ஞானி என்னும் தேனீ

     ஞானி ஒரு தேனீ. இந்த உருவகம் கவிக்கோ அப்துல் ரகுமானுக்கு மிகவும் விருப்பமான ஒன்று. இது தரும் அர்த்த அலைகளை அவர் பல இடங்களில் விரித்து எழுதியிருக்கிறார்.

      ”பூக்களில் எத்தனையோ வகை. ஆனால் தேன் ஒன்றுதான். இது தேனீக்குத்தான் தெரியும். தேனீயாகிறவன் ஞானியாகிறான்” என்கிறார் அவர் (”பூவாலயம்” நூல்: பூப்படைந்த சப்தம்)

      ‘பித்தன்’ என்னும் தனது அற்புதமான சிறு மா நூலில் அவர் சொல்கிறார்,

      அவன் தேனீ

      அதனால்

எல்லாப் பூக்களிலும்

வித்தியாசம் பார்க்காமல்

தேன் எடுப்பவன்

இதே நூலின் உள்ளே “அறிக்கை” என்னும் கவிதையில் இந்த உருவகத்தை மேலும் விரிவாகச் சொல்கிறார்.

மதவாதி

’என் தோட்டத்துப்

பூவில் மட்டும்தான்

தேன் இருக்கிறது’

என்கிறான்

என்று அப்துல் ரகுமான் சொல்கிறார். வரட்டு மதவாதத்தின் மடமையைத் தெளிவாகக் காட்டும் வரிகள் இவை. ஏனெனில், பூ என்றாலே அதில் தேன் இருக்கத்தான் செய்யும்.

“என் தோட்டத்தில் மட்டும்தான் பூக்கள் இருக்கின்றன” என்று ஒருவன் வாதாடினால்கூட அதில் கொஞ்சமாவது அர்த்தம் இருக்கலாம். பிற தோட்டங்களில் ஏன் பூக்கள் விளையவில்லை என்று சிந்திக்கலாம். அப்படி வாதாடுவதைக் காட்டிலும், “என் தோட்டத்துப் பூவில் மட்டும்தான் தேன் இருக்கிறது. பிறர் தோட்டத்துப் பூக்களில் தேன் இல்லை” என்று சொல்வது கடைந்தெடுத்த மடமைதான் அல்லவா?

நானோ தேனீயாக இருக்கிறேன்

பூக்களின் வேறுபாடுகளைத்

தேனீ

லட்சியம் செய்வதில்லை

தோட்டத்து வேலிகள்

அதைத் தடுப்பதில்லை

எல்லாப் பூக்களிலும்

தேன் உண்டு

என்பதும்

தேன் என்பது ஒன்றுதான்

என்பதும்

தேனீக்கு மட்டுமே

தெரிகிறது

என்கிறார் அப்துல் ரகுமான். பூக்களின் வேறுபாடுகள் தேனீக்கு முக்கியமில்லை. பூக்கள் நிறத்தாலும் அளவாலும் வடிவத்தாலும் வேறுபட்டிருக்கலாம். ஆனால் அவற்றில் சுரக்கும் தேன் ஒன்றுதான் என்றும் அதன் சுவை ஒன்றுதான் என்றும் தேனீக்குத் தெரியும். 

       

     தோட்டத்து வேலிகள் தேனீயைத் தடுப்பதில்லை. ஏனெனில் தோட்டத்து வேலிகள் அதனைத் தடுப்பதற்காகப் போடப்பட்டவை அல்ல. அவை கால்நடைகளையும் நாய் பூனை இத்தியாதி (சித்த) சேட்டை புரியும் துட்ட விலங்குகளையும் கவனத்தில் வைத்து வேயப்பட்டவை. எனவே, தேனீ வேலி தாண்டிவிட்டது என்று குற்றஞ் சுமத்த முடியாது. அனைத்துப் பூவிலும் ஞானத் தேனைச் சுவைக்கும் தேனீயாக இருக்கும் ஞானிக்குச் சமய எல்லைகள் தடையாக இரா.

      ஒரு பூவின் தேன்

      தேனீக்குப் போதாது

என்கிறார் கவிக்கோ. அவர் எழுதிய நூற்கள் அவர் கட்டிய தேனடை. அதில் நாம் பல்வேறு பூக்களில் இருந்து திரட்டப்பட்ட தேன் துளிகளைக் காண்கிறோம். எல்லாம் ஒரே சுவையில் பிறங்குகின்றன. அவற்றின் அடையாளங்களைக் குறிப்பிடாமல் அழித்துவிட்டால் ஒரே பூவின் தேன் என்பதாகத்தான் நினைப்போம்.

      

      குறிஞ்சிப் பூ அளவால் மிகவும் சிறியது. ஊதா நிறம் உள்ளது. அது பூக்கும் செடியும் குட்டையானது. பன்னிரு ஆண்டுகட்கு ஒருமுறை அபூர்வமாகப் பூப்பது. யாரும் எளிதில் அணுக இயலாத ஆழ் மலைச் சரிவுகளில் பூத்துக் கிடப்பது. அங்கே தேனீ மட்டுமே மீண்டும் மீண்டும் செல்கிறது. சிறு சிறு துளியாகத் தேனெடுத்து வந்து ஒரு பெரிய தேனடைக்குள் நிரப்பி வைக்கிறது. இந்த உவமையைச் சங்க காலத்துத் தமிழ்ப் பெண் ஒருத்தி தானும் தனது தலைவனும் கொண்ட காதலுக்கு உவமையாகச் சொல்கிறாள்.

