத்தனை எளிமையாகச் சொல்லிப் போகிறார் என்பதை நினைத்து ஆச்சரியப்பட்டேன். அதற்கு மறைமலை அடிகள் கொடுத்திருக்கும் விளக்கமும் சிந்திக்க வைத்தது: ‘யான் செய்தேன்’ என இறுமாந்துரைக்கும் அகப்பற்றும், ‘எனது பொருள்’ எனச் சொல்லும் புறப்பற்றும்…

எனக்குச் சட்டென்று சூஃபித்துவப் பாடங்கள் ஞாபகம் வந்தன.

தெய்விகத்தின் (உலூஹிய்யத்) நான்கு அவதானங்கள் என்று சொல்லப்படுவன: ஜாத் (சுயம்), சிஃபாத் (குணங்கள்), அஃப்ஆல் (செயல்கள்) மற்றும் ஆஸார் (உடைமைகள்).

‘யான் செய்தேன்’ என இறுமாந்துரைக்கும் அகப்பற்று என்பதில் சுயம், குணங்கள், செயல்கள் ஆகிய மூன்றையும் தனதாகக் கருதும் அஞ்ஞானம் சுட்டப்படுகிறது.

‘எனது பொருள்’ எனச் சொல்லும் புறப்பற்று என்பதில் உடைமைகள் தனது என்று கருதும் அஞ்ஞானம் சுட்டப்படுகிறது.

சுயம், (நிறை) குணங்கள், செயல்கள் மற்றும் உடைமைகள் ஆகிய நான்கும் இறைவனுக்கே உரியவை என்று சூஃபித்துவம் சொல்கிறது.

அப்படியானால் இவை நான்கும் படைப்புக்களுக்கும் இருப்பதாகப் படுகிறதே? அதற்கு என்ன விளக்கம்? என்னும் கேள்வி எழுகிறது. அதற்கு சூஃபித்துவம் தரும் விளக்கமாவது:

1.இறைவனின் சுயம் பூர்விகமானது; படைப்புக்களின் சுயம் புதிதானதும் இரவலானதும், தனக்கென்று உள்ளமை இல்லாது இறைவனின் உள்ளமையில் அவனால் தோற்றப்படுவதும் ஆகும்.

2.இறைவனின் குணங்கள் நிறைவானவை, பூரணமானவை; படைப்புக்களின் குணங்கள் அவற்றிற்கு எதிர்ப்பதமானவை, குறையுள்ளவை. இறைவனின் குணங்கள் படைப்புக்களில் பிரதிபலித்து அவற்றின் குறைகளை மறைக்கின்றன.

3.இறைவனின் செயல்கள் சுயமானவை; படைப்புக்களின் செயல்கள் இறைவனின் சக்தியைச் சார்ந்து கட்டுப்பட்டவை. (அவனன்றி ஓரணுவும் அசையாது!)

4.அனைத்துப் பொருட்களும் இறைவனால் படைக்கப்பட்டவை என்பதால் அவை எல்லாம் அவனது உடைமைகளே; படைப்புக்களுக்கு உடைமைத் தன்மை என்பது அடைக்கலத் தன்மையாக அதாவது பொறுப்புத் தன்மையாக (அமானத்) மட்டுமே வழங்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த விளக்கங்களில் இருந்து மேலும் பல கேள்விகள் கிளைக்கத்தான் செய்யும். ஏனெனில் நான் மிகச் சுருக்கமாகவும் பொதுவாகவும் மட்டுமே சொல்லியிருக்கிறேன். அதுமட்டுமல்ல, புலன்களுக்குச் சிக்காத அரூப விஷயத்தின் மீதான பேச்சு இது என்பதும் ஒரு முக்கியமான காரணம்.

மேலே சொன்ன நான்கு விஷயங்களுக்கும் விளக்கமாக / ஆதாரமாகத் திருக்குர் ஆனின் வசனங்கள் பல மேற்கோள் காட்டப்படுவதுண்டு. நான்கு அவதானங்களில் ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு திருவசனத்தைக் குறிப்பிடுகிறேன்:

சுயம்: ”எப்பக்கம் நீங்கள் திரும்பினும் அல்லாஹ்வின் திருமுகம் (உள்ளமை) இருக்கிறது” (2:115)

குணங்கள்: ”அவனைப் போன்று எதுவுமே இல்லை. அவனே பார்ப்பவனாகவும் கேட்பவனாகவும் இருக்கிறான்.” (42:11)