      சாரல்

      கருங்கோல் குறிஞ்சிப்

      பூக்கொண்டு

      பெருந்தேன் இழைக்கும்

என்று அவள் சொல்வதாக தேவகுலத்தார் பாடுகிறார் (குறுந்தொகை:3). கவிக்கோவின் நூல் ஒவ்வொன்றும் அத்தகைய தேனடைதான். உலகின் சிறந்த நூற்களுள் அரிதின் தேடித் திரட்டி வைத்த ஞானத் தேனடை.

      ‘ஞானி ஒரு தேனீ’ என்னும் உருவகத்தில் இன்னொரு ஆழமான கருத்தும் தொனிக்கிறது, எண்ண எண்ண இனிக்கிறது.

      பூக்களில் தேன் எடுக்கும் சிற்றுயிர்கள் பல உள்ளன. வண்ணத்துப்பூச்சி, வண்டு, தட்டான், குளவி, ஈ ஆகியன அதில் அடங்கும். தேன்சிட்டு போன்ற சிறு பறவைகளும் பூக்களில் தேன் குடிக்கின்றன. எனினும் தேனீ இவை எல்லாவற்றையும் விட வேறானது. அது மட்டுமே பூவின் அமிழ்தத்தை (nectar) மருத்துவ குணமும் இனிமையும் கொண்ட தேனாக (honey) மாற்றுகிறது.

      இதையே நாம் ஞானிக்கும் பொருத்திப் பார்க்கலாம். சமய நூற்கள் என்னும் பூக்களை பல வகைப்பட்ட நபர்கள் வாசிக்கின்றனர். ஆனால் அந்நூற்கள் நுவலும் தத்துவங்கள் யாரிடம் ஞானமாக மாறுகிறதோ அவர்களே ஞானிகள்.

      மலரின் மார்பில் சுரந்த அமிழ்தம் தேனீயிடம் மட்டும் தேனாக மாறுவது எப்படி? இதைப் புரிந்து கொண்டால் அந்த உருவகமே ஞானியைப் பற்றியும் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது.

 

 

      தேனீயின் வயிற்றுக்குள் இரண்டு பைகள் இருக்கின்றன. ஒன்று எல்லா உயிரினங்களுக்கும் இருப்பது போன்ற இரைப்பை. மற்றது, தேன் பை. அந்தத் தேன் பையில்தான் மலரில் அது மாந்தும் அமிழ்தம் வைக்கப்படுகிறது.

      பிற உயிரிகள் தன் உணவுக்காக மட்டுமே மலரில் தேன் உண்ணுகின்றன. ஆனால் தேனீ அதனைத் தன்னுள்ளே தனியிடத்தில் தேக்கி வைக்கிறது. அதுபோல், ’வயிறு வளர்ப்பதற்காக’ மத நூற்களின் தத்துவங்களை வாசிப்பவர்களிடம் அந்தத் தத்துவங்களே ‘மலம்’ ஆகிவிடுகின்றன. 

      ஆனால், ஞானியோ சமய நூற்கள் தரும் செய்திகளைத் தனது உள்ளத்தில் வைத்து உணர்கிறார். அவரது இதயம்தான் அவரின் தேன் பை.

      தேனீயின் வயிற்றுக்குள் உள்ள தேன் பை ஒரு வேலையைச் செய்கிறது. அதாவது, மலரில் எடுத்த அமிழ்தம் (nectar) கடினமான சிக்கலான அமைப்புக் கொண்ட சர்க்கரையாக (complex sugar) உள்ளது. தேனீயின் தேன்-பையில் சுரக்கும் நொதியம் (enzyme) அதனை எளிய சர்க்கரைகளாக உடைக்கிறது. அதுவே தேன். இந்த செயற்பாட்டை அறிவியல் ”உள்மாற்றம்” (inversion) என்று அழைக்கிறது.

      அதுபோல், ஞானி சமய நூற்களில் இருந்து உள்வாங்கும் சிக்கலான தத்துவங்கள் அவரின் அகத்தில் பொங்கும் உள்ளுணர்வால் ஞானமாக மாறுகின்றன. உள்ளுணர்வு அல்லது உள்ளுதிப்பு என்பதே ஞானியில் நிகழும் ’உள்மாற்றம்’ (inner transformation) ஆகும்.

      அந்த உள்ளுணர்வின் உதிப்பினை சூஃபி ஞானிகள் ”இல்ஹாம்” என்னும் கலைச்சொல்லால் அழைக்கின்றனர்.

      ஞானிகள் தரும் ஞானத் தேன் நம் அகத்திற்கு இன்சுவை நல்கிச் சுகம் தருவது மட்டுமல்லாது அறியாமை என்னும் அகப்பிணியை நீக்கும் அருமருந்தாகி நலமும் நல்குகின்றது.

      இங்கேதான் ஒரு பெரிய சிக்கல் இருக்கிறது. அதாவது, சில ஈக்கள் தாமும் தேனீதான் என்று வாதாடுகின்றன. அதில் இன்னும் சில ஈக்கள் தேனீயாக வேடமிட்டு உலவுகின்றன. அவை சமயக் கிரந்தங்கள் என்னும் பூக்களில் உள்ள அமிழ்தத்தைத் தாமும் உட்கொள்கின்றன. ஆனால் தேனீயின் ”அக அமைப்பு” அவற்றுக்கு இருப்பதில்லை. எனினும் அவை தாமும் தேன் தருவதாகப் பீற்றிக்கொண்டு வாந்தி எடுக்கின்றன. அதுவே தேன் என்றும் விளம்பரப் படுத்துகின்றன. அவற்றை உண்போர்க்கு அகப்பிணி இன்னும் பெருகி முற்றுகிறது.

      இத்தகைய ஈக்களை மனிதர்களிலும் காண்கிறோம். அவற்றிடம் ’நான்’ என்னும் ஆணவ மலத்தின் துர்நாற்றம் ஓங்கியிருக்கும். அவை ’ஞானி’ அல்ல, ’நான்-ஈ’. அந்த ஈக்கள் ஞானப் பிரசங்கம் புரிகின்றபோது அந்த வாந்தியின் நாற்றத்தால் நமக்குக் குமட்டுகின்றது. 

      எனவே, தோற்றத்தை வைத்துத் தேனீயா அல்லது ஈயா என்று முடிவு செய்ய வேண்டாம். ஒருவேளை அது தேனீ வேடமிட்ட ஈயாக இருக்கக் கூடும். அது தருவது தேனா அல்லது வாந்தியா என்பதை வைத்து அது தேனீயா அல்லது ஈயா என்று முடிவு செய்க. ஏனெனில் தேனீயாக வேடமிட்டிருந்தாலும் ஈயால் தேன் தர இயலாது.

      ”ஞானி என்று சொல்லிக்கொள்ளும் எல்லாரிடமும் கையைக் கொடுத்துவிடாதே. ஞானியராக வேடமிட்ட பல சாத்தான்கள் உலவுகின்றன” என்று எச்சரிக்கின்றார் சூஃபி மகான் மவ்லானா ரூமி. 

அங்கைத் துளி

”இறைவன் மிகப் பெரியவன்”. இந்தப் பொருள் அமைந்த அரபி மொழி வாசகம் “அல்லாஹு அக்பர்“ என்பது.

ஒவ்வொரு நாளும் ஐந்து வேளை தொழுகை என்னும் இறைவழிபாடு செய்ய வேண்டும் என்பது இஸ்லாம் வகுத்துள்ள முறை. வைகறை நண்பகல், பிற்பகல், அந்தி மற்றும் இரவு என்னும் ஐவேளைக்கும் தொழுகைக்கு வருமாறு பள்ளிவாசலிலிருந்து பக்தர்களுக்கு அழைப்பு ஒலிக்கப்படுகிறது. அதன் ஆரம்ப வாசகமாக ”அல்லாஹு அக்பர்” என்பதே அமைந்திருக்கிறது. தொழுகையின் ஆரம்ப வாசகமும் அதுவே.

வைகறைத் தொழுகைக்கான அழைப்பில் மட்டும் இடையே ஒரு வாசகம் அதிகமாகச் சேர்த்துச் சொல்லப்படுகிறது. “தூக்கத்தை விடத் தொழுகை மேலானது” (அஸ்ஸலாத்து ஃகைரும் மினன் நவ்ம்) என்பது அந்த வாசகம். வைகறையில் மக்கள் தூங்கிக்கொண்டு இருப்பார்கள் என்பதால் அவர்களை எழுப்புவதற்காக இந்த வாசகம் ஒலிக்கப்படுகிறது. பள்ளியறையை விட்டுப் பள்ளிவாசலுக்கு வருமாறு பக்தர்களுக்குப் பரமனே பாடுகின்ற பள்ளியெழுச்சி இது!

இறைவன் மிகப் பெரியவன் என்று சொல்வது மற்றதெல்லாம் சிறியவை என்னும் கருத்தையும் உணர்த்தி நிற்கின்றது. இறைவன் எவ்வளவுப் பெரியவன்? என்னும் வினாவையும் அது எழுப்புகின்றது.