செயல்கள்: “அல்லாஹ் உங்களையும் உங்கள் செயல்களையும் படைத்தான்” (37:96)

உடைமைகள்: ”வானங்களிலும் பூமியிலும் உள்ளவை அனைத்தும் அவனுக்கே உரியவை” (3:109)

நான் மேலே சொல்லியிருக்கும் விளக்கங்களும் அதற்கான திருவசனங்களாக மேற்கோள் காட்டியிருப்பதன் விளக்கமும் நான் சார்ந்திருக்கும் சூஃபித்துவ சிந்தனைப் பள்ளியின் அடிப்படையிலாகும். சூஃபித்துவத்தில் வேறு சிந்தனைப் பள்ளிகளைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் சூஃபித்துவமே தவறு என்று சொல்லும் வஹ்ஹாபிஸச் சிந்தனைப் பள்ளிகளைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் அவை ஒவ்வாமல் இருக்கலாம். “என்ன இது? இதற்கு இதுவா விளக்கம்? இதற்கு இதுவா ஆதாரம்?” என்று அவர்கள் புரிந்து கொண்டுள்ள கோணத்தில் எதிர்வினைகள் எழுவது இயல்புதான். சிந்தனைக் கோணங்கள் மாறுபடும்போது இந்நிலை தோன்றுவது இயல்பே. அதையெல்லாம் விளக்கிக்கொண்டிருக்க இது இடமில்லை. நான் விளங்கிக் கொண்ட கோணத்தில், நான் சொல்ல வருவதைச் சொல்லிச் செல்கிறேன். இதைத்தான் நம்பியாக வேண்டும் என்று யார் மீதும் கட்டாயம் இல்லை.

கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ள பயில்வான் சாகிபின் கருத்தில் அவர் சொல்லும் மையமான விஷயத்தைப் பாருங்கள்: ”நானும் எனது பண்புகள் வெளியாகக் காரணமாய் இருந்த அத்தனை பொருள்களும் ஒரே பொருளின் பிரதிவிம்பங்களே என்று காணுகிற ஒருவர் எதை ஆசை கொள்வார்? எதைப் பொறாமைப்படுவர்? திரும்பும் திசையெல்லாம் இறைவனையே காணுகிற அல்லது இறைவனே பார்க்கிறான் என்று நம்புகிற ஒருவர் எப்படி களவு செய்வார்?”

இந்த வரிகளில் பயில்வான் சாகிபு அவர்கள் மேலே நாம் விளக்கிய நான்கு அவதானங்களில் முதலாவதாகிய சுயம் (ஜாத்) என்பதைப் பற்றியே பேசுகிறார். இறைவனைப் பொருத்தவரை அவனின் உள்ளமை (உஜூது) என்பதும் சுயம் (ஜாத்) என்பதும் ஒன்றுதான். படைப்புக்களின் சுயங்கள் (ஜவாத்) அனைத்தும் தனி உள்ளமை இல்லாதவை, இறைவனின் உள்ளமையில் தோற்றுபவை. எனவே உள்ளமை ஒன்றே ஒன்றுதான். இக்கருத்தியலுக்கு ’வஹ்தத்துல் உஜூது’ என்று பெயர். நான் சார்ந்துள்ள சிந்தனைப் பள்ளி உட்பட அனைத்து சூஃபித்துவப் பள்ளிகளும் இக்கொள்கையை ஏற்றுள்ளன. ”அத்தனை பொருள்களும் ஒரே பொருளின் பிரதிவிம்பங்களே” என்று பயில்வான் சாகிபு சொல்வதை இப்படித்தான் நான் புரிந்துகொள்கிறேன். ”உள்ளமை ஒன்று; சுயம் இரண்டு (இறைவனின் பூர்வீக சுயம் -  ஜாத்தே கிதம் மற்றும் படைப்புக்களின் இல்லாமையான சுயம் – ஜாத்தே அதம்.)” என்று நான் ’விளங்கி’ ஏற்றிருக்கும் கொள்கைக்கு இவ்வரிகள் பொருந்துவதாகவும் காண்கிறேன்.