கடுகை விடவும் பாறை ஒன்று பெரியதாக இருக்கிறது. ஆனால் இரண்டுக்குமே அளவு இருக்கிறது. கடுகை விடவும் பாறை பத்தாயிரம் மடங்கு பெரியதாக இருக்கலாம். அப்படி வைத்துக்கொண்டால், அந்தப் பாறையை விட ஒரு மலைக்குன்று லட்சம் மடங்கு பெரியதாக இருக்கும். எனவே, கடுகை விட அந்த மலைக்குன்று பத்தாயிரலட்சம் மடங்கு பெரியது என்றாகிறது. அந்த மலைக்குன்றை விட இப்பூமி பத்து கோடி மடங்கு பெரிதென்று சொன்னால் அந்தக் கடுகை விட இப்பூமி நூறாயிரலட்சங்கோடி மடங்கு பெரிதென்று ஆகிறது. எப்படியோ, பூமி மிகப் பெரிது என்றபோதும் கடுகுக்கும் ஓர் அளவு இருக்கிறது. பூமிக்கும் ஓர் அளவு இருக்கிறது. இரண்டையும் ஒப்பிட்டு உரைக்க முடிகிறது.

அதுபோல் இறைவனைப் படைப்புக்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பேசுவது அவனது தகுதிக்கும் இறைப்பண்புக்கும் அழகல்ல. இறைவன் மனிதனை விட இத்தனை மடங்கு பெரியவன் என்று ஒப்பிட்டுரைக்க ஒல்லுமா? மனிதனுக்கு அளவு உண்டு. இறைவனுக்கும் ஓர் அளவு இருக்கும் எனில் ஒப்பிட்டுப் பார்த்து இவ்வளவு மடங்கு பெரியவன் என்று சொல்லலாம்.

இறைவன் மிகப் பெரியவன் என்று ஒப்பீட்டு ரீதியாக ஏற்றுயர்படியில் (superlative) சொல்லப்பட்டுள்ளது. எனினும், இறைவனுக்கு ஓர் அளவு மட்டுக் கிடையாது. அவன் எல்லையற்றவன், அளவற்றவன். எனினும், பாமரர்க்கும் இறைச் செய்தி சேர வேண்டும் என்னும் கருணையால்தான் இப்படி ஒப்பீட்டுயர்வாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. அதற்கான அனுமதி அவனது அலகிலா அருளும் அளவிலா அன்பும்தான்.

இறைவனைப் பெரியன் என்றும் பெரியோன் என்றும் வருணிப்பதைத் தமிழில் சைவ மற்றும் வைணவச் சமய நூற்களில் காண்கிறோம்.

இறைவன் எவ்வளவு பெரியவன் என்னும் கேள்வி கடைந்நிலை பக்தர்களின் மனங்களில் எழுகையில் அதற்கு அவர்களின் அறிவு எவ்வளவுக்குக் கற்பனை செய்து வியக்க ஏலுமோ அவ்வளவு என்று ஞானிகள் உரைக்கின்றனர். எப்படியோ இறைவனின் மேன்மையை, மகத்துவத்தை மக்கள் உணர்வதுதான் நோக்கம் என்பதால் குழந்தைக்குத் தாய் சொல்வது போல் அப்படிச் சொல்கின்றனர்.

 
 
 

இறைவன் எவ்வளவு பெரியவன் என்பதற்கு மாணிக்கவாசகர் ஒரு மனச்சித்திரம் தருகிறார். இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் விரிவை முதலில் நம் மனக்கண் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறார். உருண்டை வடிவுள்ளதாகக் கோளங்களும் கிரகங்களும் விண்மீன்களும் அன்ன பிறவும் விரவிக் கிடக்கின்றன. அவை நூற்றொரு கோடிக்கும் மேலே இருக்கும் என்று சொல்கிறார். அந்த அண்டசராசரங்கள் எல்லாம் இறைவன் முன் தூசு துகள்கள் போல் சிறியவையாம். எதைப்போல என்பதற்கும் உவமை ஒன்று உரைக்கிறார்:

”நூற்றொரு கோடியின் மேற்பட விரிந்தன

இல் நுழை கதிரின் துன் அணுப் புரையச்

சிறியவாகப் பெரியோன்”.

வீட்டின் ஜன்னலில் உள்ள விரிசலின் வழியே சூரியச் சுடர் உள்ளே வந்து விழுகிறது. அந்த வெய்யிற் கதிரில் பார்த்தால் சிறு சிறு தூசித் துகள்கள் அலைவது தெரியும். இறைவனுக்கு முன் முழுப்பிரபஞ்சமும் அப்படிப்பட்ட ஒரு துகள் போல் சிறியதாகிவிடும். அவ்வளவு பெரியவன் இறைவன் என்று அவர் சொல்கிறார்.

 

இத்தாலி நாட்டில் பதினான்காம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த கிறித்துவப் பெண் ஞானியான சியனாவின் புனித கேத்தரீன் சொல்வதையும் பார்ப்போம்:

”இறைவனின் பாதம்

மிகவும் பரந்து விரிந்தது

இப்படிச் சொல்லலாம்,

இப்பூமி முழுதுமே

அவனது விரலொன்றின் பகுதி

இப்பூமியின் காடுகள் எல்லாம்

அவனது ஒற்றை முடியின்

வேரிலிருந்து வருவன

அப்படியிருக்க

எதுதான் சன்னிதி இல்லை?

நான் மண்டியிட்டு வழிபட இயலாத,

அவனது பிரசன்னத்தால்

புனிதமாகாத

இடம்தான் ஏது?”

 

இயற்கையை ஆழ்ந்து அவதானிக்கும் எவரும் இறைவனின் மகத்துவத்தை உணராமல் இருக்க முடியாது போலும். மாணிக்கவாசகர் சொன்னது போலவும், கேத்தரீன் சொன்னது போலவும் டார்ஜீலிங் மலைகளின் அழகை ஆழ்ந்து அவதானித்த ரஸ்கின் பாண்ட் “மழைத்துளி” என்னும் அழகான அற்புதமான கவிதையில் இறைவன் பெரியோன் என்னும் தனது வியப்பை நமக்குப் பறிமாறுகிறார்:

தன்னில் முழுமையான இந்த இலை

மரமொன்றின் ஒரு பகுதி மட்டுமே

தன்னில் முழுமையான இம்மரம்

கானகத்தின் ஒரு பகுதி மட்டுமே

அந்தக் காடோ

இந்த மலையில் தொடங்கிக்

கடல் வரை ஓடிக்கிடக்கிறது

தன்னில் முழுமையான அக்கடல்

ஒரு மழைத்துளியைப் போல்

ஓய்ந்துகிடக்கிறது

இறைவனின் உள்ளங்கையில்.

     

  இந்த மேற்கோள்களில் எல்லாம் இறைவனின் கை என்றும் பாதம் என்றும் பேசப்படுபவை குறியீடுகளாக அமைவன. அவை இறைவனின் அலகிலா அருளையும் அளவிலா அன்பையும் சுட்டுகின்றன. இறைவனின் உள்ளங்கை அளவற்று விரிவது. அதில் இப்பூமியில் உள்ள கடல்களைப் போல் கோடானு கோடி கடல்கள் சேர்ந்தாலும் ஒரு மழைத்துளி போன்றே தெரியும். ஏனெனில் அவனது அருளுக்கு எல்லை இல்லை.

மடியில் விழுந்த ஆப்பிள்

 

   

    ஆங்கில இலக்கியவாதி டி.எச்.லாரன்ஸ் ஒரு சிறுவனுடன் தோட்டத்தில் நடந்திருந்தார். அந்தச் சிறுவன் நிமிடத்திற்கு ஐந்தாறு கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டே வந்தான். தனக்குத் தெரிந்த பதில்களை அவர் சொல்லிக்கொண்டே வந்தார்.

      ”மரங்கள் ஏன் பச்சை நிறமாக இருக்கின்றன?” என்று அச்சிறுவன் கேட்டான்.

      லாரன்ஸ் யோசித்தார். “நியாயமான கேள்விதான். ஆமாம், மரங்கள் ஏன் பச்சையாக இருக்கின்றன?” லாரன்ஸ் தன் கண்களை மூடி யோசித்தார், சில நொடிகள்.

      லாரன்ஸ் கண்களைத் திறந்து அந்தச் சிறுவனைப் பார்த்தார். “மரங்கள் பச்சையாக இருக்கின்றன. அதனால் அவை பச்சையாக இருக்கின்றன” என்று பதில் சொன்னார்.

      சிறுவன் மகிழ்ந்தான். “சரிதான். இதையேதான் நானும் நினைத்தேன்” என்றான். இருவரும் நடையைத் தொடர்ந்தார்கள்.

      டி.எச்.லாரன்ஸ் ஏன் அப்படிச் சொன்னார்? அவர் சொன்ன விடை எந்த வகையில் முக்கியத்துவம் உள்ளதாகிறது? அது ஓர் அறிவார்ந்த விடையாக இல்லையே? என்றெல்லாம் நாம் நினைக்கலாம்.

      

     இந்த நிகழ்வை ஓஷோ தனது பல உரைகளில் குறிப்பிட்டுப் பேசியிருக்கிறார். லாரன்ஸின் விடையைப் பல கோணங்களில் அவர் விளக்குவதைப் படிக்கும்போது நாம் வியந்து போகிறோம். இதோ, அவற்றில் சில.

 

    

     ”டி.எச்.லாரன்ஸ் தனது நாட்குறிப்பில் எழுதினார், ‘எனக்கு அது ஒரு மகத்தான அனுபவமாக இருந்தது. என்னுடைய அப்பட்டமான நேர்மைக்கு அந்தக் குழந்தை என்னிடம் காட்டிய அன்பும் நம்பிக்கையும்... என் விடை ஒரு விடையே அல்ல; தர்க்கவாதிகளுக்கு அது ஓர் அபத்தம், கூறியது கூறல். ’அவை பச்சையாக உள்ளன, அதனால் பச்சையாக உள்ளன’. என்ன விதமான பதில் இது?’