”திரும்பும் திசையெல்லாம் இறைவனையே காணுகிற அல்லது இறைவனே பார்க்கிறான் என்று நம்புகிற ஒருவர் எப்படி களவு செய்வார்?” என்று பயில்வான் சாகிபு கூறும் சொற்றொடர் பின்வரும் இறைவசனம் மற்றும் நபிமொழியின் கருத்துக்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு சொல்லப்பட்டுள்ளது:

1.இறைவசனம்:

”எப்பக்கம் நீங்கள் திரும்பினும்

அல்லாஹ்வின் திருமுகம் (உள்ளமை) இருக்கிறது” (2:115)

2. நபிமொழி:

(இஹ்சான் என்றால் என்ன? என்று ’வானவர் கோன்’ ஜிப்ரீல் அவர்கள் கேட்டபோது நபி(ஸல்) அவர்கள் அருளினார்கள்) “அல்லாஹ்வைப் பார்ப்பது போல் அவனை வணங்குங்கள். அவ்வாறு நீங்கள் அவனைப் பார்க்காவிடினும் அவன் நிச்சயமாக உங்களைப் பார்க்கிறான் (என்பதை உணர்ந்து வணங்குங்கள்)” (புகாரி: கிதாபுல் ஈமான் ஹதீஸ் #50, முஸ்லிம்: கிதாபுல் ஈமான் ஹதீஸ் #1-7)

மேற்கண்ட திருவசனம் ஆழ்ந்த கவனத்திற்கு உரியது. ’நீங்கள் எப்பக்கம் திரும்பினும் அல்லாஹ்வின் திருமுகத்தையே (உள்ளமை) காண்கிறீர்கள்’ என்று அவ்வசனம் கூறவில்லை என்பதைக் கவனியுங்கள்! மாறாக, “நீங்கள் எப்பக்கம் திரும்பினும் அல்லாஹ்வின் திருமுகம் (உள்ளமை) இருக்கிறது” என்றுதான் அவ்வசனம் சொல்கிறது. என்ன இருக்கிறது என்பதைச் சொல்கிறது. அதை நாம் காண்கிறோம் என்று சொல்லவில்லை. ஏனெனில் நம் அனுபவப் பிரகாரம் நாம் யாரும் கண்களால் எப்பக்கமும் இறைவனைக் காணவில்லை. நம் அனுபவப் பிரகாரம் அனைத்து திசைகளிலும் நாம் காண்பது படைப்புக்களைத்தான். அதாவது வானம், பூமி, தாது வர்க்கம், தாவர வர்க்கம், விலங்கு வர்க்கம், மனித வர்க்கம் முதலிய படைப்புக்களை – இறைவனின் உடைமைகளைத்தான் நாம் பார்க்கிறோம். அவைதான் இருப்பதாகப் படுகிறது. ஆனால் மேற்கண்ட திருவசனம் ‘இருப்பது இறைவனின் உள்ளமையே’ என்று சொல்கிறது. எவை இருப்பதாக நீ காண்கிறாயோ அவை அனைத்தும் இல்லாத சுயம்தான்; உண்மையில் அவற்றை உன் கண்களுக்குக் காட்டிக்கொண்டிருக்கும் இறை உள்ளமையே (உஜூது) எதார்த்தத்தில் இருக்கிறது.

இருக்கின்ற ஒரே பொருளான அந்த இறை உள்ளமையை அவனால் காட்டப்படும் எந்தப் படைப்பும் அதன் எதார்த்தத் தன்மையில் அறிந்துவிடவோ கண்டுவிடவோ இயலாது. இதைத்தான் சூஃபி ஞானி இப்னுல் அரபி (ரஹ்) அவர்கள் “எந்தப் படைப்பும் எப்போதும் உள்ளமையின் நறுமணத்தை நுகர்ந்ததே இல்லை” (அல்-ஃகல்கு மா ஷம்மத் ராயீஹத்தல் உஜூது அபதா) என்று சொன்னார்கள்.

மேலும் அவர்களே, “எத்தனைதான் இறங்கினும் இறைவன் இறைவன்தான். எத்தனைதான் உயரினும் அடிமை அடிமைதான்” (அர்-றப்பு றப்புன் வலௌ தனஸ்ஸல், அல்-அப்து அப்துன் வலௌ தரக்கா) என்றும் சொன்னார்கள். எனவேதான், படைப்புக்களில் சிரேஷ்டரான நபி(ஸல்) அவர்கள் இறைவனின் படைப்புத்தான்; அவர்கள் இறைவன் அல்ல என்று கொள்கை கொண்டுள்ளோம்.