      ’உண்மையில், இந்த விடையின் மூலம் டி.எச்.லாரன்ஸ் ஓர் உண்மையை ஏற்கிறார். ’என் குழந்தாய், நானும் உன்னைப் போல் அறியாதவனே. நமக்கிடையில் வயது வேறுபாடு இருப்பதால் மட்டுமே எனக்குத் தெரியும் உனக்குத் தெரியாது என்பதில்லை. வயது வித்தியாசம் என்பது அறிவுக்கும் அறியாமைக்கும் உள்ள வேறுபாடு அல்ல’” (நூல்: Beyond Ignorance)

      ”அந்தச் சிறு பிள்ளை டி.எச்.லாரன்ஸிடம் வினோதமான கேள்வியைக் கேட்டது, ‘மரங்கள் ஏன் பச்சையாக இருக்கின்றன?’. அறிவியல் ஓர் தற்காலிக விடையைத் தரலாம். தற்காலிகம் என்கிறேன், ஏனெனில் அது அந்த வினாவை இன்னும் கொஞ்சம் ஒத்திப் போடுகிறது அவ்வளவே. விஞ்ஞானிகள் சொல்வர், ‘மரங்களில் க்ளோரோஃபில் என்னுமொரு வேதிப்பொருள் இருக்கிறது. க்ளோரோஃபில்லின் காரணமாக அவை பச்சையாக இருக்கின்றன.’ ஆனால் இது விடை அல்ல. இப்போது வினா, ‘மரங்களில் ஏன் க்ளோரோஃபில் இருக்கிறது?’ என்று மாறிவிட்டது.

      ”இது அதே கேள்விதான். தொழில்நுட்பக் கலைச்சொல்லுடன் இருக்கிறது. அந்தப் பிள்ளை கலைச்சொல் ஏதுமற்ற எளிய கேள்வியைக் கேட்கிறது ’மரங்கள் ஏன் பச்சையாக இருக்கின்றன?’. க்ளோரோஃபில்தான் காரணம் என்று சொல்வதன் மூலம் அவ்வினாவுக்கு விடை சொல்லிவிட்டதாக நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள். ஆனால் அவற்றில் ஏன் க்ளோரோஃபில் இருக்க வேண்டும்? ஏன் வேறு ஏதேனும் அல்ல?’

      ”மர்மம் விடுபடவில்லை. வெறுமனே பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. அறிவியல் முழுவதும் இதையே செய்துள்ளது. அதாவது, மர்மத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளியுள்ளது. மர்மத்தை விடுவிக்க அதனால் இயலவில்லை.” (நூல்: The Rebel).

      “லாரன்ஸ் சொன்னார், ‘எனக்குத் தெரியாது. நான் எப்போதுமே அவை பச்சையாக இருப்பதையே பார்த்திருக்கிறேன். நீ வேண்டுமெனில் மரங்கிளிடெமே கேட்டுப்பார்’

      ”லாரன்ஸ் தனது அறியாமையை ஒப்புக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறார். ஒரு ஞானியின் அடையாளங்களில் அது முக்கியமான ஒன்று. அவர் சொன்னார், ‘எனக்குத் தெரியாது. அவை பச்சையாக இருக்கின்றன என்பதே எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம்’.

      ”ஆனால், தத்துவவாதிகள், மத போதகர்கள், சிந்தனையாளர்கள் – இவர்களால் லாரன்ஸின் கூற்றை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அவை ஏன் பச்சையாக இருக்கின்றன என்று கண்டுபிடித்தாக வேண்டும் அவர்களுக்கு. எந்த மரமும் அலட்டிக் கொள்வதில்லை. ‘நான் ஏன் பச்சையாக இருக்கிறேன்?’ என்று எந்த மரமும் கேட்பதில்லை.

      ”இருத்தலில் கேள்விகள் இல்லை. அது எதுவோ அதுவாகவே இருக்கிறது.” (நூல்: From Death to Deathlessness).

      ”ஒரு குழந்தையால் மட்டுமே அத்தகைய கேள்வியைக் கேட்க முடியும். ஒரு குழந்தையால் மட்டுமே அத்தகைய விடையைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும்.

”ஒரு தத்துவவாதிக்கும் ஆன்மிகவாதிக்கும் உள்ள வித்தியாசம் இதுதான். தத்துவவாதி உங்கள் கேள்விக்கு விடை சொல்ல முயல்கிறார். ஆன்மிகவாதி உங்கள் கேள்வியை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள உங்களுக்கு உதவுகிறார்.” (நூல்: Come, Come, Yet Again Come).

“லாரன்ஸ் சொல்ல வருவது என்னவெனில், வாழ்க்கை என்பது வாழப்பட வேண்டியதொரு மர்மம், அனுபவிக்கப்பட வேண்டியதொரு உண்மை. பதில் சொல்லப்பட வேண்டியதொரு கேள்வி அல்ல; தீர்க்கப்பட வேண்டியதொரு சிக்கல் அல்ல.” (நூல்: The Dhammapada – The Way of the Buddha : Volume:4).

ஒஷோ அறிவியலுக்கு எதிரானவர் அல்ல. ஆனால், அறிவியலின் எல்லையை, அதன் போதாமையைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார். அறிவியல் தரும் விடைகள் மேம்போக்கானவை. அவை ஒருபோதும் அகமலர்ச்சியை, அக நிறைவைத் தாரா.

டி.எச்.லாரன்ஸ் போன்ற ஒருவரை நீங்கள் ஆசிரியர் வேலைக்கு உகந்தவர் என்று கருதுவீர்களா? நிச்சயமாக மாட்டோம். ஒரு குழந்தையின் கேள்விக்கு ’சரியான’ விடையை, விஞ்ஞானத் தகவலை விடையாகச் சொல்லித் தருபவரையே ஆசிரியர் பணிக்கு ஏற்றவர் என்று நாம் சொல்லுவோம்.