நபி(ஸல்) அவர்கள் மிஃறாஜ் என்னும் விண்ணேற்றம் சென்ற நிகழ்வில், அர்ஷின் மீது அவர்கள் அல்லாஹ்வை சந்தித்தது பற்றிய நபிமொழிப் பதிவும் உண்டு. அப்போது அவர்கள் இறைவனைப் பார்த்தார்களா என்பது பற்றி நபித் தோழர்களிடையே ஒருமித்த கருத்து இல்லை. விண்ணேற்றம் பற்றி விவரிக்கின்ற, திருக்குர்ஆனின் 53-வது அத்தியாய (’நஜ்ம்’ – விண்மீன்) வசனங்கள் பூடகமாகவே உள்ளன. அதனால் அவ்வசனங்கள் பற்றிய புரிதல்களில் நபித்தோழரிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் உள்ளன.

“(நபியின்) உள்ளம் அவர் கண்டது தொடர்பாகப் பொய்யுரைக்கவில்ல” (53:11) என்னும் திருவசனத்தை, நபி(ஸல்) அவர்கள் கண்டது வானவர் கோன் ஜிப்ரீலைத்தான் என்று அப்துல்லாஹ் பின் மஸ்ஊத் (ரலி) விளக்குகிறார்கள். (முஸ்லிம்: கிதாபுல் ஈமான்: ஹதீஸ் #281)

“நிச்சயமாக அவர் மற்றொரு முறையும் அவரைக் கண்டார்” (53:13) என்னும் திருவசனத்தை, நபி(ஸல்) அவர்கள் வானவர் கோன் ஜிப்ரீலைப் பார்த்ததையே குறிக்கிறது என்று அபூஹுரைரா (ரலி) விளக்குகிறார்கள். (முஸ்லிம்: கிதாபுல் ஈமான்: ஹதீஸ் #283)

நபி(ஸல்) அவர்கள் இறைவனைப் பார்க்கவில்லை, ஜிப்ரீலைத்தான் பார்த்தார்கள் என்பதே அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்களின் விளக்கமும். “யார் முஹம்மத் (ஸல்) அவர்கள் தம் இறைவனை (நேரில்) பார்த்தார்கள் என்று கூறுகின்றாரோ அவர் அல்லாஹ்வின் மீது மிகப் பெரும் பொய்யை  இட்டுகட்டிவிட்டார்” என்று அவர்கள் சொல்லி, இவ்விளக்கத்தை நபி(ஸல்) அவர்கள் தனக்குச் சொன்னதாகவும் அறிவிக்கிறார்கள். மேலும் தன் விளக்கத்திற்கு ஆதாரமாக, “கண் பார்வைகள் அவனை எட்ட முடியாது; அவனோ அனைத்தையும் பார்க்கிறான். அவன் நுட்பமானவன், நன்கறிந்தவன்” (6:103) என்னும் திருவசனத்தை ஓதினார்கள் என்று மஸ்ரூக் பின் அஜ்தஉ (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார். (முஸ்லிம்: கிதாபுல் ஈமான்: ஹதீஸ் #287)

ஆனால், திருமறை வசனங்களின் உட்பொருள் விளக்கத்திற்கு நபி(ஸல்) அவர்களின் இறைவேட்டலை (துஆ) தனிப்பட்ட முறையில் அடைந்துகொண்ட சிறப்பினைப் பெற்றவரும், நபிக்கு அடுத்த நிலையில் முதல் திருமறை விரிவுரையாளர் (முஃபஸ்ஸிர்) என்று போற்றப்படுபவருமான ஹழ்ரத் இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் மேற்கண்ட இரு திருவசனங்களுக்கும் (53:11 & 53:13) “நபி(ஸல்) தம் இறைவனை இரண்டு முறை தமது அகத்தால் பார்த்தார்கள்.” என்று விளக்கம் தருகிறார்கள். (முஸ்லிம்: கிதாபுல் ஈமான்: ஹதீஸ் #284 – 286)

விண்ணேற்றத்தில் நபி(ஸல்) அவர்கள் அல்லாஹ்வை அகத்தால் பார்த்தார்கள் என்பதே அபூபக்கர்(ரலி), உமர்(ரலி), உஸ்மான்(ரலி) மற்றும் அலீ(ரலி) ஆகிய நேர்வழி பெற்ற நான்கு பிரதிநிதிகளின் கொள்கை.

இப்படியாக, பார்த்தார்கள் என்றும் பார்க்கவில்லை என்றும் சொல்லும் இரண்டு தரப்பு நபித்தோழர்களில் உள்ளது. இது பற்றிய தெளிவைப் பெற மேலும் இரண்டு நபிமொழிகள் துணை செய்யும். “நீங்கள் உங்கள் இறைவனைப் பார்த்தீர்களா?” என்று வினவியதற்கு நபி(ஸல்) அவர்கள் அருளிய விடைகளாக அபூதர் (ரலி) அவர்கள் அறிவித்துள்ளவை:

”ஒளியாயிற்றே! நான் எப்படி அவனைக் காண்பேன்?” (நூருன் அன்னீ அராஹு)

“ஒளியைக் கண்டேன்” (ரஅய்து நூரா)

(முஸ்லிம்: கிதாபுல் ஈமான்: ஹதீஸ் #291,292)

ஒளி (நூர்) என்பது இறைவனின் திருக்கல்யாண குணங்களில் ஒன்று. இந்த அடிப்படையில் பார்க்கும்போது நபி(ஸல்) அவர்கள் இறைவனைப் பார்த்தார்களா என்பதில் நபித்தோழர்கள் கொண்டிருக்கும் இருவேறு கருத்துக்கள் இருவேறு கோணங்களில் சொல்லப்படுபவை என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

 நபி(ஸல்) இறைவனைப் பார்க்கவில்லை என்னும் கருத்து உள்ளமையின் கோணத்தில் சொல்லப்பட்டதாகும். இறை உள்ளமையின் எதார்த்தத்தை இறைவன் மட்டுமே அறிவான். படைப்புக்கள் படைக்கப்படுவதற்கு முன் அவன் இருந்த நிலை அது. அந்நிலைக்கு எந்தப் படைப்பும் எட்ட முடியாது.

நபி(ஸல்) அவர்கள் தம் அகத்தால் இறைவனைக் கண்டார்கள் என்னும் கருத்தும் இறைவனின் ஒளியைக் கண்டார்கள் என்னும் கருத்தும் இறைவனின் திருப்பண்புகள் (சிஃபாத்) என்னும் கோணத்தில் சொல்லப்பட்டதாகும். உலகில் இறையுடைமைகளான (ஆஸார்) படைப்புக்களின் கோலங்களில் இறைவனின் செயல்களும் பண்புகளும் வெளிப்பட்டாலும் (ஜுஹூர்) படைப்புக்கள் அகன்ற நிலையில் இறைப்பண்பை இங்கே காண இயலாது. விண்ணேற்றத்தில் அந்நிலையில் நபி(ஸல்) அவர்கள் இறையொளியைக் கண்டார்கள்.

இறைப்பண்புகளின் படிநிலையை (மர்த்தபா-வை)த் தாண்டி அவனின் உள்ளமை வரை படைப்பெதுவும் எட்ட இயலாது. இதனை நபிமொழி ஒன்று தெளிவுபடுத்துகிறது:

”ஒளியே அவனது திரையாகும் (ஹிஜாபுஹுன் நூர்)

அவன் அதனை விலக்கினால் (லௌ கஷஃபஹு)

அவனது திருமுகத்தின் (உள்ளமையின்) மாட்சிமை

நிச்சயமாகப் பொசுக்கிவிடும் (லஅஹ்ரகத் சுபுஹாத்தி வஜ்ஹிஹி)

அவனுடைய பார்வை அவனின் படைப்புக்களில் எட்டுகின்ற வரை

(மன்தஹா இலைஹி பஸருஹு மின் ஃகல்க்கிஹி).”

[முஸ்லிம்: கிதாபுல் ஈமான்: ஹதீஸ் #293]

ஒளியே அவனது திரையாகும் என்று சொல்லப்பட்டதில் ஒளி என்பது அவனுடைய திருப்பண்பேதான். அல்லாது அது படைக்கப்பட்ட ஒளியாக இருக்குமேயானால் இறைவனை மறைக்கும் ஆற்றல் ஒரு படைப்புக்கு வந்துவிட்டது என்று ஆகிவிடும். இறைவனின் மீது ஒரு படைப்புக்கு வல்லமை ஏற்பட்டுவிட்டது என்று ஆகிவிடும். அத்தகைய நிலைகளை விட்டும் இறைவன் பரிசுத்தமானவன், மேலானவன். எனவே, இதில் ஒளி என்பது அவனுடைய திருக்கல்யாண குணத்தையே குறிக்கும். அதைத்தான் நபி(ஸல்) அவர்கள் கண்டார்கள்.