கிழக்கின், குறிப்பாக இந்தியாவின் கல்விக் கண்ணோட்டத்தை இழந்து போனதால்தான் நாம் இப்படிச் சிந்திக்கிறோம். கல்வி பற்றிய நமது கண்ணோட்டம் மாறவேண்டும். கிழக்கின் ஒளி அதில் மீண்டும் ஏற வேண்டும்.

அனைத்திற்கும் அடிப்படையாக இருக்கின்ற சாராம்சம் என்ன என்பதை அறிவதையே கல்வியின் நோக்கமாக, அறிவின் பயனாகக் கிழக்கு நோக்கிற்று. ’சாந்தோக்ய உபநிஷத்’தில் ஒரு சுவையான ஆழமான உரையாடல். ஸ்வேதகேது என்னும் சீடனிடம் அவனது குரு கேட்கிறார்:

“எதை அறிவதால்

அனைத்தையும் அறியலாகுமோ

அதை நீ அறிவாயா?

எதனால்

கேளாதது கேட்கப்பட்டதாகிறதோ

எண்ணாதது எண்ணப்பட்டதாகிறதோ

புரியாதது புரியப்பட்டதாகிறதோ

அதனை நீ அறிவாயா?”

கல்வி என்பது அறிந்தவன் அறியாதானுக்குத் தகவல் தெரிவிக்கும் செயல்முறை அல்ல. மேலும் மேலும் நூற்களிலிருந்து அள்ளிக் கொட்டுவதல்ல. மனனம் செய்ய வைப்பது அல்ல. கல்வி என்பது சீடனுக்கு ஒரு குரு போதிப்பதாக மட்டும் இங்கே பார்க்கப்படவில்லை. குருவும் சீடனும் சேர்ந்து நிகழ்த்தும் தேடலாக அது பார்க்கப்பட்டது. அதிகாலையில், பாடம் தொடங்கும் வேளையில், குருவும் சீடனும் இணைந்து ஓதும் பிரார்த்தனை ஒன்றை “தைத்திரீய உபநிஷத்” சொல்கிறது:

“ஓம்.

இறைவன் நம் இருவரையும் காப்பானாக

இறைவன் நம் இருவரையும் ரட்சிப்பானாக

நாம் இருவரும்

வீரியமும் ஆற்றலும் கொண்டு உழைப்போமாக

நம் படிப்பு

ஒளியேற்றுவதாக இருக்கட்டும்

பகைமை விளையாததாக இருக்கட்டும்

ஓம். அமைதி அமைதி அமைதி”

நாம் தற்போது காணும் கல்வி முறைமை இப்படியா இருக்கிறது? அது நகலெடுக்கும் கருவிகளாக நம் பிள்ளைகளை மாற்றி வருகின்றது.

ஆங்கிலக் கல்வியே உயர்ந்தது என்னும் அடிமை மனப்பான்மை நமது ரத்தத்தில் ஊறிப்போய்விட்டது. ஆனால் அந்த ஆங்கிலக் கல்வியில் நாம் கடந்து வரும் சிந்தனையாளர்கள், கவிஞர்கள், விஞ்ஞான மேதைகள் எவருமே வகுப்பறைக் கல்வியிலிருந்து உருவாகி வந்த ஆளுமைகள் அல்லர்.

கற்பனை என்பது பொய் என்றும், அறிவியலே உண்மை என்றும் நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால், “தகவல் அறிவை விடவும் கற்பனை மிகவும் முக்கியமானது” என்கிறார் ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன். இருபதாம் நூற்றாண்டின் சிறந்த விஞ்ஞானி அவர்.

”சிறுபிள்ளைத்தனமாக நடக்காதே; பக்குவமாக நடந்துகொள்” என்று நாம் குழந்தைகளைத் திட்டித் திட்டி வளர்க்கிறோம். அவர்களை வல்லவர்களாக ஆக்குவதாக எண்ணுகிறோம். “ஒவ்வொரு குழந்தையும் ஒரு கலைஞன். பிரச்சனை என்னவென்றால், வளர்ந்த பிறகும் எப்படிக் கலைஞனாக இருப்பது என்பதுதான்” என்கிறார் பாப்லோ பிக்காசோ. இருபதாம் நூற்றாண்டின் சிறந்த ஓவியர் அவர்.

’ஆ, நமது இவ்வாழ்வு

மக்கட் திரளை விட்டும் தனித்து

மரங்களில் நாவுகளும்

பாயும் ஓடைகளில் நூற்களும்

கற்களில் அருளுரைகளும்

அனைத்திலும் நன்மையும் காண்கிறது”

என்று எழுதினார் ’ஆங்கிலக் கம்பர்’ என்று அழைக்கத் தகுந்த வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியர். (As You Like It : 561-564).