இறைவனுடைய உள்ளமை வரை எந்தப் பார்வையும் எட்டாது என்பதால்தான் இஹ்சான் பற்றிய விளக்கத்தில் “இறைவனைப் பார்த்து வணங்கு” என்று சொல்லாமல் “இறைவனைப் பார்ப்பது போல் வணங்கு” என்று சொல்லப்பட்டது.

மீண்டும் பயில்வான் சாகிபை கவனிப்போம். ”திரும்பும் திசையெல்லாம் இறைவனையே காணுகிற…” என்று அவர் சொல்லும்போது இறைவனின் உடைமைகளை அவனின் உடைமைகள் என்னும் சிந்தனையுடன் காண்பது என்றும், படைப்புக்கள் செய்வதாகத் தோன்றும் செயல்களில் இறைவனின் சக்தியைக் கவனிப்பது என்றும், அச்செயல்களை இறைவன் எவ்வாறு படைக்கிறான் என்று காண்பது என்றும், இறைவனுடைய திருக்கல்யாண குணங்களின் சுடர்கள் (தஜல்லியாத்) படைப்புக்களில் வெளிப்படுவதைக் காண்பது என்றும், சர்வ கோடி சிருஷ்டிகளின் சுயம் எல்லாம் இல்லாமையே (அதம்); அவை இறைவனின் உள்ளமையில் தோற்றுகின்றன என்று அகத்தால் பாவிப்பது என்றும் பொருள் கொள்கிறேன்.

”எப்பக்கம் நீங்கள் திரும்பினும்

அல்லாஹ்வின் திருமுகம் (உள்ளமை) இருக்கிறது” (2:115)

உள்ளது ஒன்று, மற்றது அன்று.

இந்த இறைவசனத்தை (அதாவது 2:115) தெய்வீகத்தின் நான்கு அவதானங்களில் (இஃதிபார்) முதலாவதான சுயம் (ஜாத்) என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டினேன். அதற்கு உரியதாகவே “யான்” அல்லது “நான்” (அனா) என்பது சொல்லப்பட்டது. அதாவது “நான்” என்பது சுயவுணர்வு.

எதார்த்தத்தில் இறைவனின் சுயம் மட்டுமே இருப்பதால் “நான்” என்பது இறைவனுக்கே உரியது. படைப்புக்களின் சுயம் இரவல் சுயமாதலால் படைப்புக்களின் “நான்” என்பது வெறும் பிரதிபலிப்பே. தெளிந்த தடாகத்தில் நிலா தெரிவது போல். தடாகம் வானமும் அல்ல, அதில் சுடர்வது உண்மை நிலவும் அல்ல. தடாக நீர் கலங்கி அலைபாயக் கூடும். அப்போது பிம்ப நிலவு சிதறிப் போகும். தண்ணீர் மீண்டும் ஸ்தம்பித்துத் தெளியும்போது நிலாப்பிம்பம் மீண்டும் நேர்த்தியாகும். ஆனால் ஒருமுறை நீர் கலங்குவதைக் கண்டால் கூட நம் பார்வை வானில் இருக்கும் நிலவின் பக்கம் திரும்பிவிடும். அதுவே உண்மை, இது அதன் பிம்பம் என்னும் அறிவுணர்வு இருக்கும். நம் தன்னுணர்வு கலங்கும், கலையும் தருணங்கள் இறைவனை அறிவதற்கு மிகவும் முக்கியமானவை. அந்நிலைகளை அடைவதற்கான பயிற்சிகள் அவசியமானவை. அத்தகைய அகநிலைகளை அனுபவிக்காதவன் தன் சுயவுணர்வை நிஜம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருப்பான்.

படைப்புக்களுக்கு “நான்” என்னும் சுயவுணர்வைத் தருபவன் இறைவன்தான். எனவே “யான் எனது என்னும் செருக்கறுக்க” வேண்டும் எனில் அதை எந்தப் படைப்பும் சுயமாகச் செய்து கொள்ள இயலாது. அதை அவனேதான் அருள வேண்டும். தன் மேல் விழும் பிம்பத்தைக் கண்ணாடி தானே எப்படி விலக்கிக்கொள்ள முடியும்?

இறைவனைப் பற்றித் தாயுமானவர் சொல்லும் வரியொன்று நினைவு வருகிறது:

“யான் எனது என்று அவரவரைக் கூத்தாட்டுவான்”!

(தொடரும்...)