இயற்கையை அவதானித்து இறைஞானம் அடைந்தோம் என இயம்பினோர் பலர். அவர்களுள், கிறித்துவ மறைஞானி புனித பெர்னார்டு சொல்வதைக் கேளீர்:

“நான் சொல்வதை நம்பு. நூற்களில் காண்பதினும் கானகத்தில் அதிகப் பாடங்களைக் காண்பாய். குருமார்களிடம் நீ கற்க முடியாதன எல்லாம் மரங்களும் கற்களும் உனக்கு போதிக்கும்.” (’எபிஸ்டோலா’ 106:2).

நியூட்டன் புவியீர்ப்பு விசையைக் கண்டறிந்தான் என்று கால காலமாகக் கற்பிக்கப் படுகிறது. அதை அவன் கண்டறிந்தது தோட்டத்தில் ஓர் ஆப்பிள் மரத்தின் அடியில் அமர்ந்தபோதுதானே அன்றி ஆய்வுக்கூடத்தில் அல்ல என்பதை ஏனோ எவரும் கவனிப்பதில்லை.

நியூட்டன்...

தன் மடியில்

விழுந்த ஆப்பிளால்

அறிவில் எழுந்தான்

அவன்

உண்மையான கல்வி எது என்பது பற்றிச் சிந்திப்பவர்கள் எல்லாக் காலங்களிலும் இருந்துகொண்டேதான் இருப்பார்கள். ஓர் உண்மையான ஆசிரியனுக்கு இது என்றும் தீராத ஆறாத கேள்வியாகவே இருக்கும். இக்கேள்விக்கு விடை கண்டுவிட்டதாக ஒருவர் கருதினால் ஓர் ஆசிரியராக அவர் அப்போதே செத்துவிட்டார் என்று பொருள்!

”கற்பனவும் இனி அமையும்” என்று மாணிக்கவாசகர் சொன்னது, ஆசிரியன் மாணவன் இருவரையும் இணைத்தே சொன்ன இலக்கணம்.

அன்னனம், தன் மாணவர்களால் கற்கும் ஆசிரியர்களுள் ஒருவரான, வாஷிங்டன் பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராகப் பணியாற்றிய அமெரிக்கக் கவிஞர் ஹொவார்டு நிமிரோவ் தனது மாணவன் டேவிட் என்பவனைப் பற்றிய நினைவில் எழுதிய ”டேவிடுக்கு, அவனது கல்வி பற்றி” என்னும் கவிதை இது:

உலகம் பெரும்பாலும்

அரூபப் பொருட்களால் நிரம்பியுள்ளது

நூல்களில்

மனதின் விழியை

அல்லது அதன் மூக்கை

வைத்துக் கண்டறிவதன்றி

வேறு வழியில்லை

எவரெஸ்ட்டின் வர்க்க மூலம்

அல்லது

பாரதி காசிக்கு எத்தனை முறை போகிறார்

அல்லது

விதிவிலக்கான மையத்தின் விதி

மலைகளுக்கு மேற்கே ஒத்துவருமா?

என்பதை எல்லாம்.

இவற்றுக்காகவும்

இவை போன்றவற்றுக்காகவும்

நீங்கள் பள்ளிக்குச் சென்றாக வேண்டும்

நூற்களைப் படித்தாக வேண்டும்

சொன்னபடிக் கேட்டாக வேண்டும்

சில நேரங்களில்

நியாபகப் படுத்திக்கொள்ளவும் வேண்டும்

கம்பனின் ஊரில்

ஆண்டின் சராசரி மழையளவு

என்ன என்பதையோ

அல்லது

புழுக்களின் உணவில்

புரதச் சத்து எவ்வளவு என்பதையோ

வைத்துக்கொண்டு நீங்கள் என்ன செய்வீர்களோ

எனக்குத் தெரியாதபோதும்

அத்தகைய தகவல்கள் எல்லாம்

உங்களுக்கு நல்லவை என்றே சொல்கிறார்கள்

பெரியவர்களில் ஒருவராக

நீங்கள் ஆவதற்கு

நீங்கள் அவற்றைக் கற்றாக வேண்டும்

அந்தப் பெரியவர்கள் எல்லாம் யாரெனில்

அரூபப் பொருட்களை

நிலையாகவோ முழுமையாகவோ

பார்க்காதவர்களே என்றபோதும்

இவ்வுலகின் பெருங்குழப்பங்களை எல்லாம்

தமது தொப்பிக்குள் வைத்திருப்பவர்கள்

(அவ்விடமே அவற்றிற்குத் தோதான இடம்)

எனினும்

சிறு பிள்ளைகளுக்கு

அவர்கள் எப்படி வளரவேண்டும் என்று

சொல்லித் தருபவர்கள்.

(குறிப்பு: இது தழுவல் மொழிபெயர்ப்பு. ஆங்கில மூலத்தில் ”Or how many times Byron goes into Texas” என்றுள்ளது. அதையே நான் ’பாரதி…. காசிக்கு…’ என்று எழுதியிருக்கிறேன். ”mean annual rainfall on Plato’s republic” என்னும் வரியை ”கம்பனின் ஊரில்...” என்று பெயர்த்துள்ளேன்.)